Περικοπές της τάξης των 27.3 δισ. ευρώ ενέκρινε η κυβέρνηση Ραχόι στην Ισπανία, την προηγούμενη Παρασκευή, μία μέρα μετά την 24ωρη γενική απεργία που κήρυξε η συνδικαλιστική γραφειοκρατία. Το γεγονός ότι η απεργία είχε μεγάλη συμμετοχή (77% συμμετοχή κατά μέσο όρο, 97% στη βιομηχανία, 57% στο δημόσιο και 91% στα μεγάλα εργοστάσια άνω των 200 εργατών, σύμφωνα με τα στοιχεία που έδωσαν τα συνδικάτα) δεν αποθάρρυνε την κυβέρνηση να περάσει το μεγαλύτερο πακέτο λιτότητας στην σύγχρονη ιστορία της Ισπανίας (έτσι το χαρακτήρισε η «Ελ Παΐς» την περασμένη Δευτέρα). Κι αυτό γιατί, παρά τις αντιδράσεις και τις ογκώδεις διαδηλώσεις (170 χιλιάδες στη Μαδρίτη και 250 χιλιάδες στη Βαρκελώνη, σύμφωνα με την ίδια εφημερίδα), που σε ορισμένες περιπτώσεις πήραν βίαιο χαρακτήρα –ιδιαίτερα στη Βαρκελώνη όπου οι μπάτσοι άνοιξαν πυρ με πλαστικές σφαίρες, με αποτέλεσμα να τραυματιστούν πάνω από 80 άτομα– η έλλειψη πολιτικής οργάνωσης των εργατών και η ανάθεση στη συνδικαλιστική γραφειοκρατία της οργάνωσης του αγώνα παίζουν καταλυτικό ρόλο σε βάρος της λαϊκής αντίστασης.
Είναι τέτοια η ξετσιπωσιά της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας που μία μέρα μετά τη γενική απεργία και την άγρια καταστολή στη Βαρκελώνη ζήτησε από την κυβέρνηση να επιλέξει τη «συναίνεση» αντί της επιβολής μιας αντεργατικής πολιτικής! Η κυβέρνηση της Ισπανίας, φυσικά, δεν ενοχλείται από τέτοιες δηλώσεις και φαίνεται αποφασισμένη να συνεχίσει τη λιτότητα, επικαλούμενη τη διόγκωση του εξωτερικού χρέους της χώρας, το οποίο αναμένεται να αυξηθεί στο 80% του ΑΕΠ από 68.5% που ήταν πέρσι. Ποσοστό πολύ χαμηλό σε σχέση όχι μόνο με την Ελλάδα, αλλά ακόμη και τη Γερμανία που το δημόσιο χρέος της έχει ξεπεράσει το 85% του ΑΕΠ από το τέλος του 2010! Κι όμως, ο ισπανός υπουργός Οικονομικών Κριστόμπαλ Μοντόρο έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου, λέγοντας ότι η οικονομική κατάσταση είναι «κρίσιμη» και επαναλαμβάνοντας ότι στόχος της κυβέρνησης είναι να μειωθεί το έλλειμμα από 8.51% σε 5.3%, σύμφωνα με τις απαιτήσεις των Βρυξελών.
Τον περασμένο Φλεβάρη, ο διοικητής της Τράπεζας της Ισπανίας Μιγκέλ Aνχελ Φερνάντεθ Ορντόνιεθ υποστήριξε ότι ο μόνος τρόπος για την ανάκτηση της πολυπόθητης «ανταγωνιστικότητας» είναι η εσωτερική υποτίμηση μισθών και τιμών και η αύξηση της παραγωγικότητας. Την ίδια στιγμή, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή φέρεται να πιέζει την ισπανική κυβέρνηση για προσφυγή στην τρόικα (σύμφωνα με δημοσίευμα της «Ελ Παΐς»), προκειμένου να χρηματοδοτήσει τους τραπεζίτες (αναδιάρθρωση του τραπεζικού συστήματος το λένε). Ομως, με την ανεργία να σκαρφαλώνει στο 23.6% (το υψηλότερο ποσοστό της Ευρωζώνης, σύμφωνα με τη Eurostat), την κυβέρνηση να έχει μειώσει τις αποζημιώσεις απόλυσης, τους μισθούς να μειώνονται και τις απλήρωτες άδειες να πολλαπλασιάζονται (η Vodafone Ισπανίας υποχρέωσε τους 4.000 υπαλλήλους της να πάρουν υποχρεωτική άδεια 2 εβδομάδων άνευ αποδοχών αυτό το καλοκαίρι, ενώ μία από τις μεγαλύτερες βιομηχανίες τροφίμων, η Panrico, ζήτησε μειώσεις μισθών της τάξης του 25%) και τη λιτότητα να σκληραίνει, δημιουργείται ένα εκρηκτικό μείγμα που κανείς δεν ξέρει πότε και πώς θα εκραγεί.
