Με πολλή ικανοποίηση χαιρέτισε η Ευρωπαϊκή Ενωση τις «δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις» στο σύνταγμα του Μαρόκου, που ανακοίνωσε ο βασιλιάς Μοχάμεντ ο Στ’ σε τηλεοπτικό του διάγγελμα την περασμένη Παρασκευή, τις οποίες θα θέσει σε δημοψήφισμα την 1η Ιούλη. Σε κοινή ανακοίνωση της υπουργού Εξωτερικών της ΕΕ, Κάθριν Αστον και του Επιτρόπου για τη Διεύρυνση και την Ευρωπαϊκή Πολιτική Γειτονίας, Στέφαν Φιού-ελ, υποστηρίζεται η απόφαση του βασιλιά για «βαθιές μεταρρυθμίσεις» που σηματοδοτούν την «προσήλωσή του στη δημοκρατία».
Πέρα, όμως, από τις ηχηρές κουβέντες υπάρχει και η σκληρή αλήθεια. Κι αυτή λέει ότι ο βασιλιάς «των φτωχών» (έτσι πλασάρεται ο έβδομος πλουσιότερος άνθρωπος του κόσμου, σύμφωνα με την κατάταξη του περιοδικού Forbes) διατήρησε για τον εαυτό του όλες τις εξουσίες. Συνεχίζει να είναι ο ανώτατος άρχων του κράτους, «πάνω από οποιαδήποτε δεσμά» (όπως επεσήμανε ο ίδιος στο διάγγελμά του), ανώτατος θρησκευτικός ηγέτης («ηγέτης των πιστών») και «εγγυητής της δημοκρατίας». Θα κατέχει δε ηγετική θέση σε δύο σημαντικά συμβούλια: το υπουργικό συμβούλιο και το συμβού-λιο ασφαλείας.
Με λίγα λόγια, θα εξακολουθεί να ελέγχει τα πάντα, με τη μόνη διαφορά ότι δίπλα του θεσμοθετείται ένας «πρωθυπουργός» που θα μπορεί να διαλύει τη βουλή, ο οποίος όμως θα επιλέγεται από τον ίδιο τον βασιλιά, από το κόμμα που θα κερδίζει την πλειοψηφία στη βουλή. Επομένως, ο «πρωθυπουργός» θα είναι της αρεσκείας του βασιλιά και απόλυτα ελεγχόμενος απ’ αυτόν.
Το νέο σύστημα πλασάρεται σαν «μοναρχία με πολιτικά δικαιώματα», καθώς ο βασιλιάς υπόσχεται πολλά και διάφορα, όπως το δικαίωμα ελεύθερης έκφρασης, συνδικαλισμού, η ισότητα ανδρών-γυναικών, στην πραγματικότητα όμως δεν είναι παρά μια απόλυτη μοναρχία με συνταγματικό μανδύα, στο πλαίσιο της οποίας ο βασιλιάς εξακολουθεί να κατέχει τα σημαντικότερα πόστα εξουσίας, όπως καταγγέλλει και το κίνημα της 20ής Φλεβάρη, που κάλεσε σε διαδηλώσεις κατά του σχεδίου συντάγματος.
Την περασμένη Κυριακή, 10.000 διαδηλωτές κατέβηκαν στους δρόμους της Καζαμπλάνκα, χωρίς να σημειωθούν επεισόδια, όπως είχε γίνει πριν μερικούς μήνες. Προφανώς, το καθεστώς κόπτεται να παρουσιάσει δημοκρατικό προσωπείο ενόψει του δημοψηφίσματος της 1ης Ιούλη. Θα πρέπει να εξαγνιστεί από τις καταγγελίες που είδαν το φως της δημοσιότητας με τα τηλεγραφήματα που δημοσιεύτηκαν στο Wikileaks, σύμφωνα με τα οποία ακόμα κι ο πρώην πρεσβευτής των ΗΠΑ στο Μαρόκο παραπονιόταν για την «απληστία όλων αυτών που βρίσκονται κοντά στον βασιλιά».
ΥΓ: Το Μαρόκο αποτελεί προκεχωρημένο φυλάκιο των δυτικοευρωπαίων ιμπεριαλιστών στη Βόρεια Αφρική, γαλλικής κυρίως επιρροής. Ο βασιλιάς τάζει τώρα στους Βέρβερους, που αποτελούν ένα μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού της χώρας, ότι η γλώσσα τους θα αναγνωριστεί σαν επίσημη γλώσσα του κράτους (μαζί με τα αραβικά), εφαρμόζοντας το παλιό τρικ του «πολυπολιτισμού», για να αποσείσει ενδεχόμενη εξέγερση των Βέρβερων.
Ομως, στα Νότια του μαροκινού κράτους βρίσκεται η κατακτημένη Δυτική Σαχάρα, με τον αραβικό λαό των Σαχραουΐ να περιμένει εδώ και 17 χρόνια να πραγματοποιηθεί το δημοψήφισμα, με το οποίο θ’ αποφασίσει αν θα δημιουργήσει το δικό του ανεξάρτητο κράτος ή αν θα παραμείνει στην επικράτεια του Μαρόκου. Δημοψήφισμα η διεξαγωγή του οποίου αποτελεί «δέσμευση» του ΟΗΕ, όταν παρενέβη για να υπογραφεί ανακωχή ανάμεσα στο κράτος του Μαρόκου και το Μέτωπο POLISARIO, ο αντάρτικος στρατός του οποίου πολέμησε επί πολλά χρόνια, πρώτα τους ισπανούς αποικιοκράτες και στη συνέχεια τους μαροκινούς κατακτητές και τους γάλλους πάτρονές τους.
Προφανώς, το πρόβλημα αυτό δεν απασχολεί τη βαρόνη Αστον και τους άλλους θεσμικούς εκπροσώπους της ΕΕ, που λιβανίζουν τον Μοχάμεντ τον Στ’. Ποιος θ’ ασχοληθεί τώρα με τα περίπου δύο εκατομμύρια των Σαχραουΐ και με τους αντάρτες του Μετώπου POLISARIO, που έθεσαν τα όπλα παρά πόδα και αποσύρθηκαν σε καταυλισμούς στο Τιντούφ της Αλγερίας. Ο ΟΗΕ δεν έχει πρόβλημα να τους σιτίζει, φτάνει να μην ξαναπάρουν το δρόμο του ένοπλου αγώνα.
