O Bάλτερ Ντομπρόφσκις, αντιπρόεδρος της Κομισιόν, και ο Πάολο Τζεντιλόνι, κομισάριος Οικονομίας, ντύθηκαν καθολικοί παπάδες και μετέτρεψαν σε άμβωνα τις στήλες της ισπανικής El Pais για να αναπέμψουν… ευχές ενότητας προς τα κράτη μέλη της ΕΕ και της Ευρωζώνης. «Αναζητούμε έναν ολοκληρωμένο και ήρεμο διάλογο γύρω από αυτούς τους κανόνες (σ.σ. του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης), ώστε να διασφαλίσουμε ότι θα αντανακλούν τη νέα οικονομική πραγματικότητα και θα οδηγήσουν στο καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα για το μέλλον».
Αν κανείς περιέφερε την «πρόταση» των Ντομπρόφσκις-Τζεντιλόνι στις ιμπεριαλιστικές πρωτεύουσες της Ευρώπης, δε θα υπήρχε ούτε ένας πρωθυπουργός ή πρόεδρος που δε θα την προσυπέγραφε. Γιατί απλούστατα δεν λέει τίποτα. Είναι μια παπάρα, αντίστοιχη των κηρυγμάτων που εκφωνούν στις κυριακάτικες λειτουργίες οι παπάδες όλων των χριστιανικών δογμάτων της Ευρώπης, στα οποία καλούν τους πλούσιους να δώσουν κάποια από τα «υπάρχοντά» τους στους φτωχούς.
Η πραγματικότητα δείχνει ότι τα μαχαίρια έχουν βγει και πάλι, καθώς κάθε ιμπεριαλιστική χώρα ερμηνεύει κατά το δοκούν τη «νέα οικονομική πραγματικότητα» και έχει τη δική της πρόταση για τις αλλαγές που πρέπει να γίνουν στο περιβόητο Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης, που θεσπίστηκε το 1997, στο πλαίσιο της Συνθήκης του Μάαστριχτ, και έκτοτε αναθεωρείται περιοδικά (το 2005, το 2011, το 2013),
Ολες οι αναθεωρήσεις γίνονται σε περιόδους κρίσης. Και αυτή που αρχίζει να συζητείται τώρα επιβάλλεται από την κρίση που επιτάχυνε και βάθυνε η πανδημία. Οι αστοί δημοσιολόγοι, όμως, δεν ανατρέχουν στον πραγματικό συσχετισμό δυνάμεων μεταξύ των ιμπεριαλιστικών οικονομιών, ο οποίος καθορίζει την έκβαση του σκληρού παζαριού, αλλά επικεντρώνονται στα πολιτικά επιφαινόμενα, τα οποία παίζουν πολύ μικρή σημασία και, σε τελική ανάλυση, ποτέ δεν καθορίζουν το αποτέλεσμα.
Λένε, για παράδειγμα, πως η αποχώρηση της Μέρκελ θα αδυνατίσει τη Γερμανία, πως ο Ολλανδός Ρούτε επίσης αδυνάτισε πολιτικά, λόγω σκανδάλων, και πως η παραίτηση του αυστριακού Κουρτς αδυνατίζει το «μέτωπο των σκληρών του Βορρά». Ενώ, αντίθετα, το «μέτωπο του Νότου» έχει ενισχυθεί, καθώς δίπλα στον «ηγετικό» Μακρόν στέκεται ο «σούπερ Μάριο» Ντράγκι, ο οποίος –πέρα από το προσωπικό κύρος που απέκτησε ως πρόεδρος της ΕΚΤ, μ’ εκείνο το «whatever it takes», που «έσωσε» το ευρώ- είναι ο πρωθυπουργός με τη μεγαλύτερη πολιτική στήριξη στην Ευρώπη.
Για να καταλάβουμε ότι πρόκειται για αναλύσεις του κώλου (συγχωρέστε μας την έκφραση), αρκεί να σημειώσουμε ότι στο ενεργειακό, που τίθεται με ένταση τελευταία, Ιταλία και Γαλλία βρίσκονται σε ξεχωριστά στρατόπεδα. Ο Μακρόν «πήγε» με τη Μέρκελ, ενώ ο Ντράγκι έμεινε με τον Σάντσεθ, τον Κόστα και τον… Κούλη. Αυτοί που υποτίθεται ότι έφτιαξαν συμμαχία για να αντιμετωπίσουν το μείζον (την αναθεώρηση του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης) χωρίστηκαν στο έλασσον (τις ρυθμίσεις για την ενεργειακή κρίση), για τον απλούστατο λόγο ότι τα μονοπώλια των οποίων τα συμφέροντα εκπροσωπούν έχουν διαφορετικές στοχεύσεις και επιδιώξεις.
Για τους ίδιος λόγους ο Μακρόν, ο υποτιθέμενος εκπρόσωπος του Διαφωτισμού, ο πρόεδρος της χώρας με τους πιο δημοκρατικούς θεσμούς (λέμε τώρα), ο πολιτικός που υποτίθεται ότι οραματίζεται να γίνει ο φυσικός ηγέτης μιας περισσότερο συνεκτικής ΕΕ, από τη μια σαμποτάρει την έναρξη της διαδικασίας ένταξης των Δυτικών Βαλκανίων (για να μην αποκτήσει η Γερμανία μερικές ακόμη ψήφους στο Συμβούλιο) και από την άλλη δε θέλει ν’ ακούσει κουβέντα για επιβολή κυρώσεων στην Πολωνία, το ανώτατο δικαστήριο της οποίας αποφάσισε ότι το κοινοτικό δίκαιο δεν μπορεί να υπερτερεί του εθνικού. Βλέπετε, η πανίσχυρη EDF (η γαλλική ΔΕΗ) βρίσκεται σε προχωρημένο στάδιο διαπραγματεύσεων για την κατασκευή έξι πυρηνικών αντιδραστήρων ηλεκτροπαραγωγής στην Πολωνία. Η Γαλλία, μάλιστα, απαιτεί να συμπεριληφθεί η πυρηνική βιομηχανία στην… «πράσινη» ενέργεια! Το ίδιο ζητάει (μαντέψτε) και η Πολωνία. Για τον ίδιο λόγο η Γερμανία δε θέλει ν’ ακούσει κουβέντα για επιβολή κυρώσεων στην Τουρκία, καθώς στα γερμανικά ναυπηγεία κατασκευάζονται ήδη υποβρύχια που έχει παραγγείλει η Τουρκία, η Volks Wagen κατασκευάζει στην Τουρκία ένα τεράστιο εργοστάσιο παραγωγής αυτοκινήτων κτλ.
Οι ιμπεριαλιστές πολιτικοί ηγέτες είναι σαν το… ΞΥΣΤΟ. Αμα ξύσεις λίγο τις βαρύγδουπες ομιλίες που τους γράφουν οι λογογράφοι τους, θα βρεις από κάτω τα καθόλου… λογοτεχνικά συμφέροντα των μονοπωλίων που εκπροσωπούν. Η προσωπικότητα των ιμπεριαλιστών πολιτικών ηγετών παίζει ασφαλώς ρόλο στα διαβούλια της ΕΕ. Ας μην ξεχνάμε, όμως, ότι η προσωπικότητα διαμορφώνεται καθοριστικά και από αυτό που εκπροσωπούν. Η αποτελεσματικότητά τους κρίνεται από το κατά πόσο θα εκπροσωπήσουν αποτελεσματικά το κεφάλαιο που εκπροσωπούν. Και επειδή όλοι και όλες τους είναι ρεαλιστές, ξέρουν μέχρι πού θα φτάσουν. Στις κρίσιμες καμπές ποτέ οι ιμπεριαλιστές ηγέτες δεν αποφασίζουν μόνοι τους το σκαρίφημα της πολιτικής που θ’ ακολουθήσουν. Πάντοτε συμβουλεύονται τους ισχυρούς καπιταλιστικούς ομίλους, οι εκπρόσωποι των οποίων άλλωστε υπάρχουν μέσα στις κυβερνήσεις (αυτό είναι βασικό χαρακτηριστικό του κρατικομονοπωλιακού καπιταλισμού).
Στη σύνοδο κορυφής στις 21-22 Οκτώβρη, πάντως, την τελευταία της Ανγκελα Μέρκελ, ούτε συζήτηση δεν έγινε πάνω σε ζητήματα του Συμφώνου Σταθερότητας. Δεν ήταν καν στην ημερήσια διάταξη. Ηταν μια σύνοδος ρουτίνας, όπως μπορεί να διαπιστώσει κανείς από τα Συμπεράσματα της συνόδου. Ακόμα και το Ενεργειακό απλώς το συζήτησαν και κατέληξαν ότι η περιβόητη «εργαλειοθήκη που παρουσιάζεται στην ανακοίνωση της Επιτροπής για την αντιμετώπιση της ανόδου των τιμών της ενέργειας περιλαμβάνει χρήσιμα μέτρα τόσο σε μικρό όσο και σε μεγαλύτερο βάθος χρόνου». Ενα τίποτα δηλαδή.
