Δεν είναι και εύκολο πράγμα για έναν πολιτικό σαν τον Μάρτιν Σουλτς, που τη βραδιά των εκλογών διακήρυξε στεντόρεια ότι δεν πρόκειται ποτέ να μπει σε κυβέρνηση με την Μέρκελ, να κάνει με τη μια την κωλοτούμπα και να σπεύσει να δημιουργήσει έναν καινούργιο «μεγάλο συνασπισμό» χριστιανοδημοκρατίας-σοσιαλδημοκρατίας. Αν πρέπει να το κάνει, θα πρέπει να το πουλήσει, αν όχι πολύ ακριβά, τουλάχιστον με ένα τίμημα που θα εξασφαλίζει τον δικό του πολιτικό ρόλο. Ας πούμε, να εξασφαλίσει ότι αυτός θα κάνει την κωλοτούμπα, αλλά δε θα σπεύσουν να τον φάνε σαν λαχανάκι Βρυξελλών στο συνέδριο του κόμματος οι εσωκομματικοί του αντίπαλοι.
Ο Σουλτς, λοιπόν, που έλεγε ότι είναι καλύτερα η Γερμανία να οδηγηθεί σε νέες εκλογές, με τη φιλοδοξία ότι θα είναι και πάλι αυτός ο υποψήφιος καγκελάριος του SPD, αναγκάστηκε να κάνει την πρώτη κωλοτούμπα, αποδεχόμενος να μπει σε συζήτηση για το σχηματισμό «μεγάλου συνασπισμού» με τη Μέρκελ. Ηταν πολύ μεγάλη η πίεση από τα κέντρα της γερμανικής μονοπωλιακής κεφαλαιοκρατίας, αλλά και από το εσωτερικό του κόμματός του, ιδιαίτερα από την κοινοβουλευτική ομάδα, που δε θέλει περιπέτειες, αλλά μια ήρεμη κυβερνητική θητεία, στη διάρκεια της οποίας κάποιοι θα καταλάβουν υπουργικά αξιώματα και κάποιοι άλλοι αξιώματα στο πλαίσιο των πολλών επιτροπών της γερμανικής Βουλής.
Αν για τον Σουλτς ήταν μια φορά δύσκολο να κάνει την κωλοτούμπα, για την κομματική του βάση είναι δύο φορές δύσκολο. Ηδη, η νέα ηγεσία της νεολαίας του SPD φωνάζει στον Σουλτς να αποχωρήσει αμέσως από τις συζητήσεις με την Μέρκελ, έστω κι αν αυτές γίνονται υπό την προεδρία του σοσιαλδημοκράτη Στάινμαγιερ (πρόεδρος της Γερμανίας πλέον). Οι πιο «ζωηροί» του SPD σκέφτονται το μέλλον: αν ο πρώτος «μεγάλος συνασπισμός» μας έριξε στο χαμηλότερο μεταπολεμικό ποσοστό μας, ένας δεύτερος πόσο πιο χαμηλά θα μας ρίξει; Και πώς θα ξεφύγουμε από τη διαρκή συρρίκνωση αν για δεύτερη συνεχή τετραετία λειτουργήσουμε σαν δεκανίκι της Μέρκελ;
Ο Σουλτς τους έδειξε το τηλέφωνο, μέσω του οποίου ο Τσίπρας τον είχε ενθαρρύνει να συμμετάσχει σε κυβέρνηση υπό την Μέρκελ. Φαίνεται πως ο Τσίπρας έχει μεγαλύτερη επιρροή στη Γερμανία παρά στην Ελλάδα! Ολα δείχνουν πως βρισκόμαστε στη φάση του «μασάζ» προς τη βάση και το μεσαίο στελεχιακό δυναμικό του SPD, που θα χρειαστεί κάνα δίμηνο ακόμα για να επιφέρει την απαιτούμενη χαλάρωση. Εως τότε, η Γερμανία θα κυβερνιέται με τον αυτόματο πιλότο που διαθέτει κάθε ισχυρό ιμπεριαλιστικό κράτος. Εστω και ως υπηρεσιακή, η κυβέρνηση Μέρκελ ξέρει να υπερασπίζεται τα γερμανικά συμφέροντα.
