«Υπήρχαν άνθρωποι σε αυτή την διαδήλωση – και κοίταξα το προηγούμενο βράδυ – αν βλέπατε, υπήρχαν άνθρωποι που διαδήλωναν πολύ ήσυχα κατά της απομάκρυνσης του αγάλματος του Ρόμπερτ Εντουαρντ Λι. Είμαι σίγουρος ότι σε αυτή την ομάδα υπήρχαν και κάποιοι κακοί. Την επόμενη μέρα φάνηκε ότι υπήρξαν κάποιοι σκληροί, κακοί άνθρωποι, νεοναζί, οπαδοί της λευκής κυριαρχίας, όπως θέλετε πείτε τους. Ομως υπήρξαν και πολλοί άνθρωποι σ’ εκείνο το γκρουπ που ήταν εκεί για να διαδηλώσουν ειρηνικά και πολύ νόμιμα, επειδή, δεν ξέρω αν το γνωρίζετε, είχαν άδεια. Το άλλο γκρουπ δεν είχε άδεια. Γι’ αυτό σας λέω μόνο αυτό: υπάρχουν δύο πλευρές σε μία ιστορία. Πιστεύω ότι αυτό που διαδραματίστηκε ήταν μία φρικτή στιγμή για την ιστορία της χώρας μας, μία φρικτή στιγμή. Ομως υπάρχουν δύο πλευρές στην ιστορία».
Με αυτά τα λόγια ο Τραμπ προσπάθησε να δικαιολογήσει την αρχική του άρνηση να κατονομάσει ως υπεύθυνους τους νεοναζιστές για τα γεγονότα της 12ης Αυγούστου στο Σάρλοτσβιλ, παρά το γεγονός ότι όλη η Αμερική έμαθε ότι ένας φασίστας δολοφόνησε εν ψυχρώ με το αυτοκίνητό του μία αντιρατσίστρια διαδηλώτρια και τραυμάτισε άλλους είκοσι. Οι παραπάνω δηλώσεις έγιναν σε συνέντευξη Τύπου για άσχετο θέμα (τις υποδομές), που έδωσε ο Τραμπ στον πύργο του στη Νέα Υόρκη στις 15 Αυγούστου, όταν δημοσιογράφοι τον ρώτησαν ξανά για το περιστατικό (https://www.whitehouse.gov/the-press-office/2017/08/15/remarks-president-trump-infrastructure).
Οι «φιλήσυχοι» διαδηλωτές ήταν αυτοί που συμμετείχαν στη διαδήλωση «Ενώστε τη Δεξιά» (Unite the Right) κάτω από ναζιστικές σημαίες στο Σάρλοτσβιλ της Βιρτζίνια (βλ. φωτογραφία), διαμαρτυρόμενοι για την απόφαση του Δημάρχου να απομακρύνει το άγαλμα του στρατηγού Ρόμπερτ Εντουαρντ Λι, αρχηγού της στρατιάς της Βόρειας Βιρτζίνια που ανήκε στο στρατό των Νοτίων κατά τον αμερικάνικο εμφύλιο. Ο Λι θεωρούσε τη δουλεία σαν «αναγκαίο κακό» για την αναμόρφωση των μαύρων και παρά το γεγονός ότι κάποια στιγμή εμφανίστηκε υπέρ της απελευθέρωσης των σκλάβων που κατείχε (στηρίζοντας τις ενέργειες της γυναίκας του να τους απελευθερώσει), δε δίστασε να συνδράμει με τη στρατιά του στο κυνηγητό των μαύρων στην Πενσιλβάνια το 1863. Γι’ αυτό και οι νεοναζί αντέδρασαν στην απομάκρυνση του αγάλματός του, αποσπώντας τη συμπάθεια του Τραμπ που αντέδρασε λέγοντας ότι κι ο Τζορτζ Ουάσιγκτον με τον Τόμας Τζέφερσον (ο πρώτος και τρίτος πρόεδρος των ΗΠΑ) ήταν ιδιοκτήτες δούλων, αυτό όμως δε σημαίνει ότι θα πρέπει να απομακρυνθούν τα αγάλματά τους.
Η αρχική άρνηση του Τραμπ να κατηγορήσει τους φασίστες και η τήρηση ίσων αποστάσεων με την καταδίκη της βίας και από τις δυο μεριές, προκάλεσε πρόβλημα ακόμα και στις τάξεις των Ρεπουμπλικάνων, ορισμένοι από τους οποίους, σύμφωνα με το Ασοσιέιτιντ Πρες (https://www.nytimes.com/aponline/2017/08/21/us/politics/ap-us-trump-republicans.html?mcubz=3), εξέφρασαν ανοιχτά την ανησυχία τους για τη στάση του Τραμπ και την αυτοπειθαρχία που χρειάζεται για να κυβερνήσει με επιτυχία. Δυο μέρες μετά από τις αρχικές του δηλώσεις (τη Δευτέρα 14 Αυγούστου), ο Τραμπ εξέδωσε νέα ανακοίνωση με την οποία παρομοίασε τον ρατσισμό με το απόλυτο κακό (evil) αναγκαζόμενος να κάνει την παρακάτω… «επαναστατική» ομολογία: «Ο ρατσισμός είναι το Κακό. Κι αυτοί που προκαλούν βία στο όνομά του είναι εγκληματίες και κακοποιοί συμπεριλαμβανομένης της ΚΚΚ (σ.σ. Κου Κλουξ Κλαν), των νεοναζί, υπέρμαχων της λευκής φυλής και άλλων ομάδων μίσους που απεχθάνονται ό,τι αγαπάμε ως Αμερικανοί»!!! (https://www.whitehouse.gov/the-press-office/2017/08/14/statement-president-trump).
Προφανώς έπεσε το ανάλογο «μασάζ» στο πολιτικό φροντιστήριο που του κάνουν οι σύμβουλοί του για να αποφύγει τις γκάφες, όμως αυτό δεν κράτησε για πολύ. Την επομένη (15 Αυγούστου), εμφανίστηκε να μιλά ξανά για φιλήσυχους ανθρώπους στους κόλπους των νεοναζιστών διαδηλωτών! Ο τύπος δεν παίζεται! Πάντως, η στάση του πυροδότησε την οργή πολλών χιλιάδων αντιρατσιστών Αμερικανών που κατέβηκαν μαζικά σε αντιρατσιστικές διαδηλώσεις στη Βοστώνη, τη Νέα Υόρκη, το Σικάγο, το Ντάλας και αλλού.
