Σε προηγούμενο σημείωμά μας αναφερθήκαμε στην αποκάλυψη των NY Times, ότι ο πρέσβης των ΗΠΑ στην Ονδούρα συμμετείχε σε παρασκηνιακές επαφές με τις πλευρές που ενορχήστρωσαν το πραξικόπημα εις βάρος του προέδρου Σελάγια. Στόχος των ΗΠΑ –σύμφωνα με ανώνυμο υψηλά ιστάμενο αξιωματούχο– ήταν μια συνταγματική εκτροπή, αλλά τελικά ανέλαβε ο στρατός. Η κυρίαρχη προπαγάνδα που κατέκλυσε εξαρχής τα διεθνή δίκτυα και τα αμερικανικά ΜΜΕ ήταν ότι ο Σελάγια ήθελε να γαντζωθεί στην εξουσία της προεδρίας, θέλοντας να τροποποιήσει το σύνταγμα με δημοψήφισμα, για να μπορεί να κατέβει για δεύτερη φορά υποψήφιος. Ο πραγματικός, βέβαια, λόγος του πραξικοπήματος είναι ότι ο Σελάγια τόλμησε ν’ αφήσει τη συμφωνία ελεύθερου εμπορίου με τις ΗΠΑ και να συμμετάσχει στην οικονομική συμμαχία των κρατών της Ν. Αμερικής, της οποίας ηγείται η Βενεζουέλα (ALBA).
Μετά την αποτυχημένη απόπειρα του Σελάγια να προσγειωθεί στο αεροδρόμιο της πρωτεύουσας Τεγκουσιγκάλπα, το οποίο είχε αποκλειστεί από τον στρατό, άρχισαν οι διαπραγματεύσεις. Η κυβέρνηση Ομπάμα όρισε τον πρόεδρο της Κόστα Ρίκα, Οσκαρ Αρίας, διαμεσολαβητή ανάμεσα στην κυβέρνηση του πραξικοπηματία Μισελέτι και την αντιπροσωπεία του εξόριστου Σελάγια. Ο Αρίας φρόντισε να δείξει εξαρχής τα χαρτιά του, διαμηνύοντας προς όλες τις κατευθύνσεις, ότι θεωρεί τόσο τον εξόριστο Σελάγια όσο τον πραξικοπηματία Μισελέτι ισότιμους προέδρους! Η πρόταση του διαμεσολαβητή είχε τους εξής άξονες: δημιουργία κυβέρνησης εθνικής ενότητας υπό τον Σελάγια, με στελέχη από όλα τα σημαντικά αστικά πολιτικά κόμματα της Ονδούρας, γενική αμνηστία στους πραξικοπηματίες, πρόωρες προεδρικές εκλογές τον Οκτώβρη και μεταβίβαση της ανώτατης διοίκησης του στρατού από τον πρόεδρο σε δικαστικό σώμα εκλεκτόρων, πριν τις εκλογές.
Η πλευρά του Σελάγια δεν απέρριψε αυτή την πρόταση, που ψαλιδίζει τα φτερά του και τον μετατρέπει αυτομάτως σε υποχείριο των πραξικοπηματιών και των ΗΠΑ. Αντίθετα, μέλος της αντιπροσωπείας του Σελάγια τόνισε ότι ο πρόεδρος συμφωνεί «κατ’ αρχήν»! Στην αντίπερα όχθη, η πλευρά Μισελέτι δηλώνει άτεγκτη: «Ο Σελάγια δεν έχει καμιά θέση στην Ονδούρα, γιατί προέβη σε εγκλήματα ενάντια στο κράτος». Ο Μισελέτι δήλωσε ξανά ότι αν πατήσει ο Σελάγια το πόδι του στην Ονδούρα θα συλληφθεί και θα δικαστεί ως εγκληματίας!
Σε αυτό, λοιπόν, το φαινομενικό αδιέξοδο εκπρόσωπος της Κλίντον ζήτησε απλώς την ταχύτερη «αποκατάσταση της δημοκρατίας» στην Ονδούρα. Τσιμουδιά για επιστροφή του Σελάγια στη θέση του προέδρου. Τέλος, μια νέα δημοσιογραφική αποκάλυψη φέρνει μέλος της αντιπροσωπείας του Μισελέτι, που συμμετείχε στις διαπραγματεύσεις και έθετε την «κόκκινη γραμμή» για τον πραξικοπηματία πρόεδρο της Ονδούρας, να έχει άριστες οικονομικές και πολιτικές σχέσεις με το ζεύ-γος Κλίντον!
Ενα στημένο παιχνίδι παίζεται σε βάρος του λαού της Ονδούρας. Ο Σελάγια διαπραγματεύεται το τομάρι του σε ένα μελλοντικό κυβερνητικό σχήμα, στο οποίο δεν θα έχει καμία πραγματική εξουσία, νομιμοποιώντας την ίδια στιγμή τη φασιστική μετάλλαξη του αστικού πολιτικού συστήματος της χώρας και την πλήρη υποταγή του λαού στις ορέξεις του χρηματιστικού κεφαλαίου των ΗΠΑ. Οι ΗΠΑ τραινάρουν όσο μπορούν την επιστροφή του στην Ονδούρα, μέχρι να δώσει ο Σελάγια όσα διαπιστευτήρια χρειάζεται η «νέα διακυβέρνηση» Ομπάμα. Ακόμη και να γυρίσει, κατόπιν αυτών των εξελίξεων, δεν θα αποτελεί πια κανένα μελλοντικό κίνδυνο για τα συμφέροντά τους, πολλώ δε μάλλον για τους πραξικοπηματίες που θα ελέγχουν όλες τις εξουσίες με φερετζέ τον επαναπατρισμένο εκλεγέντα πρόεδρο. Η δημοκρατία θα έχει… αποκατασταθεί. Η απαίτηση της Χίλαρι θα έχει πραγματοποιηθεί.
Από την άλλη, ο «ανυπόταχτος» Τσάβες παίζει και αυτός το δικό του παιχνίδι. Αντί να στηλιτεύσει ανοιχτά το φιάσκο των διαπραγματεύσεων και να καταδείξει την ανάμιξη των ΗΠΑ στο πραξικόπημα, καλεί τον Ομπάμα να χτυπήσει «τα γεράκια» και να δείξει ότι «ήρθε η ώρα του». Με άλλα λόγια: «Θείε Σαμ, ξέρουμε να παίζουμε και εμείς πόκερ στην αμερικάνικη ήπειρο και να μας υπολογίζεις. Για την ώρα μπορεί να μην έχουμε τη δύναμη να κρατήσουμε υπό την επιρροή μας μια χώρα της Κεντρικής Αμερικής σαν την Ονδούρα, όμως δείξαμε τη δύναμή μας».
Η εργατική τάξη και τα εργαζόμενα στρώματα της Ονδούρας δεν μπορούν πλέον να έχουν καμία εμπιστοσύνη σε δήθεν αριστερές, «αντιιμπεριαλιστικές» δυνάμεις, που με όπλο την κοινωνική δημαγωγία και τις μερικές ρεφορμιστικές παροχές στα πιο εξαθλιωμένα στρώματα του πληθυσμού –πολιτική που εφήρμοσε και ο Σελάγια και εφαρμόζει χρόνια τώρα ο Τσάβες– επιδιώκουν να αναδιανείμουν την πίτα από τον κόπο των εργατών της ηπείρου προς όφελός τμήματος της ντόπιας αστικής τάξης. Παρολαυτά, ο λαός της Ονδούρας δεν το βάζει κάτω, συνεχίζει τον αγώνα ενάντια στη φασιστική χούντα. Διαδηλωτές προβαίνουν σε μαζικούς αποκλεισμούς μεγάλων δρόμων του εθνικού δικτύου της χώρας,και συγκρούονται με τους μπάτσους και το στρατό. «Από τα πάνω» δεν μπορούν να περιμένουν τίποτα. Η νίκη βρίσκεται αποκλειστικά στα δικά τους χέρια.
