«Επιβεβαιώνουμε ότι αυτό που συνέβη αποτελεί κατάφωρη παραβίαση της ιρακινής κυριαρχίας και ξεκάθαρη αθέτηση της εντολής των αμερικάνικων στρατευμάτων, που αφορά αποκλειστικά τη μάχη κατά του Ισλαμικού Κράτους και την παροχή συμβουλών και βοήθειας στις ιρακινές δυνάμεις ασφαλείας». Η καταδικαστική για την αμερικάνικη πολιτική ανακοίνωση έγινε από τη Στρατιωτική Διοίκηση του Ιράκ, λίγες ώρες μετά από τη στοχευμένη επίθεση και τη δολοφονία του ιρανού υποστράτηγου και επικεφαλής της Ειδικής Δύναμης Αλ Κουντς (σημαίνει Ιερουσαλήμ) των Φρουρών της Επανάστασης του Ιράν, Κασέμ Σολεϊμανί, και του επικεφαλής των ιρακινών Δυνάμεων Λαϊκής Κινητοποίησης (παραστρατιωτική οργάνωση-ομπρέλα 40 σιιτικών πολιτοφυλακών, που στηρίζεται από την ιρακινή κυβέρνηση), Αμπού Μαχντί Αλ Μουχαντίς.
Μαφιόζικη επίθεση
Η επίθεση έγινε με τον κλασικό «ισραηλινό» μαφιόζικο τρόπο, τα ξημερώματα της Παρασκευής 3 Γενάρη, από αμερικάνικο μη επανδρωμένο αεροπλάνο (drone) που εκτόξευσε δύο κατευθυνόμενους πυραύλους κατά του οχήματος που επέβαιναν οι δύο άντρες, κοντά στο αεροδρόμιο της Βαγδάτης.
Σύμφωνα με τον βρετανικό Independent (βλ. https://www.independent.co.uk/voices/qassem-soleimani-death-iran-baghdad-middle-east-iraq-saudi-arabia-a9272901.html), που επικαλείται τον ίδιο τον ιρακινό πρωθυπουργό Αμπντούλ Μαχντί (ηγείται υπηρεσιακής κυβέρνησης, μετά την πρόσφατη πτώση του), ο Σολεϊμανί είχε πάει στη Βαγδάτη για να συναντήσει τον Μαχντί και να του μεταφέρει μήνυμα του Ιράν σε απάντηση μηνύματος που του είχαν αποστείλει προηγουμένως οι Σαουδάραβες μέσω των Ιρακινών. Ο ιρακινός πρωθυπουργός αποκάλυψε ότι θα συναντούσε το ίδιο πρωί τον Σολεϊμανί, για να γίνει προσπάθεια μείωσης της έντασης μεταξύ Ιράν και Σαουδικής Αραβίας. Αποκάλυψε, επίσης, ότι ο Τραμπ του είχε τηλεφωνήσει για να του ζητήσει να μεσολαβήσει για την άρση του αποκλεισμού της αμερικάνικης πρεσβείας και τον είχε ευχαριστήσει όταν αυτό έγινε. Δεν υπήρχε, επομένως, κανένα σημάδι ότι ο Σολεϊμανί κινδύνευε. Γι’ αυτό και ο Μαχντί δήλωσε απογοητευμένος, επειδή ο Τραμπ, την ίδια στιγμή που τον ευχαριστούσε για τη διαμεσολάβηση, σχεδίαζε τη δολοφονία του προσκεκλημένου του Σολεϊμανί!
Αμέσως μετά την επίθεση, ήταν ο ίδιος ο Τραμπ που ανέλαβε την ευθύνη της δολοφονίας, υποστηρίζοντας ότι τη διέταξε για να σταματήσει τον πόλεμο και όχι για να τον αρχίσει (!), ενώ χαρακτήρισε τον Σολεϊμανί ως τον υπ’ αριθμόν ένα τρομοκράτη σε ολόκληρο τον κόσμο (!), που επί είκοσι χρόνια πραγματοποιούσε «τρομοκρατικές επιθέσεις με στόχο την αποσταθεροποίηση στη Μέση Ανατολή» και πρόσφατα «ήταν υπεύθυνος για την άγρια καταστολή των διαδηλώσεων στο Ιράν» (βλ. https://www.whitehouse.gov/briefings-statements/remarks-president-trump-killing-qasem-soleimani/).
Το ακούσαμε και αυτό: ο Τραμπ να μοστράρεται ως… αλληλέγγυος των διαδηλωτών! Οσο για την «ανακάλυψη» ότι ο Σολεϊμανί είναι ο «μεγαλύτερος τρομοκράτης του πλανήτη», τι να πει κανείς.
Περιττεύει να πούμε ότι η δολοφονία του Σολεϊμανί είναι μια πράξη κρατικής τρομοκρατίας, που κουρέλιασε κάθε έννοια διεθνούς (αστικού) δικαίου. Ο Σολεϊμανί ήταν ανώτατος κρατικός αξιωματούχος μιας χώρας (Ιράν), με την οποία οι ΗΠΑ δε βρίσκονται σε πόλεμο, και δολοφονήθηκε στο έδαφος μιας τρίτης χώρας (Ιράκ), την οποία επισκεπτόταν στο πλαίσιο διπλωματικής αποστολής, για να συναντηθεί με τον πρωθυπουργό της. Αυτά, όμως, είναι ψιλά γράμματα για τους ιμπεριαλιστές. Τα επικαλούνται μόνο όταν εξυπηρετούν την προπαγάνδα τους, για να τα παραβιάσουν με τον πιο ωμό τρόπο, όταν αυτό απαιτούν τα συμφέροντα και οι σχεδιασμοί τους.
Κάποτε συνεργάτες…
Παλαιότερες αποκαλύψεις του αμερικάνικου περιοδικού New Yorker (βλ. https://www.newyorker.com/magazine/2013/09/30/the-shadow-commander) αποκαλύπτουν τα ψέματα του Τραμπ. Σύμφωνα μ’ αυτές, ο πρώην πρεσβευτής των ΗΠΑ στο Ιράκ (μεταξύ 2007 και 2009), Ράιαν Κρόκερ, παραδεχόταν ότι αμέσως μετά τις επιθέσεις στους δίδυμους πύργους, η Τεχεράνη συνεργάστηκε με την Ουάσινγκτον, παρέχοντάς της πληροφορίες για τις θέσεις των Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν. Στις επαφές που είχε στη Γενεύη με τους Ιρανούς ο Κρόκερ, ως εκπρόσωπος του αμερικάνικου υπουργείου Εξωτερικών, ο ιρανός διαπραγματευτής του εξομολογήθηκε ότι ο Σολεϊμανί ήταν πολύ ικανοποιημένος από τη μεταξύ τους συνεργασία.
Αυτή η συνεργασία κράτησε λίγο, καθώς ο τότε πρόεδρος Μπους (ο νεότερος) αποφάσισε τελικά να κατατάξει το Ιράν στον περιβόητο «άξονα του κακού», κατά την ετήσια Ομιλία του προς το έθνος, το 2002. Ωστόσο, οι αμερικανοϊρανικές σχέσεις αναθερμάνθηκαν, με ιδιόμορφο είν’ αλήθεια τρόπο, μετά την κατοχή του Ιράκ από τους Αμερικάνους. Αυτό συνέβη γιατί και οι δύο χώρες είχαν τον ίδιο σκοπό: μια σταθερή ιρακινή κυβέρνηση, όπως δήλωσε σε συνέντευξή του ο Κρόκερ (βλ. https://www.dallasnews.com/opinion/commentary/2013/11/08/qa-ryan-crocker-on-whether-iran-is-for-real-this-time/ και https://www.washingtonpost.com/politics/2020/01/03/when-united-states-qasem-soleimani-worked-together/), αναφερόμενος στην κυβέρνηση Μαλίκι, την οποία στήριξαν τόσο οι Αμερικάνοι όσο και οι Ιρανοί. Σύμφωνα με αυτό το δημοσίευμα, ο Μαλίκι και ο Σολεϊμανί αντιπαθούσαν ο ένας τον άλλο, ωστόσο συνεργάστηκαν στη βάση του «ρεαλισμού», ενός χωρίς αρχές πραγματισμού, που είναι κάτι σύνηθες στην περιοχή.
Τελευταίο πεδίο συνεργασίας με τις ΗΠΑ ήταν ο πόλεμος κατά του ISIS, στον οποίο ο Σολεϊμανί φέρεται να είχε πρωταγωνιστικό ρόλο. Επομένως, το ερώτημα προκύπτει αβίαστα: Πώς οι ΗΠΑ συνεργάζονταν επί τόσα χρόνια με τον «μεγαλύτερο τρομοκράτη του πλανήτη»;
…τώρα τρομοκράτες
Η δολοφονία του Σολεϊμανί δικαιολογήθηκε ως απάντηση στην επίθεση με ρουκέτες, που είχε γίνει πριν από μια βδομάδα κατά ιρακινής στρατιωτικής βάσης στο Κιρκούκ (εκεί που εδρεύουν οι «συμμαχικές» στρατιωτικές δυνάμεις των ΗΠΑ), από την οποία σκοτώθηκε ένας αμερικάνος εργολάβος στρατιωτικού εξοπλισμού και τραυματίστηκε αμερικάνικο και ιρακινό στρατιωτικό προσωπικό, και στην επίθεση στην αμερικάνικη πρεσβεία στη Βαγδάτη από εξαγριωμένους σιίτες πολιτοφύλακες, την παραμονή της πρωτοχρονιάς. Η επίθεση στην αμερικάνικη πρεσβεία έγινε ως απάντηση σε πρόσφατες αμερικάνικες επιθέσεις κατά της σιιτικής πολιτοφυλακής των Δυνάμεων Λαϊκής Κινητοποίησης, που είχε ως αποτέλεσμα να σκοτωθούν 25 μαχητές της. Οι ΗΠΑ θεωρούσαν ότι οι σιιτικές πολιτοφυλακές, κυρίως η Κατέμπ Χεζμπολά (δεν έχει σχέση με τη Χεζμπολά του Λιβάνου, είναι σιιτική πολιτοφυλακή στο Ιράκ), εμπλέκονται στην επίθεση κατά της στρατιωτικής βάσης στο Κιρκούκ. Πρόκειται για… κανονική βεντέτα!
Πίσω από αυτή τη βεντέτα κρύβεται η προσπάθεια των ΗΠΑ να σύρουν το Ιράν στο άρμα τους, όπως έκαναν με το Ιράκ πριν από 17 χρόνια. Θεωρούν ότι τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή, καθώς δε χρειάζονται πλέον το Ιράν για να εξασφαλίσουν την κυβερνητική σταθερότητα στο Ιράκ. Η ιρακινή αντίσταση έχει ηττηθεί εδώ και καιρό και το Ιράκ μπορούν και το ελέγχουν πολύ καλύτερα από πριν.
Ομως, η κατάσταση στη Μέση Ανατολή δεν είναι ίδια με το 2003. Ο αναβαθμισμένος ρόλος της Ρωσίας στη Συρία, αλλά και οι δυσκολίες που συνάντησε ο αμερικάνικος στρατός κατοχής στο Ιράκ, κάνουν τους Αμερικάνους πιο προσεκτικούς. Κλιμακώνουν την ένταση σταδιακά, προσπαθώντας να σύρουν το Ιράν σε έναν πόλεμο με τους δικούς τους όρους. Πρώτα το στραγγαλίζουν οικονομικά και στη συνέχεια εξολοθρεύουν στελέχη του καθεστώτος, πιστεύοντας ότι θα το γονατίσουν.
Μπούμερανγκ και γκάφες
Αυτό, όμως, για την ώρα δε φαίνεται να είναι εφικτό. Αντίθετα, οι Αμερικάνοι δημιουργούν εχθρικό προς αυτούς κλίμα, όχι μόνο μέσα στον ιρανικό λαό (που συνέρρευσε κατά εκατοντάδες χιλιάδες στην κηδεία του Σολεϊμανί στην Τεχεράνη), αλλά και στο γειτονικό Ιράκ, το κοινοβούλιο του οποίου αποφάσισε -με ψήφισμά του την περασμένη Κυριακή- να ζητήσει από την κυβέρνηση να διακόψει την ξένη στρατιωτική παρουσία στη χώρα και να ακυρώσει το αίτημα βοήθειας από τον αμερικανοκίνητο συνασπισμό για τον πόλεμο κατά του Ισλαμικού Κράτους.
Ακολούθησε η πρωτοφανής γκάφα της αμερικάνικης επιστολής προς τις ιρακινές Αρχές για επικείμενη αποχώρηση των αμερικάνικων στρατευμάτων στο Ιράκ, λίγες μέρες μετά από την απόφαση για ενίσχυση των 5.000 αμερικανών στρατιωτών με άλλους 3.500! Η επιστολή «αποχώρησης» υπογραφόταν από την Αμερικάνικη Συμμαχική Διοίκηση και στάλθηκε στον πρωθυπουργό του Ιράκ (πράγμα που επιβεβαίωσε ο ίδιος, μιλώντας όμως για δύο επιστολές με διαφορετικό περιεχόμενο), αλλά διαψεύστηκε μετά από μία μέρα, με το αιτιολογικό ότι ήταν ένα προσχέδιο που κατά λάθος δημοσιοποιήθηκε!
Ηταν επόμενο να αποσυρθεί αυτή η επιστολή από τη στιγμή που ο Τραμπ και ο υπουργός Εξωτερικών, Μάικ Πομπέο, εμφανίζονταν αντίθετοι στην αποχώρηση! Ομως, οι γκάφες της αμερικάνικης πολιτικής δεν σταμάτησαν εκεί. Το Πεντάγωνο διαφώνησε ανοιχτά με τις ανοησίες που έγραψε στο αγαπημένο του Twitter ο Τραμπ, ότι θα βομβαρδίσει 52 ιρανικούς στόχους (αριθμός που -όπως είπε- αντιπροσωπεύει τους 52 αμερικανούς ομήρους που είχε κρατήσει το Ιράν πριν από πολλά χρόνια), μεταξύ των οποίων και πολιτιστικά μνημεία! Ολα αυτά δε δείχνουν παρά την έλλειψη ολοκληρωμένου σχεδίου από πλευράς της αμερικάνικης πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας.
Η στάση των ιρακινών διαδηλωτών
Η προσπάθεια μείωσης της ιρανικής επιρροής στο Ιράκ, που καταβάλλουν οι Αμερικάνοι, θα έλεγε κανείς ότι διευκολύνεται από την αντι-ιρανική στάση πολλών αντικυβερνητικών διαδηλωτών που στρεβλά πιστεύουν ότι για την κατάσταση στη χώρα τους φταίει κυρίως το Ιράν. Κάποιοι από τους αντικυβερνητικούς διαδηλωτές (ο αριθμός τους δεν μπορεί να καθοριστεί από τα λιγοστά βίντεο που αναρτήθηκαν στο Διαδίκτυο), που διαμαρτύρονται από τις αρχές Οκτώβρη ενάντια στην ακρίβεια, την ανεργία και την έλλειψη υποδομών στη χώρα (έχοντας καταβάλει βαρύτατο φόρο αίματος, 500 νεκρών), φαίνεται να πανηγυρίζουν για τη δολοφονία των δύο αντρών, πράγμα καθόλου παράξενο από τη στιγμή που το αντι-ιρανικό αίσθημα έχει φουντώσει στη χώρα (οι επιθέσεις σε ιρανικά προξενεία είναι όλο και συχνότερες), ενώ ο Σολεϊμανί και ο Μουχαντίς φέρονταν να εμπλέκονται στην καταστολή των αντικυβερνητικών διαδηλωτών στο Ιράν και το Ιράκ. Ωστόσο, δεν πρέπει να θεωρήσουμε ότι οι ΗΠΑ χαίρουν εκτίμησης μέσα στον ιρακινό λαό, επειδή δολοφόνησαν τους δύο άντρες.
Μπορεί, όντως, στους κόλπους του ιρακινού λαού να υπάρχει διχασμός, με αντικυβερνητικούς διαδηλωτές να συγκρούονται στη Βασόρα και τη Νασιρίγια με υπερασπιστές του Σολεϊμανί (δεν πρέπει να ξεχνάμε και το διχασμό ανάμεσα σε σιίτες και σουνίτες, τον οποίο έντεχνα ενέτειναν οι αμερικάνοι κατακτητές και τα τσιράκια τους, εφαρμόζοντας την τακτική του «διαίρει και βασίλευε»). Ωστόσο, δεν μπορούμε να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι ακόμα κι αυτοί που αντιτίθενται στην ιρανική επιρροή είναι στην πλειοψηφία τους φιλοαμερικανοί. Τα σημάδια της αμερικάνικης κατοχής στη χώρα είναι ακόμα νωπά (πολλές από τις υποδομές δεν έχουν ακόμα ανοικοδομηθεί πλήρως μετά από τον πόλεμο, ενώ τα θύματά του δεν μπορούν να ξεχαστούν τόσο εύκολα) και το αντιαμερικανικό αίσθημα είναι ακόμα ισχυρό στο λαό.
Αυτό φάνηκε από τα συνθήματα και τα γκράφιτι που όλο αυτό το διάστημα γράφονται στους τοίχους του Σααντούν τούνελ που περνά κάτω από την πλατεία Ταχρίρ (επίκεντρο των αντικυβερνητικών διαδηλώσεων). Κανένα απ’ αυτά δεν ήταν φιλοαμερικάνικο. Αντίθετα, ένα απ’ αυτά έγραφε: «Κοιτάξτε μας, Αμερικάνοι, αυτό είναι δικό σας λάθος», υποδεικνύοντας την αμερικάνικη κατοχή ως αιτία της σημερινής κατάστασης στο Ιράκ (βλ. https://apnews.com/63adae4492ad4fa78913ed227f28a588).
Οπως σημειώνει η εκδότρια της ιστοσελίδας Irfaa Sawtak (Υψωσε τη Φωνή σου), Rasha Al Aqeedi, που συντάσσεται με τους αντικαθεστωτικούς διαδηλωτές (σε καθαρά αστική πασιφιστική βάση), το αντικυβερνητικό κίνημα δεν ήταν ποτέ φιλοαμερικάνικο, αλλά βασιζόταν κυρίως στον αραβικό εθνικισμό, ζητώντας ένα ανεξάρτητο Ιράκ χωρίς ξένες επεμβάσεις (βλ. https://www.theatlantic.com/ideas/archive/2020/01/iraqs-real-protesters-are-caught-in-the-middle/604537/).
Από την άλλη, τη δολοφονία των δύο αντρών καταδίκασαν όλοι οι σιίτες ηγέτες του Ιράκ, από τον δημοφιλή κληρικό Μοκτάντα Αλ Σαντρ μέχρι τον αγιατολάχ Αλί Αλ Σιστάνι, ο οποίος συνέστησε ψυχραιμία σε όλες τις πλευρές μπροστά στις δύσκολες ώρες που περνά το Ιράκ, αλλά και τα δύο μεγάλα κουρδικά κόμματα (Δημοκρατικό Κόμμα και Πατριωτική Ενωση Κουρδιστάν), εκπρόσωποι των οποίων επισκέφτηκαν το ιρανικό προξενείο και κατέθεσαν τα συλλυπητήριά τους εκ μέρους της κουρδικής περιφερειακής κυβέρνησης.
Αποκλιμάκωση μέχρι την επόμενη μάχη
Μπορεί η ιρανική επίθεση με 22 βαλιστικούς πυραύλους σε δύο στρατιωτικές βάσεις του Ιράκ, που στεγάζουν αμερικάνικα στρατεύματα, και τα όσα επακολούθησαν να δείχνουν ότι η ένταση βαδίζει προς αποκλιμάκωση, όμως η δολοφονία των Σολεϊμανί και Μουχαντίς αποτελεί ένα ακόμα σκαλοπάτι στον ακήρυχτο πόλεμο ΗΠΑ-Ιράν.
Η ιρανική επίθεση είχε προαναγγελθεί, με τον γραμματέα του Ανώτατου Συμβουλίου Ασφαλείας του Ιράν, Αλί Σαμχανί, να δηλώνει ότι η Τεχεράνη εξετάζει δεκατρία σενάρια αντιποίνων που θα περιλαμβάνουν σίγουρα στρατιωτικές ενέργειες. Μια μέρα μετά, εξαπολύθηκε η πυραυλική επίθεση στις δύο βάσεις (την Αΐν Αλ Ασαντ στην επαρχία Ανμπάρ, 110 μίλια βορειοδυτικά της Βαγδάτης, όπου στεγάζονται περίπου 1.500 αμερικάνοι στρατιώτες, και τη μικρότερη βάση κοντά στο αεροδρόμιο του Ερμπίλ στο ιρακινό Κουρδιστάν).
Προηγήθηκε προειδοποίηση από την Τεχεράνη στις ιρακινές Αρχές (οι οποίες με τη σειρά τους ενημέρωσαν τις αμερικάνικες), προκειμένου να μην υπάρξουν θύματα, γεγονός που δείχνει ότι το Ιράν έκανε την επίθεση περισσότερο για να ικανοποιήσει το αίσθημα της εκδίκησης στο εσωτερικό του (και στο λαό, αλλά και στο στρατό, του οποίου ο Σολεϊμανί ήταν μυθικός ηγέτης), παρά για να επιφέρει σοβαρά πλήγματα στις ΗΠΑ. Γι’ αυτό οι καταστροφές ήταν περιορισμένες και μάλλον δεν υπήρξαν ανθρώπινες απώλειες, παρά τους ισχυρισμούς της ιρανικής τηλεόρασης για 80 Αμερικανούς νεκρούς. Αυτό, άλλωστε, δεν είδαμε να επαναλαμβάνεται στην ανακοίνωση του ιρανικού κρατικού πρακτορείου IRNA (βλ. https://en.irna.ir/news/83626593/Iran-Army-Attack-on-US-airbase-a-legitimate-response) για τα ιρανικά αντίποινα.
Εξάλλου, ο ίδιος ο Ανώτατος Ηγέτης του Ιράν, αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, υποστήριξε ότι η επίθεση αυτή ήταν ένα «σκαμπίλι», ανεπαρκής και δυσανάλογη της αμερικάνικης επίθεσης. Ο Χαμενεΐ απευθυνόταν στον ιρανικό λαό και στρατό, διαχειριζόμενος την οργή τους (είναι «μανούλες» σ’ αυτά οι αγιατολάδες), την ίδια ώρα που ο υπουργός Εξωτερικών του Ιράν, Τζαβάντ Ζαρίφ, δήλωνε ότι το Ιράν ολοκλήρωσε τα απαντητικά πλήγματα, βάσει του άρθρου 51 του καταστατικού χάρτη του ΟΗΕ, συμπληρώνοντας ότι η χώρα του δεν επιθυμεί περαιτέρω κλιμάκωση, διατηρεί όμως το δικαίωμα στην αυτοάμυνα. Αν το Ιράν ήθελε να χτυπήσει προκαλώντας μεγαλύτερη ζημιά, θα το έκανε στο Κουβέιτ ή τη Σαουδική Αραβία και χωρίς προειδοποίηση. Το γεγονός ότι υπέρ της αποκλιμάκωσης τάχθηκε και ο ιρακινός σιίτης κληρικός Μοκτάντα Αλ Σαντρ (καλώντας τις σιιτικές πολιτοφυλακές να μη δώσουν συνέχεια), δείχνει ότι αυτή τη στιγμή δε φαίνεται να υπάρχει κλίμα για όξυνση της έντασης.
Με τη σειρά του ο Τραμπ άφησε κατά μέρος τους λεονταρισμούς των προηγούμενων ημερών και τα νυχτερινά πολεμικά «τουίτ» και τάχθηκε και αυτός υπέρ της αποκλιμάκωσης, στο διάγγελμά του της περασμένης Τετάρτης. «Ολα καλά» λοιπόν;
Από τη στιγμή που οι ΗΠΑ έχουν επιλέξει εδώ και ενάμιση χρόνο την όξυνση της αντιπαράθεσης με το Ιράν, προκειμένου να ενισχύσουν την παρουσία τους στην περιοχή και να αποδυναμώσουν τη ρωσική επιρροή ή έστω να ανασχέσουν την επέκτασή της, η αντιπαράθεση δε θα σταματήσει. Μπορεί σήμερα οι δύο πλευρές να μη φαίνονται διατεθειμένες να ξεκινήσουν ένα νέο αιματηρό πόλεμο, όμως αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί για πάντα.
Ο ίδιος ο ιμπεριαλισμός είναι από τη φύση του επιθετικός και οι ΗΠΑ ενδιαφέρονται για τη Μέση Ανατολή όπως μια αγέλη πεινασμένων λύκων για ένα κοπάδι προβάτων. Και βέβαια, είναι ανοησίες αυτά που εκστόμισε ο Τραμπ στο διάγγελμά του, ότι οι ΗΠΑ δε χρειάζονται πλέον το πετρέλαιο της Μέσης Ανατολής! Είναι από τα παραμύθια με τα οποία πείθει τους ψηφοφόρους του.
Το μεγάλο κενό εξακολουθεί να είναι η έλλειψη ενός αντιιμπεριαλιστικού κινήματος σε επαναστατική βάση, που θα έθετε ως στόχο την εθνική και κοινωνική απελευθέρωση των λαών της περιοχής, αντί των άδικων απ’ όλες τις πλευρές καθεστωτικών συμφερόντων (είτε του Ιράν, που έχει ρωσικές πλάτες, είτε των ΗΠΑ και των συμμάχων τους). Αυτό θα μπορούσε να αναχαιτίσει την αμερικάνικη επιθετικότητα, όπως έκαναν οι Βιετκόνγκ (συντετμημένη απόδοση του όρου Βιετναμέζοι Κομμουνιστές) πετώντας τους ιμπεριαλιστές (πρώτα τους Γάλλους, μετά τους Αμερικάνους) έξω από τη χώρα τους.
