Στις 9 Δεκεμβρίου εγκρίθηκε τελικά, με την απαιτούμενη πλειοψηφία των δύο τρίτων, το νέο Σύνταγμα της χώρας από τη Συντακτική Συνέλευση, λίγες μέρες πριν εκπνεύσει η εντολή της. Οι εργασίες της Συντακτικής Συνέλευσης ολοκληρώθηκαν στην πόλη Ορούρο, προπύργιο του Εβο Μοράλες, όπου είχε μεταφερθεί με κυβερνητική απόφαση από την πόλη Σούκρε, την αποικιακή πρωτεύουσα της Βολιβίας και σήμερα έδρα της Συντακτικής Συνέλευσης και του Ανώτατου Δικαστηρίου. Η Σούκρε είχε μετατραπεί τους τελευταίους μήνες σε επίκεντρο της λυσσαλέας προσπάθειας της δεξιάς αντιπολίτευσης να παρεμποδίσει και να μπλοκάρει τις εργασίες της Συντακτικής Συνέλευσης, καταφεύγοντας, εκτός των άλλων, σε διαδηλώσεις και συγκρούσεις με την αστυνομία με τρεις νεκρούς, καταστροφές και πυρπολήσεις δημόσιων κτιρίων και επιθέσεις εναντίον μελών της Συντακτικής Συνέλευσης.
Με το νέο σύνταγμα υλοποιούνται κάποιες βασικές προεκλογικές δεσμεύσεις του κυβερνητκού κόμματος, του «Κινήματος προς το Σοσιαλισμό» (MAS) και του Εβο Μοράλες. Ενισχύει, μεταξύ άλλων, τον πολιτικό ρόλο των Ινδιάνων, κατοχυρώνει την εκπροσώπησή τους στο Κογκρέσο, δίνει μεγαλύτερη αυτονομία στις Ινδιάνικες κοινότητες, ανοίγει το δρόμο για την αγροτική μεταρρύθμιση, ενισχύει τον έλεγχο του κράτους στην οικονομία, απαγορεύει την παιδική εργασία και επιτρέπει την υποψηφιότητα για δεύτερη πενταετή θητεία στον πρόεδρο της χώρας. Πρόκειται, με δυο λόγια, για στοιχειώδεις αστικοδημοκρατικές μεταρρυθμίσεις, οι οποίες φυσικά δεν αμφισβητούν στο ελάχιστο το καπιταλιστικό σύστημα, ούτε πολύ περισσότερο ανοίγουν κανένα δρόμο προς το σοσιαλισμό.
Σημειωτέον ότι η επικύρωση του νέου συντάγματος από τη Συντακτική Συνέλευση είναι μόνο η αρχή. Θα ακολουθήσουν δύο δημοψηφίσματα τα οποία θα καθορίσουν την τύχη του. Το πρώτο δημοψήφισμα θα γίνει για το άρθρο 411, το οποίο δεν εγκρίθηκε από τη Συντακτική Συνέλευση και αφορά στην επιτρεπόμενη έκταση στην ιδιοκτησία γης, γιατί, ως γνωστό, υπάρχουν στη Βολιβία πολύ πλούσιοι γαιοκτήμονες, με τεράστιες αγροτικές εκτάσεις, πολλές από τις οποίες παραμένουν ακαλλιέργητες. Σε περίπτωση που το άρθρο αυτό εγκριθεί με το δημοψήφισμα, θα ενσωματωθεί στο νέο σύνταγμα, το οποίο στη συνέχεια θα τεθεί στο σύνολό του σε δημοψήφισμα για να επικυρωθεί.
Η αντιπολίτευση, μην έχοντας τον απαιτούμενο αριθμό αντιπροσώπων στη Συντακτική Συνέλευση για να εμποδίσει την επικύρωση του συντάγματος, απείχε από τη διαδικασία και στη συνέχεια το χαρακτήρισε «παράνομο», γιατί «δεν εγκρίθηκε με τη συμμετοχή των εκπροσώπων όλου του Βολιβιανού λαού». Και επειδή δεν έχει πολλές πιθανότητες να κερδίσει την πλειοψηφία και να το ακυρώσει με τη διαδικασία των δύο δημοψηφισμάτων, συνεχίζει και κλιμακώνει την επίθεσή της, χρησιμοποιώντας και άλλα μέσα.
Το μεγαλύτερο κόμμα της αντιπολίτευσης, το δεξιό PODEMOS και οι σύμμαχοί του, μέσω των τοπικών κυβερνήσεων που ελέγχουν σε τέσσερις από τις ανατολικές επαρχίες της χώρας, κήρυξαν, στις 15 Δεκεμβρίου, την αυτονομία τους από την κεντρική κυβέρνηση. Πρόκειται για τις επαρχίες Σάντα Κρουζ, Ταρίχα, Μπενί και Πάντο. Σε δύο ακόμη επαρχίες, όπου οι τοπικές κυβερνήσεις ελέγχονται από την αντιπολίτευση, στην Κοτσαμπάμπα και στη Τσουκουισάκα, ανακοινώθηκε ότι θα γίνει τοπικό δημοψήφισμα. Η αρχή έγινε από τη Συνέλευση της Σάντα Κρουζ, στις 13 Δεκεμβρίου, που αποφάσισε να παραμένουν στην επαρχία τα δύο τρίτα των εσόδων από τη φορολογία και μεγαλύτερο μερίδιο των εσόδων από το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο, τη συγκρότηση δικής της αστυνομίας και τη δημιουργία δικού της τηλεοπτικού δικτύου.
Οι ανατολικές πεδινές επαρχίες αποτελούν το 60% του εδάφους της Βολιβίας και το 35% των 10 εκατομμυρίων του πληθυσμού της. Είναι η πλουσιότερη περιοχή της χώρας, γνωστή ως «Μέντια Λούνα», με τα μεγαλύτερα κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου, με εύφορη γη και βιομηχανική ανάπτυξη. Στις επαρχίες αυτές ζουν οι περισσότεροι λευκοί, απόγονοι των αποίκων, και το μεγαλύτερο κομμάτι της αστικής τάξης. Εκτός από τα δεξιά κόμματα της αντιπολίτευσης, στις επαρχίες αυτές και ιδιαίτερα στη Σάντα Κρους, που είναι η πλουσιότερη της χώρας, δρουν φασιστικές οργανώσεις, όπως η «Βολιβιανή Σοσιαλιστική Φάλαγγα», που φορούν μαύρους μπερέδες και παρελαύνουν με τα χέρια υψωμένα α λά Μουσολίνι, και η «Ουνιόν Χουβενίλ Κρουζένια», που πραγματοποιούν επιθέσεις σε υποστηρικτές του MAS. Ενα άλλο χαρακτηριστικό της λευκής ελίτ στις ανατολικές επαρχίες είναι ο ρατσισμός απέναντι στους Ινδιάνους, που αποτυπώνεται και στους τοίχους με γκράφιτι και συνθήματα όπως «κάτω ο ναρκο – κομμουνισμός», «στα όπλα Κρουζένοι» καθώς και υβριστικά συνθήματα ενάντια στον «Ινδιάνο Μοράλες».
Το δυτικό τμήμα της Βολιβίας είναι τα υψίπεδα των Ανδεων, με τέσσερις επαρχίες, όπου ζουν οι Ινδιάνοι και ο πιο φτωχός πληθυσμός, και αποτελούν το προπύργιο του Εβο Μοράλες.
Ιδού μια χαρακτηριστική εικόνα από τις «δύο Βολιβίες» που μεταφέρει ο ανταποκριτής του BBC (12/12/07): «Η Σάντα Κρουζ είναι τώρα η μεγαλύτερη πόλη της Βολιβίας και αναπτύσσεται συνεχώς. Είναι ζεστή και υγρή και η πλειοψηφία του λευκού πληθυσμού επιδεικνύει με περηφάνια τον πλούτο της, διασχίζοντας την πόλη με τζίπ 4Χ4 προς τα απαστράπτοντα νέα εμπορικά κέντρα. Η κατάσταση είναι πολύ διαφορετική στην πρωτεύουσα Λα Παζ, ψηλά στην οροσειρά των Ανδεων, με ιθαγενή στην πλειοψηφία πληθυσμό, όπου στραπατσαρισμένα λεωφορεία και ταξί διασχίζουν με θόρυβο τους στενούς δρόμους και πολλά καταστήματα μοιάζουν σαν να μην έχουν αλλάξει καθόλου από τη δεκαετία του ’50. Η Βολιβία είναι μια χώρα διαιρεμένη. Ανάμεσα σε πλούσιους και φτωχούς, σε αυτόχθονες και λευκούς, σε ορεινή δυτικά και σε επίπεδη και υγρή ανατολικά».
Η Βολιβία είναι η πιο φτωχή χώρα της Λατινικής Αμερικής και ο Εβο Μοράλες ούτε οραματίζεται ούτε επιδιώκει ριζικές κοινωνικές και οικονομικές ανατροπές. Ενας κλασικός σολιαλδημοκράτης είναι ο άνθρωπος, που προσπαθεί να κάνει κάποιες αστικοδημοκρατικές μεταρρυθμίσεις που θα βελτιώσουν λίγο το βιοτικό επίπεδο του εξαθλιωμένου πληθυσμού και θα δώσουν μια ψευδαίσθηση πολιτικής και κοινωνικής αναβάθμισης της πλειοψηφίας του ιθαγενούς πληθυσμού. Ομως η αστική τάξη, που λυμαίνεται τον πλούτο της χώρας και κρατά στην εξαθλίωση και στο περιθώριο την πλειοψηφία του πληθυσμού, δε θέλει να παραχωρήσει ούτε αυτά τα ψίχουλα, εκτός των άλλων, για να μη γίνει η Βολιβία το «κακό παράδειγμα» για τους υπόλοιπους λαούς της Λατινικής Αμερικής. Βλέποντας ότι δεν μπορεί να αποτρέψει τις αλλαγές που προβλέπει το νέο σύνταγμα με κοινοβουλευτικά και νομότυπα μέσα, περνά σε απροκάλυπτο εκβιασμό με την ανακήρυξη της αυτονομίας των ανατολικών επαρχιών, που σημαίνει, εκτός των άλλων, οικονομική ασφυξία για την κυβέρνηση Μοράλες και παραπέρα όξυνση της πολιτικής κρίσης. Στόχος της δεν είναι μόνο να αυξήσει την πίεση στον Εβο Μοράλες και να τον αναγκάσει να υποχωρήσει, αλλά και να φθείρει τον ίδιο και την κυβέρνηση του MAS, καθώς θα διαψεύδονται οι προσδοκίες όσων τους στήριξαν και τους στηρίζουν ελπίζοντας σε καλύτερες μέρες. Ο ίδιος ο Μοράλες κατήγγειλε πρόσφατα ότι η Γερουσία έχει μπλοκάρει περίπου 100 νομοσχέδια που έχουν ψηφιστεί από το Κογκρέσσο, ενώ ο αντιπρόεδρος Αλβάρο Γκαρσία κατηγόρησε το Λευκό Οίκο ότι χρηματοδοτεί, μέσω της USAID, δεξιές ομάδες για να αποσταθεροποιήσουν την κυβέρνηση.
H ταξική πάλη οξύνεται, η πολιτική κρίση βαθαίνει και όλα δείχνουν ότι το 2008 που ανατέλλει θα είναι ακόμη πιο δύσκολο για τον Εβο Μοράλες.
