Είναι ο μόνος δίαυλος που του έχει απομείνει με τη γερμανική Δεξιά, καθώς η Μέρκελ του έχει κλείσει κατάμουτρα την πόρτα και στις συνεδριάσεις του ΕΛΚ περιορίζεται σε μια τυπική ανταλλαγή χειραψίας μαζί του. Γι' αυτό και ο Μητσοτάκης δε χάνει ευκαιρία να πλέκει το εγκώμιο του ακροδεξιού Μάνφρεντ Βέμπερ. Τον κάλεσε και στο συνέδριο της ΝΔ και τον κατέστησε τιμώμενο πρόσωπο (ήταν ό,τι καλύτερο μπορούσε να βρει).
Πρέπει να δοκίμασε οδυνηρή έκπληξη ο Κούλης διαβάζοντας τις δηλώσεις Βέμπερ στο EURACTIV.com, μια μέρα προτού αριβάρει στην Αθήνα η Μέρκελ. Θα έπρεπε να το περιμένει, όμως. Ο Βέμπερ είναι μεν ακροδεξιός χριστιανοκοινωνιστής, όμως χωρίς την υποστήριξη της Μέρκελ (που ήθελε να απαλλαγεί από τον Ζεεχόφερ) δε θα γινόταν ποτέ υποψήφιος της ευρωπαϊκής Δεξιάς για την Κομισιόν. Θα υπηρετήσει σαν σκυλί κάθε λεπτομέρεια της πολιτικής Μέρκελ, με την ελπίδα ότι η καγκελάριος θα τον βοηθήσει να γίνει και πρόεδρος της Κομισιόν (ως γνωστόν, ο νικητής των ευρωεκλογών δεν παίρνει υποχρεωτικά την προεδρία – ο πρόεδρος ορίζεται από το Συμβούλιο).
Αναφερόμενος στο «Μακεδονικό», ο Βέμπερ είπε πως υπάρχει γενική συμφωνία υπέρ μιας λύσης στο ονοματολογικό που εδώ και σχεδόν τρεις δεκαετίες αποτελεί αντικείμενο διαφωνίας ανάμεσα στην Ελλάδα και τη FYROM. Oλοι γνωρίζουν ότι η FYROM έχει θετικό οικονομικό και ευρωπαϊκό μέλλον, τόνισε, ενώ όταν ρωτήθηκε για τη στάση της ΝΔ, δεν προσέφερε καμιά υποστήριξη σ' αυτήν, αλλά προσπάθησε να υπεκφύγει δηλώνοντας ότι την ευθύνη για τη διαπραγμάτευση και την οριστικοποίηση της συμφωνίας την έχει η κυβέρνηση. Κι εκεί πάνω πέταξε το καρφί: «Επισήμως, η αντιπολίτευση δεν είναι απαραίτητη για την αποδοχή ενός συμβιβασμού. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν αντιτίθεται στην εξεύρεση συμβιβασμού».
Πάρ' τον στο γάμο σου, να σου πει και του χρόνου, πρέπει να σκέφτηκαν οι νεοδημοκράτες. Με την τοποθέτησή του ο Βέμπερ ήρθε να επιβεβαιώσει -εμμέσως πλην σαφώς- τον Τσίπρα που υποστηρίζει ότι ο Μητσοτάκης άλλα λέει στο εσωτερικό και άλλα στο εξωτερικό. Ο ακροδεξιός βαυαρός εμφάνισε τον Μητσοτάκη ως υποστηρικτή του «συμβιβασμού» που πέτυχε ο Τσίπρας, ο οποίος απλά δεν είναι απαραίτητος για να κυρωθεί η Συμφωνία.
