Διακόσιες ρουκέτες δεν είναι και λίγες για να μην τρομάξουν τους Σιωνιστές. Ιδιαίτερα όταν υπάρχουν και δύο τραυματίες μεταξύ των εποίκων που τις δέχτηκαν. Η ζυγαριά του αίματος γέρνει δυστυχώς για μια ακόμα φορά στην πλευρά των Παλαιστίνιων που μέχρι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές (Τετάρτη βράδυ) μετρούν 24 θύματα από τα ισραηλινά αντίποινα. Πάνω από 50 αεροπορικές επιθέσεις και 21 επιθέσεις με πυροβολικό εξαπέλυσαν οι Σιωνιστές κατά παλαιστινιακών χωριών, αγροκτημάτων και καλλιεργειών.
Ομως οι Παλαιστίνιοι δεν το βάζουν κάτω. Γνώριζαν ότι θα είχαν θύματα αλλά δεν μπορούσαν να αφήσουν έτσι τη δολοφονία του 42χρονου ηγετικού στελέχους της Παλαιστινιακής Ισλαμικής Τζιχάντ (μίας από τις βασικές αντιστασιακές δυνάμεις) Μπαχάα Αμπού Αλ Ατα και της συζύγου του από ισραηλινά αεροπλάνα την περασμένη Τρίτη. Χρόνια τώρα συνεχίζεται η ίδια ιστορία. Οι Σιωνιστές κυνηγούν τους αγωνιστές και τους δολοφονούν εν ψυχρώ (ακόμα και μαζί με μέλη των οικογενειών τους) με αεροπορικές επιθέσεις «ακριβείας». Ετσι δολοφονήθηκαν δύο ηγέτες της Χαμάς (ο σεΐχης Γιασίν και ο διάδοχός του Αμπντέλ Αζίζ Αλ Ραντίσι), το 2004 και οι δύο, με ένα μήνα διαφορά. Ανάλογη στοχευμένη δολοφονική επίθεση έκαναν οι σιωνιστές και στη Δαμασκό, προσπαθώντας να εξοντώσουν το ηγετικό στέλεχος της Παλαιστινιακής Ισλαμικής Τζιχάντ Ακράμ Αλ Ατζούρι. Χτύπησαν με πυραύλους από αεροπλάνα το σπίτι του, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν δύο και να τραυματιστούν δέκα άτομα. Ανάμεσα στους νεκρούς ήταν ο γιος του Αλ Ατζούρι, ενώ ο ίδιος δεν τραυματίστηκε.
Εννοείται πως η «διεθνής κοινότητα» δε συγκινήθηκε από τα στοχευμένα χτυπήματα σε κατοικίες, που έχουν ως αποτέλεσμα θανάτους και τραυματισμούς πολιτών. Τέτοια συγκίνηση (ιερή αγανάκτηση για την ακρίβεια) την πιάνει μόνον όταν τα πλήγματα γίνονται από τζιχαντιστές και αφορούν πολίτες δυτικών κρατών. Οι Σιωνιστές έχουν το ελεύθερο να πλήττουν οπουδήποτε και οποιονδήποτε, αρκεί να είναι Παλαιστίνιος.
Για την ώρα, δεν μπορούμε να γνωρίζουμε πόσο θα κλιμακωθεί η σύγκρουση. Ας μη ξεχνάμε ότι οι Σιωνιστές εξαπέλυσαν δύο μεγάλους πολέμους κατά της Γάζας (μία φορά το 2008 και μία το 2014 και μία οχταήμερη επίθεση «αστραπή» το 2012) χωρίς να καταφέρουν τίποτ’ άλλο πέρα από αίμα και δάκρυα. Η Παλαιστινιακή Αντίσταση τους χάλασε τα σχέδια και είναι σίγουρο ότι θα τους τα χαλάσει και αυτή τη φορά. Μόνο που όσοι την παρακολουθούμε από μακριά θα πρέπει να σταματήσουμε να την κρίνουμε με τα δικά μας μέτρα και σταθμά και να τη δούμε από την άποψη του χαρακτήρα της.
Ακόμα κι αν από τον ρουκετοπόλεμο τραυματιστούν αθώοι, δηλαδή άνθρωποι που δεν εμπλέκονται στις σιωνιστικές επιθέσεις, το δίκιο είναι με το μέρος αυτών που εκτοξεύουν τις ρουκέτες. Οχι γιατί είναι… αιμοσταγείς, αλλά γιατί είναι ο μόνος τρόπος για να αντισταθούν σε ένα κατοχικό καθεστώς που εδώ και πάνω από μία δεκαετία έχει σφίξει με την τανάλια τη Λωρίδα της Γάζας, αποκλείοντας ακόμα και ανθρώπους που χρειάζονται ιατρική φροντίδα, η οποία δεν είναι δυνατό να τους παρασχεθεί εκεί, ενώ εδώ και δεκαετίες έχει μετατρέψει τη Δυτική Οχθη σε στρατόπεδο συγκέντρωσης ισραηλινών εποικισμών και στρατευμάτων. Αλλωστε, πόσο αθώοι είναι αυτοί που επιλέγουν να ζήσουν στους εποικισμούς, γνωρίζοντας ότι είναι παλαιστινιακά εδάφη αρπαγμένα με τη βία;
Σύμφωνα με πρόσφατη έκθεση του ΟΗΕ (βλ. https://www.ohchr.org/EN/newyork/Documents/A_74_48057_AUV.docx), οι Σιωνιστές έχουν εφαρμόσει μόλις το 0.5% των προτάσεων του ΟΗΕ από το 2009, σχετικά με τις επανορθώσεις για τα εγκλήματα της κατοχής κατά των Παλαιστίνιων! Σε άλλο έγγραφο του ΟΗΕ (βλ. https://www.ohchr.org/en/NewsEvents/Pages/DisplayNews.aspx?NewsID= 22617&LangID=E) επισημαίνεται ότι 192 επιχειρήσεις έχουν παραβιάσει το διεθνές δίκαιο παρέχοντας ευκολίες και κερδοσκοπώντας από το εμπόριο με τους παράνομους ισραηλινούς εποικισμούς.
Τα δυτικά κράτη έχουν εδώ και δεκαετίες αποφασίσει να δώσουν πλήρη ασυλία στα εγκλήματα των Σιωνιστών. Το μέγιστο που μπορούν να ψελλίσουν είναι κάποιες εκκλήσεις για «αυτοσυγκράτηση», αναγνωρίζοντας πάντοτε το «δίκαιο» της «προστασίας της ασφάλειας του Ισραήλ»! Για την ασφάλεια του παλαιστινιακού λαού και για την εκπλήρωση των δίκαιων πόθων του κανείς δεν ενδιαφέρεται παρά μόνο οι λαοί που με τα δικά τους κινήματα αλληλεγγύης μπορούν να δώσουν τη δική τους βοήθεια στον παλαιστινιακό αγώνα. Αρκεί να μην τον βάζουν στο μικροσκόπιο των δικών τους προσδοκιών αλλά να τον στηρίξουν σε όλες του τις εκφάνσεις.
