ΗΠΑ: Στρατιωτικοποίηση στο φουλ

Μπορεί η λιτότητα να χτυπά τις κοινωνικές δαπάνες στις ΗΠΑ, φτάνοντας στο σημείο να σκέφτονται να περικόψουν έως και κατά 30% τις δαπάνες για την Υπηρεσία Περιβαλλοντικής Προστασίας (σύμφωνα με τον προϋπολογισμό που κατατέθηκε τον περασμένο Μάη, αλλά δεν έχει εγκριθεί ακόμα), όταν όμως πρόκειται για τις πολεμικές δαπάνες, τα πράγματα αλλάζουν άρδην. Την περασμένη Δευτέρα, η αμερικάνικη Γερουσία υπερψήφισε με 89-8 την αύξηση των στρατιωτικών δαπανών των ΗΠΑ κατά 700 δισ. δολάρια για τον επόμενο χρόνο (βλ. https://www.chicagotribune.com/news/nationworld/ct-defense-policy-bill-20170918-story.html).
 
Η Γερουσία ενέκρινε περισσότερες δαπάνες ακόμα κι από αυτές που ζητούσε το Πεντάγωνο και σε ορισμένες περιπτώσεις πολύ περισσότερα χρήματα από αυτά που ο ίδιος ο Τραμπ έλεγε ότι θα ξοδέψει. Για παράδειγμα, το νομοσχέδιο προβλέπει ότι θα ξοδευτούν 10.6 δισ. δολάρια για ένα μαχητικό, για το οποίο ο Τραμπ ζητούσε λιγότερα από τα μισά! Προβλέπει μάλιστα 25 δισ. δολάρια για τη ναυπήγηση 13 πολεμικών πλοίων, ποσό που είναι κατά 5 δισ. δολάρια μεγαλύτερο από αυτό που ζητούσε ο Τραμπ (ο οποίος ζητούσε πέντε πλοία λιγότερα).
 
Την ίδια στιγμή, οι ΗΠΑ κατασκευάζουν -για πρώτη φορά στην ιστορία επίσημα- μόνιμη στρατιωτική βάση στο Ισραήλ. Μέχρι τώρα, οι ΗΠΑ περιορίζονταν σε κοινές στρατιωτικές ασκήσεις με τους σιωνιστές και τα αμερικάνικα στρατεύματα που συμμετείχαν σ’ αυτές διέμεναν στις στρατιωτικές εγκαταστάσεις του Ισραήλ. Τώρα όμως, η νέα αεροπορική βάση θα είναι αμερικάνικη και θα εγκατασταθεί στο κέντρο της ερήμου Νεγκέβ.
 
Η ανακοίνωση για την κατασκευή της βάσης έγινε από τον ίδιο τον αρχηγό της πολεμικής αεροπορίας του Ισραήλ, Χαΐμοβιτς, την περασμένη Δευτέρα. Ο Χαΐμοβιτς δήλωσε ότι η αναγκαιότητα της αεροπορικής «άμυνας» έγινε καθαρή στον πόλεμο του 2014, όταν από τη Λωρίδα της Γάζας εκτοξεύονταν βροχή οι ρουκέτες! Φυσικά και δεν είναι ο… τρόμος από τις ρουκέτες που έκανε τους Αμερικάνους να φτιάξουν τη βάση αυτή, αλλά η ολοένα και αυξανόμενη ένταση στην περιοχή με τα τόσα ανοιχτά μέτωπα (Ιράκ, Συρία, Υεμένη και λίγο πιο μακριά Λιβύη), στα οποία ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός θέλει να ανακτήσει τη δύναμη που του έχουν πάρει οι ανταγωνιστές του (με πρώτη τη Ρωσία). Ιμπεριαλισμός και στρατιωτικοποίηση είναι αναπόσπαστα δεμένα.