Η νέα κυβέρνηση της Αυστρίας δεν αποτελεί παγκόσμια πρωτοτυπία λόγω του νεαρού της ηλικίας του πρωθυπουργού της, του 31χρονου Σεμπάστιαν Κουρτς (είναι ο νεότερος πρωθυπουργός του πλανήτη), αλλά και λόγω της συμμετοχής των νεοναζί σ’ αυτή, οι οποίοι πήραν έξι υπουργεία, μεταξύ των οποίων τα Εξωτερικών, Εσωτερικών και Αμυνας (δηλαδή, στρατός, αστυνομία και διπλωματία παραδίδονται στη διοίκηση των νεοναζί). Το γεγονός δεν αποτελεί κεραυνό εν αιθρία σε μία χώρα που ο ναζισμός δεν εξαφανίστηκε ποτέ, καθώς το «Κόμμα των Ελευθέρων», που τώρα συμμετέχει στην κυβέρνηση, είναι ένα κόμμα που ιδρύθηκε το 1956 από πρώην ναζιστές και όλα αυτά τα χρόνια συμμετέχει χωρίς κανένα πρόβλημα στο πολιτικό γίγνεσθαι της χώρας.
Στις προεδρικές εκλογές του 2016, ο εμφανιζόμενος ως «μετριοπαθής» Νόρμπερτ Χόφερ έχασε κυριολεκτικά στο νήμα την καγκελαρία από τον οικολόγο Αλεξάντερ Βαν ντερ Μπέλεν που εμφανίστηκε κι αυτός ως «ανεξάρτητος» έχοντας όμως τη στήριξη του κόμματος των Πρασίνων.
Ανεξάρτητα όμως από το ποιοι βρίσκονται στις καρέκλες της εξουσίας (είτε «σοσιαλδημοκράτες», είτε Πράσινοι, είτε καθαροί ναζιστές), η αυστριακή πολιτική ολισθαίνει όλο και περισσότερο στον ακροδεξιό της κατήφορο. Η ανακοίνωση για απέλαση 50.000 αιτούντων άσυλο έγινε από τη σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση του Κρίστιαν Κερν, ο οποίος αναγκάστηκε να προσφύγει στις κάλπες πρόωρα, μετά από την πολιτική κρίση που κρατούσε για μήνες στη χώρα με τις διαμάχες εντός του «μεγάλου συνασπισμού» του δεξιού Λαϊκού Κόμματος (του οποίου ηγείται ο Κουρτς που ήταν και υπουργός Εξωτερικών) και των σοσιαλδημοκρατών. Η Αυστρία είναι από τις χώρες που έχουν γράψει στα παλιά τους τα παπούτσια (για να μην πούμε τίποτα χειρότερο) τις ποσοστώσεις που έχει αποφασίσει η ΕΕ για την υποδοχή προσφύγων και μεταναστών από Ελλάδα και Ιταλία στο πλαίσιο της «κοινοτικής αλληλεγγύης» (γράφουμε αναλυτικά στη διπλανή σελίδα), φτάνοντας στο σημείο να στέλνει στρατό στα σύνορα για να εμποδίσει ένα ενδεχόμενο μαζικό πέρασμα μεταναστών από την Ιταλία.
Η ακροδεξιά στροφή στο κοινωνικό τοπίο της Αυστρίας αποτυπώθηκε και στην αντιφασιστική διαδήλωση που έγινε στη Βιέννη, η οποία δεν κατόρθωσε να συγκεντρώσει παρά μερικές χιλιάδες άτομα (5.500 κατά την αστυνομία) και αντιμετωπίστηκε «δεόντως» από την αστυνομία. Αριθμός που απέχει παρασάγγας από τους 150.000 που είχαν κατέβει στους δρόμους το 2000, όταν το ναζιστικό «Κόμμα των Ελευθέρων» είχε συμμετάσχει για πρώτη φορά στην κυβέρνηση.
Ετσι, η νέα κυβέρνηση έχει λυμένα τα χέρια της για να πιάσει δουλειά. Ενα από τα πρώτα της μέτρα θα είναι η μείωση των επιδομάτων στους νόμιμους μετανάστες που έχουν ήδη πάρει άσυλο, στα 365 ευρώ (με ένα επιπρόσθετο ποσό της τάξης των 155 ευρώ το πολύ σε όσους έχουν κατορθώσει να χαρακτηριστούν ως «ενσωματωμένοι» στην αυστριακή κοινωνία) και η αύξηση του μέγιστου ορίου της εργάσιμης ημέρας στις 12 ώρες (από 10) και της εβδομάδας στις 60 ώρες (από 50).
Οι απειλές του «οικολόγου» προέδρου Βαν ντερ Μπέλεν, ότι δε θα όρκιζε κυβέρνηση στην οποία θα συμμετείχαν φασίστες εξαφανίστηκαν, με τον πρόεδρο να περιορίζεται σε εκκλήσεις για «πολιτισμένη διακυβέρνηση» και «προστασία των ασθενέστερων»! Τώρα μπορούμε να κοιμόμαστε ήσυχοι!
Ο φασισμός αποτελεί ξαδελφάκι του καπιταλισμού. Σε καιρούς κρίσης τού είναι χρήσιμος για να περάσει την πιο άγρια αντιλαϊκή πολιτική πολύ πιο εύκολα, αφού ο καπιταλισμός μένει στο απυρόβλητο, καθώς κύριοι εχθροί βαφτίζονται οι μετανάστες και οι καπιταλιστές τρίβουν τα χέρια τους. Η υποδοχή της νέας κυβέρνησης από τον πρόεδρο του Συμβουλίου της Ευρώπης, Ντόναλντ Τουσκ είναι ενδεικτική για το πώς αντιμετωπίζονται οι φασίστες από τους «δημοκράτες» συνοδοιπόρους τους. Ο Τουσκ δήλωσε ότι εμπιστεύεται τη νέα κυβέρνηση και προσδοκά να συνεργαστεί μαζί της για να παίξει έναν εποικοδομητικό και φιλοευρωπαϊκό ρόλο εντός ΕΕ. Πόσο πιο καθαρά να το πει ο άνθρωπος;
Ακόμα πιο χαρακτηριστική ήταν η αντίδραση του Γιούνκερ: «Πρόκειται για μια κυβέρνηση που έχει ξεκάθαρη φιλοευρωπαϊκή στάση κι αυτό είναι που έχει αξία για μένα. Θα συνεργαστούμε με όλους τους υπουργούς της Αυστρίας με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, όπως συνεργάζομαι άλλωστε με τον ακροδεξιό κυβερνητικό εταίρο του κ. Τσίπρα και όπως έχω συνεργαστεί και με τα ακροδεξιά κόμματα στη Βουλγαρία και τη Σλοβενία. Γιατί κάνουμε ολόκληρο θέμα για την Αυστρία όταν εθελοτυφλούμε σε ό,τι αφορά άλλες χώρες; Πρόκειται για μια φιλοευρωπαϊκή κυβέρνηση και αυτό είναι που μετράει». Η πονηρή αλεπού της Ευρωλάνδης ξέρει να σφάζει με το βαμβάκι. Και να πετυχαίνει μ' ένα σμπάρο δυο τρυγώνια. Και τους υποκριτικά ανησυχούντες ξεμπροστιάζει (τους ζητά να μην είναι επιλεκτικοί απέναντι στους φασίστες) και τον «φίλο» του Τσίπρα -το πουλέν της Ευρωζώνης- καρφώνει (ο Καμμένος τον αφήνει απλά αδιάφορο).
