Η Λωρίδα της Γάζας, λόγω της γεωγραφικής της θέσης ως παράκτιου συνδέσμου της Ασίας με την Αφρική, υπήρξε πάντοτε αντικείμενο του πόθου όλων των μεγάλων κατακτητών. Από τον Αλέξανδρο τον Μακεδόνα μέχρι τον Ναπολέοντα Βοναπάρτη. Στα νεότερα χρόνια, μετά τη Βρετανική Εντολή, την αποικιοκρατική κατάκτηση της ιστορικής Παλαιστίνης, δηλαδή, η Γάζα άλλαξε κάμποσες φορές χέρια ανάμεσα σε εχθρούς και «φίλους» του παλαιστινιακού λαού.
H Αίγυπτος κατέλαβε τη Γάζα, το 1948, την ώρα που στην υπόλοιπη Παλαιστίνη βρισκόταν σε πλήρη εξέλιξη η Νάκμπα, οι σφαγές και ο διωγμός των Παλαιστίνιων από τα σπίτια και τη γη τους. Η Γάζα δέχτηκε τη μεγαλύτερη εισροή προσφύγων. Ο πληθυσμός της διπλασιάστηκε. Τα όρια της Λωρίδας καθορίστηκαν από τη συνθήκη ανακωχής Αιγύπτου-Ισραήλ τον Φλεβάρη του 1949.
Τον Οκτώβρη του 1956, κατά τη διάρκεια της κρίσης του Σουέζ, το Ισραήλ, εξυπηρετώντας τα συμφέροντα των αγγλογάλλων ιμπεριαλιστών, επιτέθηκε και κατέλαβε τη Γάζα, ο πληθυσμός της οποίας αντιστάθηκε, πολεμώντας με τον αιγυπτιακό στρατό του Νάσερ, που είχε ανατρέψει την αιγυπτιακή μοναρχία και προωθούσε την ιδέα του παναραβισμού.
Τότε διατυπώθηκε για πρώτη φορά από τους σιωνιστές σχέδιο εκτοπισμού των Παλαιστίνιων της Γάζας στο Σινά, ώστε οι σιωνιστές να την αποικήσουν και να ελέγχουν έτσι όλη την ασιατική ακτή μέχρι τα όρια της Αιγύπτου. Μόνο που εκείνο το σχέδιο δεν μπόρεσε να εφαρμοστεί, καθώς η πρώτη σιωνιστική κατοχή της Λωρίδας υπήρξε εξαιρετικά βραχύβια.
Πέντε μήνες αργότερα, ο ΟΗΕ αποφάσισε ότι το Ισραήλ πρέπει να αποσυρθεί από τη Γάζα, η οποία θα επανερχόταν υπό αιγυπτιακή στρατιωτική διοίκηση. Ο σιωνιστής πρωθυπουργός Νταβίντ Μπεν Γκουριόν αποφάσισε να πειθαρχήσει στην απόφαση του ΟΗΕ, εν μέσω σφοδρών διαδηλώσεων από τη σιωνιστική δεξιά, η οποία ζητούσε να εφαρμοστεί το σχέδιο εκδίωξης των Παλαιστίνιων και μεταφοράς εποίκων στη Λωρίδα.
Δείτε μερικές σκηνές επικαίρων εκείνης της εποχής (ακολουθεί μετάφραση της αφήγησης):
Η κοινή γνώμη στο Ισραήλ είναι έντονα διχασμένη σχετικά με την απαίτηση των Ηνωμένων Εθνών για εκκένωση της Λωρίδας της Γάζας. Ο πρωθυπουργός Μπεν Γκουριόν, μετά από ημέρες συζήτησης στο υπουργικό συμβούλιο, αποφασίζει με την εξουσία που κατέχει ότι το Ισραήλ πρέπει να πειθαρχήσει στη διαταγή των Ηνωμένων Εθνών.
Εδώ, στη Γάζα, το Ισραήλ προετοιμάζεται να αποσυρθεί από τη λωρίδα των 40 χιλιομέτρων της μεσογειακής ακτογραμμής, την οποία κρατούσε πεισματικά από τον σύντομο πόλεμό του με την Αίγυπτο. Η Αίγυπτος δηλώνει ότι αυτή η γη, όπου οι άραβες αγρότες συνεχίζουν να οργώνουν τα χωράφια τους από την αρχαιότητα, καταλήφθηκε μέσω επιθετικότητας. Το Ισραήλ, από την άλλη, ισχυρίζεται ότι η ίδια η Αίγυπτος τη χρησιμοποιούσε ως βάση για επιθέσεις και ότι το Ισραήλ έπρεπε να την αστυνομεύσει για να αποτρέψει την επιστροφή στις παλιές ημέρες των συνοριακών επιδρομών.
Τώρα τα στρατεύματα αποχωρούν και στην Ιερουσαλήμ δεξιοί διαδηλωτές διαμαρτύρονται έντονα κατά της απόφασης του Μπεν Γκουριόν. Εχουν ελάχιστη εμπιστοσύνη στην ικανότητα των Ηνωμένων Εθνών να αποτρέψουν μια νέα έξαρση των επιθέσεων τύπου «χτυπάω και φεύγω», οι οποίες διατηρούν τα ισραηλινά σύνορα σε μια μόνιμη κατάσταση πολιορκίας από την ίδρυση του Ισραήλ.
Τα συναισθήματα είναι οξυμένα, και ομάδες αστυνομικών καταφτάνουν για να προστατεύσουν το κοινοβούλιο σε περίπτωση που κάποιοι από τους πιο φανατικούς προσπαθήσουν να εισβάλουν. Ο πρωθυπουργός καταφθάνει για να ζητήσει τη στήριξη του κοινοβουλίου για την απόφασή του – και την λαμβάνει, με πλειοψηφία μεγαλύτερη από τρεις προς έναν. Εξω, οι διαδηλώσεις συνεχίζονται, αλλά η απόφαση του κοινοβουλίου παραμένει.
Το 1967, στον πόλεμο των έξι ημερών, οι σιωνιστές κατέλαβαν για δεύτερη φορά τη Λωρίδα της Γάζας. Η κατοχή αυτή τη φορά κράτησε 28 χρόνια. Στη διάρκεια αυτών των χρόνων ολοκληρώθηκε η εθνική αφύπνιση των Παλαιστίνιων και η οργάνωσή τους σε πολιτικό επίπεδο (PLO) και σε αντάρτικες ομάδες.
Η Πρώτη Ιντιφάντα ξέσπασε με ιδιαίτερη σφοδρότητα στη Γάζα. Στη διάρκειά της εμφανίστηκαν οι ισλαμικές εθνικοαπελευθερωτικές οργανώσεις και ο ένοπλος αγώνας άρχισε να φουντώνει. Στη διάρκεια της Δεύτερης Ιντιφάντα η Λωρίδα της Γάζας, από το βορρά μέχρι το νότο, είχε μετατραπεί σε καμίνι για τους σιωνιστές. Ενας σφαγέας, ένας ανοιχτός φασίστας, ο Αριέλ Σαρόν, ήταν αυτός που αποφάσισε την υποχρεωτική αποχώρηση των σιωνιστών εποίκων από τη Λωρίδα της Γάζας, καθώς ο στρατός που τους φύλαγε υφίστατο συνεχή πλήγματα. Η Γάζα ήταν μια ανοιχτή πληγή για τους σιωνιστές.
Το 2006, στις πρώτες (και μοναδικές) παλαιστινιακές εκλογές, η Χαμάς κατήγαγε περιφανή νίκη και σχημάτισε κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον Ισμαΐλ Χανίγια. Εκτοτε, η Γάζα δεν πέρασε ούτε μια μέρα ησυχίας. Οι σιωνιστές επέβαλαν αποκλεισμό το 2006. Η Παλαιστινιακή Αρχή προσπάθησε να πάρει την εξουσία με πραξικόπημα το 2007, αλλά απέτυχε οικτρά. Πέντε πολεμικές εισβολές επιχείρησαν οι σιωνιστές, αρχής γενομένης από το 2008. Ολες τις φορές έσπασαν τα μούτρα τους, παρά το λουτρό αίματος και τις τεράστιες καταστροφές που προκάλεσαν.
Μέχρι που φτάσαμε στις 7 Οκτώβρη του 2023, όταν ο κυνηγημένος έγινε κυνηγός, αλλάζοντας για πάντα τη ροή της Ιστορίας στην Παλαιστίνη και ευρύτερα στην περιοχή. Η τρίτη κατοχή της Γάζας δεν είναι ακριβώς κατοχή. Είναι προσωρινή στρατιωτική κατάληψη εδαφών χωρίς κανέναν έλεγχο επ’ αυτών. Προσωρινή στρατιωτική κατάληψη εδαφών υπό τα συνεχή πυρά των αντιστασιακών δυνάμεων. Ο συσχετισμός δυνάμεων έχει αλλάξει άρδην.
Αν και έχουν περάσει 68 χρόνια από το 1957, οι σκληροί σιωναζιστές διατυπώνουν το ίδιο αίτημα: να εκτοπιστούν οι Παλαιστίνιοι της Γάζας, καθώς θα αποτελούν διαρκή απειλή για την οντότητα. Ως σιωναζιστές έχουν δίκιο. Μόνο που αυτό που ζητούν είναι ακατόρθωτο. Δεν μπόρεσαν να το πετύχουν το 1957, δεν μπόρεσαν να το πετύχουν από το 1967 μέχρι το 2005, πώς θα μπορούσαν να το πετύχουν τώρα, με το δεδομένο συσχετισμό δυνάμεων; Δεν μπορεί να το χωνέψει το μυαλό τους, όμως θέλοντας και μη θα υποχρεωθούν να συμβιβαστούν με την ιδέα ότι κατοχή στη Λωρίδα της Γάζας δε θα υπάρξει.
