Η μείωση του ΑΕΠ των χωρών της Ευρωζώνης αναμένεται να φτάσει το 7.75% αυτό το χρόνο και αν τα lockdown συνεχιστούν δύο μήνες ακόμα, η μείωση μπορεί να φτάσει και το 14%, σύμφωνα με το γερμανικό πρακτορείο Deutsche Welle (βλ. https://www.dw.com/en/coronavirus-eu-faces-recession-of-historic-proportions/a-53354064). Για το σύνολο της Ε.Ε. η μείωση του ΑΕΠ αναμένεται να είναι της τάξης του 7.5%.
Ερευνα για τις επιπτώσεις της κοροναϊκής κρίσης στις καπιταλιστικές επιχειρήσεις της Γερμανίας, της Ισπανίας και της Αυστρίας, σε βιομηχανία, υπηρεσίες, λιανικό εμπόριο και κατασκευές, αναφέρει ότι η συντριπτική πλειοψηφία των επιχειρήσεων αναμένει μείωση στο τζίρο της τάξης του 20% σε Γερμανία και Αυστρία και 25% με 44% στην Ισπανία (βλ. https://www.econpol.eu/news-20200519).
Πριν από ένα δεκαήμερο, ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας Ολαφ Σολτς αποκάλυπτε ότι τα φορολογικά έσοδα της γερμανικής κυβέρνησης θα μειωθούν πάνω από 10% λόγω της καραντίνας, σε σχέση με το 2019. Είναι η πρώτη μείωση εδώ και δέκα χρόνια και αν το κράτος δε θελήσει να αυξήσει το χρέος του, θα πρέπει να προχωρήσει σε περικοπές της τάξης των 100 δισ. ευρώ περίπου! Ο Σολτς υποστήριξε ότι η μείωση στα κρατικά έσοδα θα επηρεάσει τους προϋπολογισμούς για τα επόμενα τέσσερα χρόνια (βλ. https://www.dw.com/en/coronavirus-slashes-german-tax-revenues-by-nearly-100-billion/a-53438407). Τι περικοπές θα εφαρμόσει το γερμανικό κράτος, τη στιγμή που έχει πάρει απόφαση για ένα τεράστιο πακέτο σωτηρίας των καπιταλιστικών επιχειρήσεων; Ο Σόλτς είχε από το Μάρτη διαμηνύσει (βλ. Deutsche Welle 25/3/20, https://www.dw.com/en/whats-in-germanys-emergency-coronavirus-budget/a-52917360), ότι θα δοθούν συμπληρωματικά άλλα 156 δισ. ευρώ (που θα προστεθούν στο χρέος της Γερμανίας) για τη στήριξη της γερμανικής οικονομίας από τον κοροναϊό, 100 δισ. παραπάνω από αυτά που επιτρέπει η γερμανική νομοθεσία για το χρέος. Ηδη, η Lufthansa αποφασίστηκε να τσεπώσει 9 δισ. ευρώ για να μην καταρρεύσει (βλ. https://www.reuters.com/article/us-health-coronavirus-germany-lufthansa/germany-agrees-on-rescue-package-for-lufthansa-media-idUSKBN22W32K).
Το γερμανικό ΑΕΠ αναμένεται να μειωθεί κατά 6.3% αυτό το χρόνο (βλ. https://www.dw.com/en/germany-faces-huge-economic-slump-due-to-coronavirus-pandemic/a-53286176). Πρόκειται για τη χειρότερη οικονομική κρίση από τη δημιουργία της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας το 1949! Χειρότερη και από την κρίση του 2009, όταν το γερμανικό ΑΕΠ μειώθηκε κατά 5%. Οι προβλέψεις αυτές δεν παίρνουν υπόψη τους ένα νέο πανδημικό κύμα το φθινόπωρο. Αν αυτό έρθει, τότε τα πράγματα θα είναι πολύ χειρότερα.
Στη Γαλλία, τα πράγματα δεν είναι καλύτερα. Το πρώτο τρίμηνο έκλεισε με μείωση του ΑΕΠ της τάξης του 5.8%, σύμφωνα με την στατιστική υπηρεσία της χώρας (βλ. https://www.insee.fr/en/statistiques/4485646). Αρνητικό ρεκόρ και αυτό, από το 1949! Οι καταναλωτικές δαπάνες κατακρημνίστηκαν, λόγω της καραντίνας, κατά 6.1% και οι εξαγωγές κατά 6.5%. Το γαλλικό κεφάλαιο αισθάνεται στο πετσί του τις συνέπειες της κρίσης. Δε θα το… λυπηθούμε, όπως ο γάλλος υπουργός Οικονομικών, Μπρούνο Λε Μερ, ο οποίος δήλωσε ότι η Ρενό θα καταρρεύσει χωρίς κρατική βοήθεια, αφού τα έσοδά της μειώθηκαν κατά 19% το πρώτο τρίμηνο του έτους, με τις ευρωπαϊκές πωλήσεις να μειώνονται κατά 36% λόγω της καραντίνας (βλ. https://europe.autonews.com/automakers/french-minister-warns-renault-could-disappear-without-aid). Η γαλλική κυβέρνηση ετοιμάζεται να δώσει 5 δισ. ευρώ στη Ρενό για να τη σώσει, στο πλαίσιο του πακέτου των 450 δισ. ευρώ, που σκοπεύει να προμηθεύσει η κυβέρνηση στις καπιταλιστικές επιχειρήσεις με τη μορφή επιχορηγήσεων και εγγυήσεων δανείων. Ποσό που ισοδυναμεί με το 20% του ετήσιου ακαθάριστου εθνικού εισοδήματος της χώρας! Το ΑΕΠ αναμένεται να μειωθεί κατά 8% και το χρέος του προϋπολογισμού να φτάσει το 9% του ΑΕΠ, το μεγαλύτερο ποσοστό μετά από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο!
Την ίδια στιγμή, μαθαίνουμε ότι περίπου οι μισοί εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα της Γαλλίας απολύθηκαν προσωρινά λόγω της καραντίνας (πάνω από 10 εκατομμύρια εργαζόμενοι) και το 84% του μισθού τους πληρώνεται από το κράτος (βλ. https://www.france24.com/en/20200422-covid-19-half-of-france-s-private-sector-workers-on-temporary-unemployment-scheme). Γύρω στους 820 χιλιάδες εργοδότες (έξι στους δέκα) έχουν κάνει αίτηση για να απαλλαγούν από το «βάρος» της πληρωμής των εργαζόμενων που απέλυσαν προσωρινά.
Η Ιταλία, που χτυπήθηκε ανελέητα από το νέο κοροναϊό, φέρει κι αυτή τα σημάδια της πανδημίας στην οικονομία της. Σύμφωνα με τη στατιστική υπηρεσία της χώρας, το ΑΕΠ μειώθηκε κατά 4.8% σε σχέση με πέρσι (βλ. https://www.istat.it/en/archivio/242087). Ο φόβος μίας κοινωνικής αναταραχής, ιδιαίτερα στις φτωχότερες περιοχές του ιταλικού νότου, είναι ορατός εδώ και αρκετό καιρό (βλ. https://www.theguardian.com/world/2020/apr/01/singing-stops-italy-fear-social-unrest-mount-coronavirus-lockdown).
Στην Ισπανία, όπου το ΑΕΠ μειώθηκε κατά 5.2%, αρνητικό ρεκόρ από το 1970 (βλ. https://www.euronews.com/2020/04/30/coronavirus-downturn-france-and-italy-in-recession-as-spain-sees-record-gdp-decline), η κεντρική τράπεζα της χώρας προειδοποίησε για έκρηξη του δημόσιου χρέους στο 124% του ΑΕΠ και μείωση του ΑΕΠ που μπορεί να φτάσει το 13%! Γι’ αυτό ζήτησε να ληφθούν άμεσα μέτρα. Σύμφωνα με την El Pais (βλ. https://english.elpais.com/economy_and_business/2020-05-22/spain-likely-to-raise-taxes-in-wake-of-coronavirus-crisis-say-experts.html), τα μέτρα αυτά μπορεί να είναι περικοπές κοινωνικών δαπανών, αύξηση φορολογίας ή μείωση συντάξεων με ταυτόχρονη αύξηση του ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης. Η εφημερίδα επικαλείται πανεπιστημιακό για να στηρίξει την άποψη ότι η κυβέρνηση θα πρέπει να κάνει «διορθώσεις» στις συντάξεις που ισοδυναμούν με τα δύο από τα πέντε ευρώ των φόρων που συλλέγει το ισπανικό κράτος. Ο πανεπιστημιακός – ως λαγός στην αντιδραστική κούρσα – προτείνει την άμεση αύξηση του ορίου ηλικίας στα 67 από τώρα και όχι από το 2027.
Μέχρι τώρα, η κρατική υπηρεσία διαχείρισης του ταμείου ανεργίας (SEPE) ισχυρίζεται ότι 3.3 εκατομμύρια ισπανοί εργαζόμενοι έχουν λάβει το επίδομα ανεργίας (https://english.elpais.com/economy_and_business/2020-05-22/sent-home-over-covid-19-laid-off-workers-still-waiting-for-their-checks-in-spain.html?rel=mas). Ωστόσο, οι ισχυρισμοί της κυβέρνησης αμφισβητούνται με ορισμένες οργανώσεις, όπως το Γενικό Συμβούλιο Κυβερνητικής Διαχείρισης της Ισπανίας (οργάνωση επαγγελματιών νομικών που βοηθά το κοινό σε υποθέσεις που αφορούν φορολογικά και ιδιοκτησιακά θέματα με το ισπανικό Δημόσιο), να αναφέρουν ότι 900 χιλιάδες ισπανοί εργαζόμενοι περιμένουν ακόμα τις επιταγές τους από το κράτος στο πλαίσιο του επιδόματος ERTE.
To επίδομα ERTE (αφορά στο καθεστώς προσωρινής αναστολής της εργασίας) ισοδυναμεί με το 70% του μέσου όρου του βασικού μισθού του προηγούμενου τριμήνου, για τους πρώτους έξι μήνες προσωρινής απόλυσης, και με το 50% για τον έβδομο μήνα (βλ. https://www.theolivepress.es/spain-news/2020/04/03/explained-what-you-need-to-know-about-erte-and-autonomos-during-spains-coronavirus-lockdown/). Οι καπιταλιστές μπορούν να κόψουν ώρες από τους εργαζόμενούς τους, τις οποίες θα πληρώσει το κράτος σε ποσοστό 70%. Το σύνολο των αποδοχών (είτε από τους καπιταλιστές είτε από το κράτος) των εργαζόμενων που τίθενται σε εκ περιτροπής εργασία δεν μπορεί να υπερβαίνει το 85% του μισθού τους, με ελάχιστο τα 502 ευρώ και μέγιστο τα 1.411! Μέχρι στιγμής, μισό εκατομμύριο επιχειρήσεις στην Ισπανία έχουν κάνει αιτήσεις να μπουν στο καθεστώς προσωρινής διαθεσιμότητας των εργατών τους. Οι καπιταλιστές έχουν τη δυνατότητα να βάζουν σε διαθεσιμότητα ή εκ περιτροπής εργασία μέχρι και το σύνολο του προσωπικού τους! Αυτά ισχύουν στην Ισπανία επί κυβέρνησης «σοσιαλιστών» και Ποδέμος!
Η παρούσα κρίση βαθαίνει αναπάντεχα στην Ε.Ε. Αυτό κάνει σκόνη τις θεωρίες συνομωσίας για τη φύση του νέου κοροναϊού, που παρουσιάζεται σαν «παραμύθι», προκειμένου κάποιοι νοσηροί εγκέφαλοι να κλείσουν στα σπίτια τον κόσμο απλά και μόνο για να τον υποτάξουν, λες και είχαν να κάνουν με κάποιο τεράστιο αντικαθεστωτικό κίνημα που τους έβαζε τα μύρια όσα προβλήματα μέχρι τώρα! Αν ίσχυε αυτό, τότε πώς θα αποδέχονταν να βυθίσουν τις χώρες τους στην πιο βαθιά κρίση από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο; Μια κρίση που δεν οφείλεται αποκλειστικά στον κοροναϊό, αλλά σίγουρα βαθαίνει ακόμα περισσότερο εξαιτίας του.
Τα μέτρα για την αντιμετώπιση της κρίσης αυτής θα τα πληρώσουν οι εργαζόμενοι. Ακόμα κι αυτά τα επιδόματα που δίνει το κράτος σε ορισμένες χώρες συνιστούν μείωση των μισθών τους, απαλλάσσοντας τους καπιταλιστές από την υποχρέωση να πληρώσουν από τα κέρδη που συσσώρευσαν τα προηγούμενα χρόνια. Μην έχετε καμία αμφιβολία, ότι τα επιδόματα αυτά (αλλά και οι επιχορηγήσεις που αθρόα δίνονται στο κεφάλαιο) θα πέσουν στις πλάτες των εργαζόμενων, με τη μορφή της αυξημένης φορολογίας και μείωσης των κοινωνικών παροχών. Η έκρηξη του δημόσιου χρέους, που αναπόφευκτα θα έρθει, θα χρησιμοποιηθεί ξανά ως εργαλείο για το παραπέρα στύψιμο των εργατικών εισοδημάτων, όταν τελειώσει η πανδημία. Γι’ αυτό και η ταξική απάντηση δεν είναι απλά μία ευχή αλλά πρώτιστο καθήκον της εργατικής τάξης, αν δε θέλει να οδηγηθεί στην ηθική και κοινωνική εξαθλίωση, για την οποία την προορίζει η καπιταλιστική βαρβαρότητα. Ταξική απάντηση θα υπάρξει, όμως, μόνο αν ξεκινήσει η ταξική οργάνωση σε επαναστατική και όχι ρεφορμιστική βάση.
