Πέρασαν δεκαπέντε χρόνια από τις επιθέσεις της 11ης Σεπτέμβρη. Τις επιθέσεις που κανείς δεν περίμενε, μιας και η αμερικάνικη υπερδύναμη είχε μυθοποιηθεί σε τέτοιο βαθμό που κανείς να μην μπορεί να πιστέψει ότι θα μπορούσε να δεχτεί πλήγματα, και μάλιστα από τους «ξυπόλητους». Λέμε ξυπόλητους, γιατί μπροστά στον παγκόσμιο μηχανισμό της αμερικάνικης πολεμικής μηχανής οργανώσεις σαν την Αλ Κάιντα έτσι φαντάζουν. Εκτοτε, κατέρρευσαν κι άλλοι μύθοι, όπως αυτός του ισχυρότερου στρατού στη Μέση Ανατολή (του σιωνιστικού), που δεν κατόρθωσε να νικήσει ούτε τη Χεζμπολά στο Λίβανο, ούτε τη Χαμάς στη Γάζα.
Πλάι στις κραυγές αμερικανοδουλείας των υποτακτικών της ιμπεριαλιστικής Αμερικής, που συνοψίζονταν στο σύνθημα «είμαστε όλοι Αμερικανοί» (ενώ ποτέ πριν δεν είχαν πει «είμαστε όλοι Ιρακινοί» όταν οι βόμβες έπεφταν σαν πασχαλινά πυροτεχνήματα στον πρώτο πόλεμο του Κόλπου, το 1991, ούτε «είμαστε όλοι Γιουγκοσλάβοι» όταν η Γιουγκοσλαβία γινόταν το επόμενο θύμα των νατοϊκών βομβαρδισμών, λίγα χρόνια αργότερα) υπήρξε πληθώρα αντιδράσεων κάποιων πιο «ψαγμένων», που κατέληγαν στο συμπέρασμα ότι τις επιθέσεις τις οργάνωσαν οι ίδιοι οι αμερικανοί κρατούντες, για να δικαιολογήσουν τους πολέμους που διεξήγαγαν μετά και για να επιβάλλουν την παγκόσμια δικτατορία τους.
Οι «ψαγμένοι» δεν αναρρωτήθηκαν ποτέ γιατί χρειαζόταν ένα τόσο ισχυρό χτύπημα για να δικαιολογηθούν οι δύο πόλεμοι που ακολούθησαν. Ο ένας στο Αφγανιστάν (μία χώρα χωρίς πλουτοπαραγωγικές πηγές και χωρίς ιδιαίτερη στρατηγική σημασία, με το σκληροτράχυλο πληθυσμό της να εμπλέκεται σε διάφορους πολέμους εδώ και δεκαετίες, πολέμους που εξελίχτηκαν σε Βατερλό για ιμπεριαλιστικές δυνάμεις όπως η Ρωσία) και ο δεύτερος στο Ιράκ, το οποίο πολλά χρόνια πριν (από το 1991) είχε δεχτεί τις αμερικάνικες… περιποιήσεις χωρίς να χρειαστεί να οργανωθεί προηγουμένως τέτοια προβοκάτσια. Οι «ψαγμένοι» δεν αναρρωτήθηκαν γιατί δεν έγινε πράξη η «προφητεία» τους. Γιατί, δηλαδή. Δεν απετέλεσε αυτό το χτύπημα άλλοθι για μία ισχυρή αμερικάνικη αντεπίθεση που συνεπήρε τα πάντα στο πέρασμά της. Γιατί οι πόλεμοι σταμάτησαν σ’ αυτές τις δύο χώρες (Ιράκ και Αφγανιστάν) χωρίς να επεκταθούν; Ηταν τόσο ηλίθιοι οι εγκέφαλοι της «προβοκάτσιας» (τέτοια υποτίθεται ότι ήταν η 11η Σεπτέμβρη) που δεν επεχείρησαν καν να εφαρμόσουν το σχέδιο της αμερικάνικης παντοκρατορίας, αλλά αντίθετα βάλτωσαν κιόλας στους δύο αυτούς πολέμους, χωρίς να κατορθώσουν σε κανέναν από τους δύο να βγουν νικητές;
Μπορεί στο Ιράκ ο Σαντάμ Χουσεΐν να έπεσε (θα έπεφτε και χωρίς την 11η Σεπτέμβρη, άλλωστε οι Αμερικανοί δεν τον κατηγόρησαν σαν εγκέφαλό της, αλλά εφηύραν το ψέμα ότι διέθετε «όπλα μαζικής καταστροφής»), όμως οι Αμερικανοί αναγκάστηκαν να στηριχτούν ως ένα βαθμό και για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα σ’ έναν άλλο πόλο του «άξονα του κακού», το Ιράν. Κι αυτό γιατί το Ιράν ήλεγχε το μεγαλύτερο κόμμα του Ιράκ, το «Ανώτατο Συμβούλιο για την Ισλαμική Επανάσταση στο Ιράκ» καθώς και τον Στρατό του Μεχντί, του σιίτη κληρικού Αλ Σαντρ, η αντίσταση του οποίου στην αμερικάνικη κατοχή εξανεμίστηκε σχετικά γρήγορα. Ετσι, μπόρεσαν να διασπάσουν την ιρακινή αντίσταση, πράγμα που κατόρθωσαν τελικά εξαιτίας της υποδαύλισης των φυλετικών και θρησκευτικών διαφορών σιιτών – σουνιτών.
Στο Αφγανιστάν ποτέ δεν επιτεύχθηκε πολιτική σταθερότητα. Οι Ταλιμπάν ζουν και βασιλεύουν μετατρέποντας σε Βατερλό για την αμερικάνικη πολιτική τον πόλεμο που κηρύχτηκε λίγες μέρες μετά από την επίθεση της 11ης Σεπτέμβρη (για περισσότερα βλ. https://www.eksegersi.gr/issue/854/Διεθνή/25442.Το-Βατερλό-της-αμερικάνικης-στρατηγικής).
Ο πόλεμος κατά του Ιράν που για χρόνια (και επανειλημμένα) εξαγγελλόταν ότι θα γίνει, δεν εξαπολύθηκε ποτέ. Οσες απειλές κι αν εκτοξεύτηκαν (ιδιαίτερα από τους σιωνιστές), κανείς δεν άγγιξε το Ιράν, με αποτέλεσμα μετά από χρόνια να επιτευχθεί συμφωνία ακόμα και στο ζήτημα-αγκάθι του πυρηνικού του προγράμματος. Ούτε ο πόλεμος κατά του άλλου πόλου του «άξονα του κακού», της Βόρειας Κορέας, πραγματοποιήθηκε, παρά τις πολεμικές κορόνες που κατά καιρούς πετά το κινεζόφιλο καθεστώς της.
Η αμερικάνικη «παντοκρατορία» ή «παγκόσμια δικτατορία» δεν επιβλήθηκε ποτέ, όχι γιατί οι ΗΠΑ είναι η «χώρα της ελευθερίας», αλλά γιατί δεν παίζουν μόνες τους στην παγκόσμια σκακιέρα. Οι αμερικανοί ιμπεριαλιστές πολύ θα ήθελαν να είναι παντοκράτορες, αλλά γνωρίζουν πολύ καλά ότι πρέπει να παίρνουν υπόψη τους τους υπόλοιπους ιμπεριαλιστές, όπως φάνηκε και στην περίπτωση της Συρίας, όπου η Ρωσία απέκτησε καταλυτικό ρόλο στις εξελίξεις. Ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός παρέμεινε ιμπεριαλισμός όσο ήταν και πριν την 11η Σεπτέμβρη, δεν έγινε κάτι διαφορετικό («υπεριμπεριαλισμός» ή «παγκόσμια κυρίαρχος», όπως κάποιοι περίμεναν).
Αν η 11η Σεπτέμβρη ήταν μία προβοκάτσια προορισμένη να χρησιμεύσει ως έναυσμα για μία αμερικάνικη αντεπίθεση, σήμερα, 15 χρόνια μετά, μπορούμε με βεβαιότητα να πούμε ότι η αμερικάνικη αντεπίθεση υπήρξε τόσο ισχνή που δε θα μπορούσε να δικαιολογήσει τέτοια προβοκάτσια. Κι αν κάποιοι αναζήτησαν απόδειξη για την υποτιθέμενη προβοκάτσια της 11ης Σεπτέμβρη σε πέντε αράδες, που γράφτηκαν σε μία ξεχασμένη έκθεση που συντάχτηκε ένα χρόνο πριν την επίθεση στις ΗΠΑ από ένα αντιδραστικό think-tank («δεξαμενή σκέψης») ονόματι Project for the New American Century (PNAC), τους απαντάμε ότι για κάθε πράγμα που συμβαίνει σ’ αυτό τον πλανήτη μπορεί κάποιος να βρει κάτι προγενέστερο και «τραβώντας το από τα μαλλιά» να το χρησιμοποιήσει για να ερμηνεύσει την πραγματικότητα κατά το δοκούν. Στην έκθεση αυτή αναφερόταν ότι «η διαδικασία της μεταμόρφωσης (σ.σ. στην εθνική στρατηγική ασφάλειας των ΗΠΑ) ακόμα κι αν φέρει επαναστατική αλλαγή θα είναι πιθανότατα μακρόχρονη χωρίς την ύπαρξη ενός καταστροφικού ή καταλυτικού γεγονότος – όπως ένα νέο Περλ Χάρμπορ». Αυτό όμως είναι μία εκτίμηση, στην οποία η έκθεση δε δίνει συνέχεια και δεν αναφέρει τίποτε περισσότερο μέσα στις 90 σελίδες της. Αν διαβάσει κανείς ολόκληρο το κεφάλαιο στο οποίο υπάρχει αυτή η παράγραφος, θα διαπιστώσει ότι δίνει βάση στην ανάπτυξη των νέων τεχνολογιών, στον έλεγχο του διαστήματος και του διαδικτύου, στην αντιπυραυλική ασπίδα και στις «χειρουργικές επιθέσεις» και άλλα τεχνικά ζητήματα, και όχι στην αναγκαιότητα ενός «καταλυτικού γεγονότος» που θα είναι απαραίτητο για να «ξυπνήσουν οι ΗΠΑ από το λήθαργο».
Αν διαβάσει κανείς τι γράφουν οι αμερικάνικες «δεξαμενές σκέψης» και πόσα σενάρια πολέμου αναλύουν (όπως αυτός εναντίον του Ιράν, που ποτέ δεν έγινε), θα καταλήξει στο συμπέρασμα ότι οι πέντε αράδες που αναφέραμε παραπάνω δεν σημαίνουν απολύτως τίποτα περισσότερο. Ομως, αυτές οι αναλύσεις τροφοδοτούν συνεχώς δημοσιεύματα πολιτικής φαντασίας σε εφημερίδες και περιοδικά. Δεν είναι μόνο η συνωμοσιολογία στην οποία ρέπουν πολλοί (στη Δεξιά και την Αριστερά). Είναι και η αδυναμία τους να κάνουν μια σε βάθος ανάλυση των διεθνών εξελίξεων, στηριγμένη στα στοιχεία της πραγματικότητας, σε συνδυασμό με την ανάγκη τους να κάνουν εντυπωσιακές «προβλέψεις», που τους οδηγεί στην άντληση «στοιχείων» από τα σενάρια που κατασκευάζουν οι αμερικανικές «δεξαμενές σκέψης».
Εκτός βέβαια από το ότι η 11η Σεπτέμβρη δεν ήταν το «Περλ Χάρμπορ», αφού δεν οδήγησε σε ένα πόλεμο παρόμοιας εμβέλειας με τον αμερικανο-ιαπωνικό, κανείς δε θα μπορούσε να υποστηρίξει ότι ήταν προσχεδιασμένη, επειδή κάποιος έγραψε σε μία από τις πολλές εκθέσεις των αμερικάνικων «δεξαμενών σκέψης» την εκτίμηση ότι χρειάζεται ένα καταλυτικό γεγονός!
Αντίθετα, περισσότεροι ήταν οι μπελάδες που απέκτησε η «μοναδική υπερδύναμη» μετά την 11η Σεπτέμβρη. Οχι μόνο κατέρρευσε το «άτρωτο» των μυστικών υπηρεσιών των ΗΠΑ, αλλά οι δύο πόλεμοι που ακολούθησαν (Αφγανιστάν και Ιράκ) οδήγησαν στο φούντωμα του αντιαμερικανισμού παγκόσμια και στην ενίσχυση οργανώσεων τύπου Αλ Κάιντα, χωρίς αυτό να βοηθήσει καθόλου τους Αμερικανούς να δικαιολογήσουν τους πολέμους που έκαναν. Γι’ αυτό και δεν τόλμησαν να επεκτείνουν τους πολέμους τους, ούτε κατά του Ιράν ούτε κατά άλλων χωρών που αμφισβητούσαν την κυριαρχία τους (από τους ψευτοκομμουνιστές της Βόρειας Κορέας μέχρι τον Τσάβες στη Βενεζουέλα). Δεν το έκαναν όχι για λόγους ηθικής (η ηθική του ιμπεριαλισμού τελειώνει εκεί που πέφτει το πρώτο χαρτονόμισμα), αλλά γιατί διαπίστωσαν ότι εύκολα ξεκινάς έναν τέτοιο πόλεμο, δύσκολα τον συνεχίζεις και ακόμα πιο δύσκολα τον κερδίζεις. Το φάντασμα του Βιετνάμ δεν έχει σταματήσει να στοιχειώνει τον ύπνο τους.
Πέρα από τις θεωρίες συνωμοσίας (όπως το παραμύθι με τους τέσσερις χιλιάδες εβραίους που υποτίθεται ότι δεν πήγαν στη δουλειά τους γιατί τους είχαν προειδοποιήσει ότι κάτι κακό θα συμβεί, κι αυτοί κράτησαν το στόμα τους κλειστό (!), ένα παραμύθι το οποίο βασίστηκε σε κάποιο δημοσίευμα της Jerusalem Post που έγραφε ότι στην περιοχή βρίσκονταν –και όχι εργάζονταν- τέσσερις χιλιάδες εβραίοι την ώρα της επίθεσης) και τη μυθοποίηση των ιμπεριαλιστικών μυστικών υπηρεσιών, αυτό που πιστεύουμε ότι πρέπει να κρατήσουμε από την 11η Σεπτέμβρη είναι ότι οι ιμπεριαλιστικοί μηχανισμοί δεν είναι άτρωτοι. Αποφασισμένοι άνθρωποι μπορούν να τους πλήξουν ακόμα και μέσα στο ίδιο τους το άντρο (όπως το Πεντάγωνο, που το κάνουν «γαργάρα» οι συνωμοσιολογούντες).
Ενα δεύτερο κι εξίσου σημαντικό συμπέρασμα που βγαίνει είναι ότι σε μια εποχή που ο ιμπεριαλισμός βυθίζει στη φτώχεια, την εξαθλίωση και τη μετανάστευση ολόκληρους λαούς, κανένας δε μπορεί να βγάζει την ουρά του απέξω. Κανένας δεν είναι εντελώς «αθώος» όταν κλείνει τα μάτια στη βαρβαρότητα των ισχυρών και δεν αναζητά τρόπους να εκφράσει την αλληλεγγύη του στους πληβειακούς λαούς της Ανατολής και της Αφρικής και να αντισταθεί στην καπιταλιστική βαρβαρότητα μέσα στην ίδια του την πατρίδα.
Αυτός που δημιουργεί τέτοιες επιθέσεις δεν είναι ο θρησκευτικός φανατισμός (ο οποίος υπήρχε πολύ πριν από αυτές, ενώ ζει και βασιλεύει σε χώρες καθαρά αμερικανόδουλες όπως η Σαουδική Αραβία, με φορέα τους ίδιους τους κρατούντες), αλλά το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα στο ανώτατο ιμπεριαλιστικό του στάδιο. Η θρησκεία, άλλωστε, δεν αποτελεί παρά τη στρεβλή αντανάκλαση της ίδιας της πραγματικότητας στα μυαλά των ανθρώπων. Και η πραγματικότητα που βιώνουν οι λαοί σ’ αυτές τις χώρες μόνο με μίσος μπορεί να τους γεμίσει για την ιμπεριαλιστική «ευμάρεια» και την υποκρισία αυτών που λεηλατούν τον πλανήτη. Γι’ αυτό και μετά την 11η Σεπτέμβρη υπήρξαν επιθέσεις κατά αμάχων και μέσα στην Ευρώπη (Λονδίνο, Μαδρίτη κ.α.), που σήμερα έχουν οδηγήσει σε τυφλές φονικές επιθέσεις (όπως οι πρόσφατες επιθέσεις με μαχαίρια σε πολίτες) χωρίς ορατό στόχο πέρα από την εκδίκηση. Είναι κι αυτό σημάδι των καιρών, όταν δεν υπάρχει ένα επαναστατικό κίνημα που να συνενώνει όλους τους καταπιεσμένους, ντόπιους και μετανάστες.
Για τους επαναστάτες τα πράγματα (πρέπει να) είναι εξαιρετικά απλά στη βάση τους: Καμιά συμμαχία (άμεση ή έμμεση) με τις κυρίαρχες αστικές δυνάμεις στα κράτη της Δύσης, στο όνομα της «αντιμετώπισης της φονταμενταλιστικής τρομοκρατίας». Ανάπτυξη του αντιιμπεριαλιστικού-αντιαποικιοκρατικού αγώνα, που αποτελεί την έμπρακτη αλληλεγγύη στον αγώνα που δίνουν οι πληβειακές μάζες στην Ανατολή. Μόνο μια χοντρή κόκκινη γραμμή διαχωρισμού από τους ιμπεριαλιστές και τα τσιράκια τους μπορεί να δημιουργήσει όρους για να ξαναδούμε κάποια στιγμή την ενότητα Ανατολής-Δύσης σε κοινή αντιιμπεριαλιστική βάση.
