Στους δρόμους κατέβηκαν την προηγούμενη βδομάδα εκατό χιλιάδες μαθητές στην Ιταλία. Είναι η δεύτερη φορά που γίνονται τέτοιες διαδηλώσεις. Η πρώτη ήταν στα μέσα του περασμένου Οκτώβρη, σε 50 πόλεις της χώρας, με τους μαθητές να αντιδρούν στις περικοπές στην Παιδεία, που αποφασίστηκαν στο πλαίσιο του κρατικού προϋπολογισμού προκειμένου το έλλειμμα να μην ξεπεράσει το 3%.
Η 16η Νοέμβρη ήταν η πρώτη μέρα των διήμερων διαδηλώσεων, που αυτή τη φορά έγιναν σε περισσότερες από 70 ιταλικές πόλεις, από τη Ρώμη και τη Φλωρεντία, μέχρι το Μπάρι, το Μιλάνο, τη Νάπολη και την Μπολόνια (εκεί που πριν από χρόνια αποφασίστηκαν οι αντιεκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις). Οι διαδηλωτές φώναξαν ξανά ενάντια στην επιδείνωση της δημόσιας εκπαίδευσης υπό το βάρος των περικοπών στα δημόσια οικονομικά και την ένταση των ταξικών φραγμών που οδηγούν σε κατηγοριοποίηση των μαθητών. Αν και οι διαδηλώσεις ήταν γενικά ειρηνικές, δεν έλλειψαν αψιμαχίες με τις δυνάμεις καταστολής όταν οι μαθητές πέταξαν αυγά και έκαψαν σημαίες της νεοφασιστικής Λέγκας, της οποίας ηγείται ο Σαλβίνι.
Στην Απουλία (περιφέρεια της Νότιας Ιταλίας με πρωτεύουσα το Μπάρι) οι μαθητές έχουν καταγγείλει ότι αυξήθηκαν οι περιπτώσεις στις οποίες τα σχολεία αρνούνται να εγγράψουν μαθητές επειδή υπερβαίνουν το μέγιστο αριθμό μαθητών που μπορούν να παρακολουθήσουν στα συγκεκριμένα σχολεία. Οι μαθητές που μένουν απέξω ανήκουν στα φτωχότερα λαϊκά στρώματα, σε μία περιοχή που το 27% των ανηλίκων ζει σε σχετική φτώχεια και το κράτος δεν μπορεί να τους εγγυηθεί την πρόσβαση στη γνώση και τη βασική εκπαίδευση, με έναν (και κάτι παραπάνω) στους πέντε να αδυνατεί να ολοκληρώσει τις σπουδές του.
Οπως αναφέρει μία από τις μαθητικές προκηρύξεις που μοιράστηκαν στη διαδήλωση της 16ης Νοέμβρη (βλ. https://www.retedellaconoscenza.it/blog/2018/11/13/le-proposte-degli-studenti-pugliesi-scendi-piazza-16nov/), το 62% των σχολείων στην Απουλία χρειάζεται συντήρηση και το 25% δε διαθέτει πιστοποιητικό καταλληλότητας! Μεγάλο πρόβλημα αποτελεί και η μετακίνηση, καθώς τα εισιτήρια είναι ακριβά και επιβαρύνουν ακόμα περισσότερο τον ισχνό οικογενειακό προϋπολογισμό των φτωχών στρωμάτων.
Η Ενωση Μαθητών της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης (UnioneDegliStudenti–Uds), που αριθμεί εννέα χιλιάδες μέλη, υποστηρίζει (βλ. https://www.unionedeglistudenti.net/sito/puglia-la-scuola-che-cura-i-sani-e-respinge-i-malati-riflessioni-sulle-%e2%80%9cscuole-a-numero-chiuso%e2%80%9d/) ότι πάνω από τρία εκατομμύρια ιταλοί νεολαίοι δεν πάνε ούτε στο σχολείο ούτε στη δουλειά, καθώς η ανεργία στους νέους είναι υπερδιπλάσια του μέσου όρου της ΕΕ (37.8% έναντι 17%).
Αν στα παραπάνω προσθέσουμε τις ελλείψεις σε υποδομές και δασκάλους, το ολοένα και αυξανόμενο χάσμα μεταξύ των σχολείων των πλουσίων και των σχολείων των φτωχών και τους ταξικούς φραγμούς στους δεύτερους, μπορούμε να καταλάβουμε καλύτερα γιατί κατέβηκαν μαζικά στους δρόμους οι ιταλοί μαθητές.
Ενθαρρυντικό σημείο των διαδηλώσεων ήταν ότι από την οργή των μαθητών δε γλίτωσε ο φασίστας υπουργός Εσωτερικών και αντιπρόεδρος της ιταλικής κυβέρνησης Ματέο Σαλβίνι. Οι μαθητές μάλιστα χαρακτήρισαν την πρώτη μέρα των κινητοποιήσεών τους (16/11) ως NoSalviniDay (ημέρα που λέμε όχι στον Σαλβίνι), προκαλώντας την οργή του τελευταίου, ο οποίος, αφού τον περασμένο μήνα είχε δηλώσει αηδιασμένος από το κάψιμο ομοιωμάτων του από μαθητές, τώρα από το λογαριασμό του στο Twitter μίλησε για ηλίθιους που κρεμάνε στις γέφυρες ομοιώματα με τη φωτογραφία του, ρίχνοντας το φταίξιμο στους γονείς τους και στην Αριστερά που κάνει πολύ κακό στη χώρα! Υποστήριξε μάλιστα ότι είναι αυτοί που καλλιεργούν το μίσος και όχι αυτός, ο οποίος στις 14 Νοέμβρη εμφανίστηκε να υποδέχεται τους 51 μετανάστες που ήρθαν στη χώρα από τον Νίγηρα μέσω του «ανθρωπιστικού διαδρόμου»! Αυτό δε δείχνει μόνο την υποκρισία του, αλλά και ότι βλέπει πως το φασιστικό-ρατσιστικό ίματζ δεν περνάει και τόσο μέσα στον κόσμο. Γι’ αυτό σπεύδει να το πλασάρει διαφορετικά. Η αντιμεταναστευτική υστερία χρειάζεται και το άλλοθί της (μαζικές απελάσεις από τη μία και υποδοχή ελάχιστων προσφύγων από την άλλη, προκειμένου να μη χαλάσει το φιλανθρωπικό προσωπείο μίας ευρωπαϊκής χώρας).
