Ανάμεσα στους 60 νεκρούς της νέας εξέγερσης του λαού της Αιγύπτου, που ξέσπασε ανήμερα της δεύτερης επετείου του μαζικού λαϊκού ξεσηκωμού που οδήγησε στην ανατροπή του Μουμπάρακ, είναι γνωστοί μαχητικοί ακτιβιστές του αντικαθεστωτικού κινήματος, ο θάνατος των οποίων χαρακτηρίζεται «προμελετημένη δολοφονία».
Ο επικεφαλής του Συνδέσμου Γιατρών της Ταχρίρ, ο Μοχάμεντ Φετούχ, σε ανακοίνωση που ανήρτησε στις 7 Φεβρουαρίου στη σελίδα του στο Facebook υποστηρίζει ότι το μέλος του Συνδέσμου των Γιατρών της Ταχρίρ, Μοχάμεντ Ελ – Κοράνι, υπήρξε θύμα «προμελετημένης δολοφονίας».
Ο Μοχάμεντ Ελ – Κοράνι, γνωστός και ως Κρίστι, δολοφονήθηκε κατά τη διάρκεια των πρόσφατων συγκρούσεων στην περιοχή του προεδρικού μεγάρου στο Κάιρο.
Σύμφωνα με το Μοχάμεντ Φετούχ, ο Κοράνι ήταν ένας ακτιβιστής με μεγάλη επιρροή και σημαντική δράση στους αγώνες, ένα από τα ιδρυτικά και πιο διακεκριμένα μέλη της ιστοσελίδας «Ikhwan Kazeboon» (Ψεύτρα Αδελφότητα), η οποία έπαιξε σημαντικό ρόλο στην αποκάλυψη της υποκρισίας της Μουσουλμανικής Αδελφότητας και του προέδρου Μόρσι. Ο Κοράνι ήταν ο μόνος που πυροβολήθηκε την ημέρα του θανάτου του, γεγονός που αποκλείει την πιθανότητα να χτυπήθηκε τυχαία.
Αντίθετα, το χρονοδιάγραμμα των γεγονότων, οι επανειλημμένες δολοφονίες αγωνιστών και η ομοιότητα της τακτικής, οδηγούν αβίαστα στο συμπέρασμα για προμελετημένο φόνο, ισχυρίζεται ο Φετούχ.
Αντίθετα, το χρονοδιάγραμμα των γεγονότων, οι επανειλημμένες δολοφονίες αγωνιστών και η ομοιότητα της τακτικής, οδηγούν αβίαστα στο συμπέρασμα για προμελετημένο φόνο, ισχυρίζεται ο Φετούχ.
Αλλωστε, ο Κοράνι δεν είναι ο μόνος ακτιβιστής της εξέγερσης που δολοφονήθηκε. Αρκετοί νέοι αγωνιστές σκοτώθηκαν στη διάρκεια της νέας εξέγερσης, γεγονός που ενισχύει τις υποψίες ότι δεν πρόκειται για σύμπτωση. Ενδεικτικά, στις 4 Φεβρουαρίου, ο αγωνιστής Μοχάμεντ Ελ – Γκέντι, μέλος του Λαϊκού Ρεύματος, πέθανε από τα βασανιστήρια που υπέστη μετά τη σύλληψή του στις 27 Ιανουαρίου. Ενα ακόμη μέλος της ίδιας οργάνωσης πέθανε στις 3 Φεβρουαρίου μετά τον τραυματισμό του κατά τις συγκρούσεις έξω από το προεδρικό μέγαρο την 1η Φεβρουαρίου. Επίσης, τον περασμένο Δεκέμβριο, ο φωτορεπόρτερ Αλ Χοσεϊνί Αμπού Ντέιφ, μέλος του αριστερού κινήματος Κεφάγια, δολοφονήθηκε από πυρά αγνώστων καθώς κάλυπτε τις συγκρούσεις ανάμεσα σε οπαδούς και αντιπάλους του προέδρου Μόρσι. Η δολοφονία του προκάλεσε πολλές και βάσιμες υπόνοιες ότι ήταν έργο ένοπλων της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, γιατί κατέγραφε με την κάμερά του τις επιθέσεις μελών της Αδελφότητας εναντίον των διαδηλωτών.
Ανάμεσα στα θύματα της κρατικής καταστολής είναι επίσης παιδιά και ανήλικοι. Με βάση τα στοιχεία που έχουν συγκεντρώσει οργανώσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα, περισσότεροι από 140 ανήλικοι έχουν συλληφθεί από τη δεύτερη επέτειο της λαϊκής εξέγερσης στις 25 Γενάρη. Σύμφωνα με το Μαλέκ Αντλι, δικηγόρο του Αιγυπτιακού Κέντρου για τα Οικονομικά και Κοινωνικά Δικαιώματα, τα παιδιά αυτά κρατούνται κατά κανόνα στα ίδια κελιά με ενήλικους, κατά παράβαση της αιγυπτιακής και της διεθνούς νομοθεσίας για τα δικαιώματα των παιδιών, και πολλά απ’ αυτά αντιμετωπίζουν την αστυνομική βαρβαρότητα, υποβάλλονται σε βασανιστήρια και πέφτουν θύματα κλοπών, απειλών, σεξουαλικής παρενόχλησης και άλλων προσβολών.
Το Παρατηρητήριο για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα σε έκθεσή του υποστηρίζει ότι περισσότεροι από 300 ανήλικοι φυλακίστηκαν μόνο μέσα στο 2012. Κάποιοι απ’ αυτούς δικάστηκαν μαζί με ενήλικους από ποινικά δικαστήρια, ενώ άλλοι καταδικάστηκαν σε βαριές ποινές, που φτάνουν μέχρι τα 15 χρόνια, από στρατιωτικά δικαστήρια. Κατά παράβαση και πάλι της αιγυπτιακής και διεθνούς νομοθεσίας , η οποία ορίζει ότι οι ανήλικοι υπόκεινται στο σύστημα απονομής δικαιοσύνης ανηλίκων και αντιμετωπίζονται, ακόμη κι αν έχουν διαπράξει έγκλημα, ως παιδιά που χρειάζονται αναμόρφωση και συμβουλευτική και όχι ως εγκληματίες.
Ανάμεσα στους τελευταίους συλληφθέντες ανήλικους είναι ένα 11χρονο αγόρι, ο Γιεχία Αμπντέλ Ράζεκ, και ο 14χρονος καρκινοπαθής Μαχμούντ Αντέλ, ο οποίος κρατήθηκε από τις 27 Ιανουαρίου μέχρι τις 6 Φεβρουαρίου, χωρίς την απαιτούμενη φαρμακευτική αγωγή, και αφέθηκε ελεύθερος μετά την κατακραυγή που προκάλεσε η περίπτωσή του.
Συν τοις άλλοις, οι εργάτες της κρατικής υφαντουργίας Mahalla Misr Spinning and Weaving Company στην πόλη Mahalla στο Δέλτα του Νείλου πραγματοποίησαν στις 12 Φεβρουαρίου πορεία για να διαμαρτυρηθούν για τη μη υλοποίηση των αιτημάτων της λαϊκής εξέγερσης και τη μη ικανοποίηση των εργατικών αιτημάτων για δικαιοσύνη και κατώτατο μισθό από την κυβέρνηση Μόρσι.
Στόχος της πορείας ήταν επίσης η καταγγελία των επιθέσεων εναντίον εργατών της βιομηχανίας, που είναι γνωστοί για τη σκληρή κριτική τους στη Μουσουλμανική Αδελφότητα. Οπως κατήγγειλε ένας εκπρόσωπος των εργατών, ο Καμάλ Ελ Φαγιούμι, στην εφημερίδα Αλ Αχράμ (10/2/13), δύο συνάδελφοί του δέχθηκαν επίθεση από μέλη του Κόμματος Ελευθερίας και Δικαιοσύνης (πολιτικός βραχίονας της Μουσουλμανικής Αδελφότητας) και προειδοποιήθηκαν να μη συμμετέχουν σε αντικυβερνητικές διαδηλώσεις. Ο ένας απήχθηκε, βασανίστηκε, γυμνώθηκε και πετάχτηκε σε μια χωματερή και ο άλλος δέχτηκε επίθεση, προκλήθηκε ζημιά στη μοτοσυκλέτα του και απειλήθηκε με τραυματισμό αν συνεχίσει να μιλά ενάντια στην Αδελφότητα.
Οι εργάτες στη συγκεκριμένη βιομηχανία, που απασχολεί 24.000 εργάτες, θεωρείται ότι με τις απεργίες τους το 2006 και το 2008 άνοιξαν το δρόμο για τη λαϊκή εξέγερση το 2011.
Ωστόσο, η κρατική καταστολή όχι μόνο δεν έχει καταφέρει το να τρομοκρατήσει και να αποθαρρύνει το κομμάτι του λαού που αντιστέκεται, αλλά αντίθετα τροφοδοτεί την πολιτική κρίση και τις αντικυβερνητικές κινητοποιήσεις. Ο λαϊκός αναβρασμός δεν πρόκειται να κοπάσει εύκολα. Η προσπάθεια μονοπώλησης της εξουσίας και αντικατάστασης του καθεστώτος Μουμπάρακ από ένα άλλο αυταρχικό καθεστώς που στηρίζεται στη συμμαχία του στρατού με τη Μουσουλμανική Αδελφότητα δεν είναι εύκολο να περάσει. Η άνοδος στην εξουσία της Μουσουλμανικής Αδελφότητας δεν κατάφερε να κερδίσει τη συναίνεση των πιο προοδευτικών πολιτικών δυνάμεων, που σήκωσαν το βάρος της λαϊκής εξέγερσης και συνεχίζουν να παλεύουν για την κατάκτηση αστικοδημοκρατικών ελευθεριών και τη βελτίωση του άθλιου βιοτικού επιπέδου των πλατιών λαϊκών μαζών. Η σημασία του αγώνα αυτού δε μειώνεται από το γεγονός ότι αστοί πολιτικοί, όπως ο Μού-σα, ο Μπαραντέι ή ο νασεριστής Σαμπάχι, που, εκμεταλλευόμενοι τη λαϊκή εξέγερση, προβάλλονται ως ηγέτες της αντιπολίτευσης επιδιώκοντας να γίνουν χαλίφηδες στη θέση του χαλίφη.
