Δύο βδομάδες έχουν περάσει από τη νέα εξέγερση του λαού της Αιγύπτου, που ξέσπασε ανήμερα της δεύτερης επετείου του μαζικού λαϊκού ξεσηκωμού που οδήγησε στην ανατροπή του Μουμπάρακ. Σύμφωνα με τα νούμερα που δημοσιεύει το ίδιο το καθεστώς, οι νεκροί μετά τις καθημερινές μαζικές συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής του καθεστώτος και τμήματος του στρατού ανέρχονται στους 60 και οι τραυματίες υπολογίζονται σε δυο χιλιάδες! Οι μαζικές και σκληρές οδομαχίες στο Κάιρο, στο Πορτ Σάιντ και στο Σουέζ έχουν σταδιακά υποχωρήσει. Οι υποσχέσεις για λαμπρές μέρες για το λαό της Αιγύπτου από την κυβέρνηση του Μοχάμεντ Μόρσι και τη Μουσουλμανική Αδελφότητα πνίγηκαν στο αίμα των νεκρών διαδηλωτών.
Το τελευταίο κρούσμα της κατασταλτικής μανίας του καθεστώτος –πλέον αισθητά αναβαθμισμένης σε σχέση με τις διαδηλώσεις του Δεκέμβρη– είναι ο βασανισμός του μεσήλικα εργάτη Χαμάντα Σάμπερ την Παρασκευή το βράδυ από του πραίτορες του καθεστώτος έξω από το Προεδρικό Μέγαρο στο Κάιρο. Οι σκηνές με τους μανιασμένους μπάτσους να σέρνουν γυμνό έναν άνθρωπο στο έδαφος, χτυπώντας τον λυσσαλέα, έκαναν το γύρο του κόσμου. Ο υπουργός Εσωτερικών ζήτησε συγγνώμη εκ μέρους των δυνάμεων ασφαλείας και έκανε λόγο για «μεμονωμένο περιστατικό». Ο Χαμάντα Σάμπερ μεταφέρθηκε σε νοσοκομείο της αστυνομίας. Εκεί παγιδεύτηκε από τους βασανιστές του. Οπως αργότερα εξήγησε ο γιος του, δεν γνώριζε ότι υπήρχε βίντεο ντοκουμέντο με τον βασανισμό του και υπέκυψε στους εκβιασμούς της ασφάλειας και της εισαγγελίας να καταθέσει ότι οι μπάτσοι τον «προστάτευσαν» από διαδηλωτές, που τον πέρασαν δήθεν για αξιωματικό του στρατού. Το κρατικό κανάλι έβγαλε σε τηλεοπτικό πάνελ τον Σάμπερ από το νοσοκομείο που νοσηλευόταν να δώσει αυτές τις «εξηγήσεις» και μετά η εισαγγελία εξέδωσε ανακοίνωση με την οποία απέσυρε κάθε ιδέα κατηγορίας από τους μπάτσους. Αυτό, βέβαια, εξόργισε ακόμη περισσότερο τους εξεγερμένους. Οταν ο Σάμπερ μεταφέρθηκε σε άλλο νοσοκομείο, υπό την προστασία των δικών του, ομολόγησε εκ νέου ότι αναγκάστηκε να πει ψέματα, επειδή τον τρομοκρατούσαν.
Σε ένα άλλο περιστατικό, ο Μοχάμεντ Αλ Γκίντι, μέλος του «Λαϊκού Ρεύματος», της οργάνωσης που ηγείται ο Χαμαντίν Σαμπάχι, εξαφανισμένος από τις 28 Γενάρη που κατέβηκε μαζί με συντρόφους του στην Ταχρίρ, βρέθηκε νεκρός σε νοσοκομείο του Καΐρου με βαριές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις και με σημάδια κακοποίησης σε όλο του το σώμα. Οι αρχές του νοσοκομείου ανέφεραν ότι τον έφεραν έτσι άγνωστοι στο νοσοκομείο μετά από… αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Τα στελέχη του «Λαϊκού Ρεύματος» ανακοίνωσαν επίσημα, ότι οι αρχές του νοσοκομείου αναγκάστηκαν να πουν ψέματα κατόπιν πίεσης της ασφάλειας, και ότι ο Αλ Γκίντι βασανίστηκε από τις αρχές ασφάλειας μέχρι θανάτου.
Τι είναι όμως αυτό που πυροδότησε την νέα εξέγερση; Το περασμένο Νοέμβρη πραγματοποιήθηκαν δυναμικές πορείες ενάντια στη Μουσουλμανική Αδελφότητα και τον Μοχάμεντ Μόρσι και τότε είχαμε σκληρές συγκρούσεις και οδομαχίες, πυρπόληση των γραφείων της Αδελφότητας, ακόμη και μάχες σώμα με σώμα με νεκρούς έξω από το Προεδρικό Μέγαρο. Ο λαϊκός ξεσηκωμός τότε πυροδοτήθηκε από το πραξικόπημα που διέπραξε ο Μόρσι, παραχωρώντας στον εαυτό του έκτακτες νομοθετικές, δικαστικές και εκτελεστικές υπερεξουσίες. Μια επιφανειακή ανάγνωση των γεγονότων παρέπεμπε ευθέως σε σύγκρουση των «κοσμικών» δυνάμεων της αντιπολίτευσης, του Μετώπου Εθνικής Σωτηρίας που σχηματίστηκε από τις δυνάμεις που αναμετρήθηκαν εκλογικά με τον Μόρσι στις τελευταίες προεδρικές εκλογές, με το καθεστώς.
Η νέα εξέγερση, όμως, καθώς και η τεράστια αποχή στο δημοψήφισμα για το Σύνταγμα το Δεκέμβρη, τη στιγμή που οι οργανωμένες πολιτικές δυνάμεις του Μετώπου Εθνικής Σωτηρίας έκαναν έκκληση για «γνήσιο» εθνικό διάλογο και συμμετοχή στο δημοψήφισμα, δείχνουν άλλα πράγματα. Η Αίγυπτος «πάσχει» κι αυτή, όπως και όλος σχεδόν ο Δυτικός Κόσμος από τη λεγόμενη πολιτική κρίση αντιπροσώπευσης. Στην πραγματικότητα, οι δυνάμεις της αντιπολίτευσης δεν διαθέτουν μαζικές οργανώσεις, πολιτικές, συνδικαλιστικές, πολιτιστικές. Και αν σε ένα βαθμό αυτό οφειλόταν στη μηδενική ανοχή του φασιστικού καθεστώτος Μουμπάρακ, τα δυο επόμενα χρόνια υπήρχε το πρόσφορο έδαφος για μαζικές προσελκύσεις και στρατολογήσεις λαϊκών δυνάμεων.
Η μόνη πολιτική δύναμη που παραδοσιακά, ιστορικά, διέθετε και διαθέτει οργανωμένες δυνάμεις είναι η πλέον κυβερνώσα συνιστώσα του καθεστώτος, πλάι στην παραμένουσα χούντα του στρατού, η Μουσουλμανική Αδελφότητα. Το στρατιωτικό καθεστώς που έλεγχε την Αίγυπτο μετά τον Νάσσερ, επί Σαντάτ, έδωσε τη δυνατότητα σε δυνάμεις της Αδελφότητας να ελέγχουν ινστιτούτα, θεσμούς, και βεβαίως τα τζαμιά της χώρας. Για το στρατό η Αδελφότητα ήταν μια χρήσιμη αντιπολίτευση, προκειμένου να εκτονώνει τους κοινωνικούς κραδασμούς και να αξιοποιεί το όπιο του λαού. Από τα χρόνια του ιθύνοντος νου της Αδελφότητας, του κατεξοχήν θεωρητικού του «ριζοσπαστικού Ισλάμ» Σαγίντ Κουντμπ, που φυλακίστηκε από τον Νάσερ, το εργατικό κίνημα, η αμφισβήτηση των σχέσεων ιδιοκτησίας θεωρείται προσβολή στο κόσμο που έπλασε ο θεός. Το φούντωμα του ισλαμισμού σε όλο το μουσουλμανικό κόσμο, μετά την επιβολή του θεοκρατικού καθεστώτος στο Ιράν, ευνόησε την ενίσχυση των δυνάμεων της Αδελφότητας στην Αίγυπτο.
Ομως, η ιστορία της ιρανικής επανάστασης του ’79 δεν φαίνεται να επαναλαμβάνεται στην Αίγυπτο. Για ένα μεγάλο τμήμα του λαού της Αιγύπτου η Αδελφότητα έχει πλέον στοχοποιηθεί ως τμήμα του καθεστώτος, ως υπεύθυνη δύναμη για τα οικονομικά δεινά που συνεχίζουν να βασανίζουν τη μεγάλη πλειονότητα του πληθυσμού. Ο λαϊκός αναβρασμός στην Αίγυπτο δε λέει να κοπάσει. Οι αιτίες δεν είναι μόνο πολιτικές, είναι κυρίως οικονομικές. Η φτώχεια, η μαζική ανεργία, η ανέχεια, η εξαθλίωση για ένα μεγάλο τμήμα του προλεταριάτου της Αιγύπτου, ειδικά τη νέα εργατική βάρδια, είναι η μεγάλη πυριτιδαποθήκη στις πόλεις της Αιγύπτου, που κάθε φορά πυροδοτείται από τις πολιτικές εξελίξεις, από τις κινήσεις της Αδελφότητας και του στρατού, που θέλουν να επαναφέρουν το χαλινάρι στους ανυπότακτους Αιγύπτιους. Το τσάκισμα από τη λαϊκή εξέγερση που ξέσπασε πριν δυο χρόνια της παντοδύναμης μιλίτσιας του Μουμπάρακ, που μόνο στο Κάιρο φημολογείτο ότι ανερχόταν σε ένα εκατομμύριο άτομα, έδωσε τεράστιες δυνατότητες ελεύθερης δράσης στο λαό της Αιγύπτου. Πριν δυο χρόνια, κάθε απόπειρα διαδήλωσης στο δρόμο κατέληγε αμέσως σε νεκρούς. Η αστυνομία χρησιμοποιούσε πραγματικά πυρά προκειμένου να καταστείλει κάθε διαμαρτυρία, ακόμη και ειρηνική. Σήμερα, το προλεταριάτο της Αιγύπτου φτύνει επιδεικτικά στα μούτρα των δημίων του, αψηφώντας θαρραλέα την απαγόρευση κυκλοφορίας και το καθεστώς έκτακτης ανάγκης που επιβάλλουν ο Μόρσι και ο στρατός.
