Η αδυναμία των Αμερικάνων και της Ευρωπαϊκής Ενωσης να ελέγξουν την κατάσταση και να επιβάλουν την παρουσία τους στη χώρα αποτελεί μια πρώτης τάξης ευκαιρία για το ρώσικο ιμπεριαλισμό προκειμένου να επιστρέψει στη Λιβύη, ύστερα από τη φυγή του μετά την πτώση του καθεστώτος Καντάφι, του οποίου ήταν υποστηρικτής και με το οποίο είχε συνάψει μεγάλες συμφωνίες για την εκμετάλλευση των ενεργειακών πηγών της χώρας.
Η ισχυροποίηση της θέσης της Ρωσίας στη χώρα συμπίπτει χρονικά με την όξυνση της εμφύλιας διαμάχης για τον έλεγχο της Τρίπολης, πρωτεύουσας της Λιβύης, των πετρελαιοπηγών και των τερματικών σταθμών μεταφόρτωσης του πετρελαίου στο λεκανοπέδιο της Σύρτης, στα βορειοανατολικά της χώρας. Σύμφωνα με δηλώσεις του στρατηγού Τόμας Γουόλντχαουζερ, γενικού διοικητή της AFRICOM (στρατιωτικός βραχίονας των Αμερικάνων στην Αφρική) στην Επιτροπή Διεθνών Σχέσεων της Γερουσίας, η Ρωσία επιχειρεί να επέμβει στη Λιβύη κατά το πρότυπο της Συρίας, στοχεύοντας να αποκτήσει λόγο στις εξελίξεις στη χώρα. Για να το κάνει αυτό, σε πρώτη φάση έχει αναπτύξει μονάδες ειδικών δυνάμεων στα ανατολικά της χώρας, δίπλα στα σύνορα με την Αίγυπτο, με στόχο να ενισχύσει τις δυνάμεις του στρατηγού Χαλίφα Χαφτάρ στη μάχη του ενάντια στις ισλαμιστικές πολιτοφυλακές, ενώ εδώ και καιρό στο πλευρό του πολεμούν ρώσοι μισθοφόροι, σύμφωνα με ρεπορτάζ του Reuters.
Ο Πούτιν για άλλη μια φορά εμφανίζεται ως αυτός που θα φέρει σταθερότητα στη χώρα, σε αντίθεση με τους Αμερικάνους, που η αποτυχημένη επέμβασή τους στη Λιβύη έχει βυθίσει στο χάος και τη διάλυση τη χώρα, ενώ παράλληλα άνοιξε το δρόμο στο ISIS για να χτίσει προγεφύρωμα στη βόρεια Αφρική.
Υστερα από σφοδρές μάχες, ο Χαφτάρ κατάφερε να θέσει ξανά υπό τον έλεγχό του τις πετρελαιοπηγές της Σίντρα και του Ρας Λανούφ, την Τρίτη 14 Μάρτη, μια βδομάδα μετά την κατάληψή τους από τις ισλαμιστικές πολιτοφυλακές της Βεγγάζης και την εκδίωξη των δυνάμεών του από την περιοχή. Πλέον, ο στρατός του ελέγχει το σύνολο των εγκαταστάσεων άντλησης και μεταφοράς πετρελαίου στην «Ημισέληνο του Πετρελαίου», όπως ονομάζεται η συγκεκριμένη περιοχή που περιέχει τεράστια αποθέματα ορυκτού πετρελαίου.
Παράλληλα, οι συγκρούσεις μεταξύ των διαφόρων πολιτοφυλακών που νέμονται την Τρίπολη κορυφώνονται, με την εμπλοκή πυροβολικού και δεκάδων αρμάτων μάχης, ενώ χιλιάδες άμαχοι απομακρύνονται από την πόλη. Η Γενική Εθνοσυνέλευση, ένας από τους πόλους εξουσίας στη χώρα, που στηρίζεται ανοιχτά από τους αμερικάνους και ευρωπαίους ιμπεριαλιστές και που έχει την έδρα της στην Τρίπολη, αδυνατεί να θέσει την κατάσταση υπό έλεγχο. Η ίδια δε διαθέτει στρατό και γι' αυτό το λόγο συνεργάζεται με τη Λιβυκή Αυγή, μια χαλαρή ομοσπονδία των πιο ισχυρών πολιτοφυλακών στα ανατολικά της χώρας. Στις σφοδρές συγκρούσεις στην Τρίπολη συμμετέχουν κάποιες από αυτές τις πολιτοφυλακές περιπλέκοντας ακόμα περισσότερο την κατάσταση.
Από τη μεριά της η Ρωσία δεν αναγνωρίζει τη ΓΕ και τη Λιβυκή Αυγή, στηρίζοντας την εξόριστη κυβέρνηση στο Τομπρούκ που συνεργάζεται με τον Χαφτάρ. Η εξόριστη κυβέρνηση του Τομπρούκ είναι η μόνη που έχει προκύψει από εκλογές που τη νομιμότητά τους έχουν αναγνωρίσει τα Ηνωμένα Εθνη. Αρχικά η κυβέρνηση Ομπάμα και η ΕΕ είχαν στηρίξει αυτή την κυβέρνηση, αποσύροντας τη στήριξή τους μετά από λίγο καιρό, όταν αυτό το μόρφωμα, που αποτελούνταν κυρίως από αμερικανοθρεμμένους Λίβυους της διασποράς, απέτυχε να οργανώσει δικό του στρατό, ενώ λίγο μετά ανατράπηκε από τη ΓΕ και εκδιώχτηκε από την Τρίπολη βρίσκοντας καταφύγιο στο Τομπρούκ. Η εξόριστη κυβέρνηση έχει εδραιώσει πλέον την κυριαρχία της στην ανατολική Λιβύη, μετά τη συμφωνία που έκλεισε με τον Χαφτάρ, και πλέον έχει φτάσει να εκδώσει ακόμα και δικό της νόμισμα, ενώ μέσω του Χαφτάρ ελέγχει το σύνολο της βιομηχανίας πετρελαίου της χώρας.
Αυτές οι εξελίξεις χτύπησαν το καμπανάκι του κινδύνου για του ευρωπαίους ιμπεριαλιστές που τόσα έχουν επενδύσει στην επέμβαση στη Λιβύη και βλέπουν τις δυνάμεις που στηρίζονται από τη Ρωσία να κερδίζουν συνεχώς νέο έδαφος. Συνεχώς αυξάνονται οι φωνές ανάμεσά τους, που καλούν την ΕΕ να εντάξει στις διαπραγματεύσεις για το μοίρασμα της εξουσίας τον Χαφτάρ και την εξόριστη κυβέρνηση, προκειμένου να εμποδίσουν τη Ρωσία να διευρύνει την επιρροή της στη χώρα. Βέβαια, ο ρωσικός ιμπεριαλισμός δεν μένει άπρακτος.
Πριν δυο βδομάδες, το ρώσικο ενεργειακό μονοπώλιο Rosneft ανακοίνωσε τη σύναψη συμφωνίας συνεργασίας με την Εθνική Εταιρία Πετρελαίου της Λιβύης για την τοποθέτηση ρώσικων κεφαλαίων στον πετρελαϊκό τομέα της χώρας. Η Rosneft έρχεται να προστεθεί δίπλα στην ιταλική Eni, τη γαλλική Total και την γερμανική Schlumberger, που δρουν ήδη στη χώρα. Η Ρωσία είχε μεταφέρει μεγάλα κεφάλαια στη Λιβύη, σε συμφωνία με το καθεστώς Καντάφι. Με την ανατροπή του καθεστώτος αυτά τα κεφάλαια είτε αδράνησαν είτε καταστράφηκαν και η Ρωσία στοχεύει να αξιοποιήσει εκ νέου όσο περισσότερα από αυτά μπορεί.
Είναι πλέον κατανοητό από όλες τις πλευρές, ότι η Ρωσία ήρθε στη Λιβύη για να μείνει, ενώ οποιαδήποτε συμφωνία μεταξύ ΓΕ, εξόριστης κυβέρνησης και Χαφτάρ θα πρέπει να εγκριθεί και από αυτήν. Τα πολλαπλά ανοιχτά πολεμικά μέτωπα των Αμερικάνων και οι αποτυχίες της εξωτερικής τους πολιτικής αφήνουν κενά που ο ρωσικός ιμπεριαλισμός επιχειρεί να καλύψει στρατιωτικά και οικονομικά.
