Τι ήταν αυτό που τόλμησε να εκστομίσει ο φυλακισμένος ηγέτης της Φατάχ Μαρουάν Μπαργούθι; Να σταματήσει κάθε συνεργασία της Παλαιστινιακής Αρχής με τους κατακτητές, είτε σε οικονομικό επίπεδο είτε σε επίπεδο θεμάτων «ασφαλείας» κι ότι δουλειά των δυνάμεων ασφαλείας της Π.Α. είναι να προστατεύουν τους Παλαιστίνιους και όχι τους κατακτητές; Μα γίνονται αυτά τα πράγματα, όταν ο «κορυφαίος παλαιστίνιος διαπραγματευτής» Σαέμπ Ερεκάτ ετοιμάζεται για μια ακόμα «ειρηνευτική» συνάντηση με τους Σιωνιστές, μήπως και ξεπεραστεί το τέλμα στο οποίο έχουν πέσει οι «ειρηνευτικές συνομιλίες»;
Να σας θυμίσουμε, ότι ο Ερεκάτ ήταν ο επικεφαλής της παλαιστινιακής διπλωματίας, που έγινε ρεντίκολο διεθνώς το Γενάρη του 2011, όταν το Αλ Τζαζίρα δημοσίευσε απόρρητα έγγραφα από τις «ειρηνευτικές» συνομιλίες της περασμένης δεκαετίας στην Παλαιστίνη, εμφανίζοντάς τον να… κατεβάζει τα παντελόνια μπροστά στους ισραηλινούς και αμερικάνους ομολόγους του (τους είχε υποσχεθεί ότι θα συμφωνήσει να τους παραχωρηθεί «η μεγαλύτερη Ιερουσαλήμ στην εβραϊκή ιστορία», όπως δήλωσε στη διμερή συνάντηση των υπουργών Εξωτερικών, Κορέι και Λίβνι, σε ξενοδοχείο της Δυτικής Ιερουσαλήμ, στις 30 Ιούνη 2008). Αν και στην αρχή ο Ερεκάτ αρνήθηκε τα πάντα και η Π.Α. εξαπέλυσε μύδρους ενάντια στα «χαλκευμένα έγγραφα», στη συνέχεια αναγκάστηκε να παραιτηθεί, όταν μαθεύτηκε ότι η διαρροή των εγγράφων αυτών έγινε μέσα από το ίδιο του το γραφείο!
Οι Σιωνιστές, φυσικά, τιμώρησαν τον Μπαργούθι στέλνοντάς τον στην απομόνωση και δεν του χαρίστηκαν ακόμα κι όταν ο τελευταίος ζήτησε από το λαό του «ειρηνική αντίσταση»! Και μόνο οι σπόντες ενάντια στην Π.Α. για συνεργασία με τους κατακτητές και ο επικριτικός του λόγος ενάντια στις «ειρηνευτικές συνομιλίες» με τους Σιωνιστές, που όπως χαρακτηριστικά δήλωσε «σπέρνουν αυταπάτες ότι μπορεί μέσω αυτών να σταματήσει η κατοχή», αρκούσαν για να τον στείλουν στα μπουντρού-μια της απομόνωσης, αφού ο Μπαργούθι, όντας ο πιο λαοφιλής ηγέτης της Φατάχ, επηρεάζει κόσμο και κάνει ζημιά.
Δυστυχώς για τους Σιωνιστές, οι Παλαιστίνιοι εξακολουθούν ν’ αντιστέκονται. Κι από την αντίστασή τους αυτή πετυχαίνουν κάποιες νίκες, που μπορεί να φαίνονται μικρές, είναι όμως αρκετές για να τους δώσουν το κουράγιο και το σθένος να συνεχίσουν. Νίκες όπως η συμφωνία ανταλλαγής των 1.027 παλαιστίνιων φυλακισμένων με τον ισραηλινό λοχία Σαλίτ, η υποχώρηση των Σιωνιστών στο αίτημα του επί 66 μέρες απεργού πείνας Χαντέρ Αντνάν ν’ απελευθερωθεί στις 17 Απρίλη, χωρίς παράταση της διοικητικής του κράτησης, και ο τερματισμός της διοικητικής κράτησης της Χάνα Σαλάμπι, μετά από 43 μέρες απεργίας πείνας, που συνοδεύτηκε όμως με ταυτόχρονη απέλασή της στη Γάζα, όπου θα ζήσει εξόριστη για τουλάχιστον τρία χρόνια, μαζί με την πλήρη αποτυχία των Σιωνιστών να εμποδίσουν τις μετακινήσεις των Παλαιστίνιων μέσω των τούνελ που ενώνουν τη Γάζα με την Αίγυπτο, έχουν δημιουργήσει δεδομένα υπέρ της Αντίστασης. Τίποτα από τα παραπάνω δεν θα επιτυγχανόταν μέσω των «ειρηνευτικών συνομιλιών». Αυτό το ξέρουν οι Σιωνιστές που δεν περιμένουν και πολλά από τις συνομιλίες, γι’ αυτό και εντείνουν τις δικές τους επιθέσεις και επιδρομές, όπως αυτή που έκαναν σε χωριό κοντά στη Ραμάλα την προηγούμενη βδομάδα, δολοφονώντας έναν 28χρονο (τον χτύπησαν μόλις βγήκε από το σπίτι του), ή την άγρια καταστολή που άσκησαν στους παλαιστίνιους διαδηλωτές για την 36η επέτειο της «μέρας της γης» (επέτειο των παλαιστινιακών διαδηλώσεων στις 30 Μάρτη του 1976 ενάντια στην απόφαση των Σιωνιστών για μαζική απαλλοτρίωση παλαιστινιακών αγροτικών εκτάσεων για λόγους «ασφαλείας») ή τον ξυλοδαρμό των παλαιστίνιων κρατουμένων που αρνούνταν να τους πάρουν δείγματα DNA.
Μόνο τον περασμένο Μάρτη, 30 Παλαιστίνιοι σκοτώθηκαν από ισραηλινά πυρά και γύρω στους 300 φυλακίστηκαν. Και μόνο αυτό το στοιχείο, που αποκαλύφθηκε από το «Διεθνές ίδρυμα αλληλεγγύης για τα ανθρώπινα δικαιώματα», αρκεί για να δείξει ότι συνεχίζεται η σιωνιστική βαρβαρότητα. Είναι αυτή η βαρβαρότητα που γεννά καθημερινά μαχητές από την άλλη πλευρά, έτοιμους να δώσουν το αίμα τους για να απαλλαγούν από το ζυγό της κατοχής.
