Τι να εννοούσε ο Σπίρτζης όταν έλεγε, στεντορεία τη φωνή, ότι «θα επαναφέρουμε τη Δημοκρατία, είτε με το καλό είτε με το άγριο»; Συγγνώμη, αλλά ο συριζαίος, όταν βρίσκεται σε κομματική εκδήλωση, είναι σαν τη μυλωνού, από τον κώλο της οποίας δεν μπορείς να απαιτείς καλλιγραφία. Πέταξε μια χαριτωμενιά ο Σπίρτζης (που μπορεί να είχε «σφίξει» και καναδυό ουισκάκια για να ζεσταθεί) και οι άλλοι είναι έτοιμοι να βαφτίσουν τον ΣΥΡΙΖΑ… μπολσεβίκικο κόμμα. Εμας πιο πολύ «καλτ» μας φαίνεται ο τίτλος-σιδηρόδρομος της συριζομάζωξης: «Εκπτωση θεσμών – Κατάλυση κοινωνικού κράτους – δημοκρατική εκτροπή: Η επόμενη μέρα, Δικαιοσύνη παντού»!
Αντίθετα, δεν είδαμε τους δημοσιολογούντες να ασχοληθούν με τη χυδαιότητα της Δούρου, που δήλωσε σε συνέντευξή της σε δημοσιογραφική ιστοσελίδα: «Θέλω να πω ότι τα ολοκληρωτικά καθεστώτα δεν πέσανε γιατί δεν είχανε ψωμί κάθε μέρα ή δεν είχανε περίθαλψη κάθε μέρα, όπως εμείς τώρα, που μετά τη διάλυση του εθνικού συστήματος υγείας δεν είναι αυτονόητο ότι θα βρεις κρεβάτι είτε στο Παίδων είτε σε άλλα νοσοκομεία. Πέσανε για την ανελευθερία. Και μου φαίνονται όλοι αυτοί οι τύποι, οι πολεμιστές των πρώην ολοκληρωτικών καθεστώτων, να το έχουν ξεχάσει. Η υπόθεση των υποκλοπών μας αφορά εξίσου με τα ζητήματα της ακρίβειας και της επιβίωσης. Δεν υπάρχει κράτος ανελεύθερο και να έχει ευημερία και ανάπτυξη».
Ο δημοσιογραφικός εσμός έδειξε κατανόηση στην πολεμική της Δούρου κατά της κυβέρνησης Μητσοτάκη, επιλέγοντας τη χρησιμότητα του μείζονος: του χαρακτηρισμού του σοσιαλισμού ως «ολοκληρωτικού καθεστώτος». Εν προκειμένω δεν έχει σημασία πως αυτό που κατέρρευσε δεν ήταν ο σοσιαλισμός, αλλά ο παλινορθωμένος καπιταλισμός. Γι’ αυτούς υπάρχει μια συνέχεια από το 1917 μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του ’90. Και τους αρέσει πολύ όταν ο λυσσασμένος αντικομμουνισμός εκφέρεται από στόματα συριζαίων.
Πότε τα είπε αυτά η Δούρου; Την παραμονή της 80ής επετείου της νίκης του Στάλινγκραντ. Της νίκης που έγειρε την πλάστιγγα του Β’ παγκόσμιου πολέμου. Της νίκης που επιβεβαίωσε την ανωτερότητα του σοσιαλιστικού συστήματος και την ηθικοπολιτική ενότητα του σοβιετικού λαού πάνω στη βάση του σοσιαλισμού και της σοβιετικής εξουσίας, υπό την καθοδήγηση των Μπολσεβίκων. Αλλά τι άλλο εκτός από ξεδιαντροπιά μπορείς να περιμένεις από άτομο που είδε δεκάδες ανθρώπους να πνίγονται στη Μάντρα και κλαψούριζε ότι «έτυχε η στραβή στη βάρδια της»;
Θυμάται κανείς το Τσαρίτσιν (προεπαναστατική ονομασία του Στάλινγκραντ); Δίνει κανείς σημασία στη λέξη Βόλγκογκραντ, όπως μετονόμασαν την ηρωίδα πόλη οι ρεβιζιονιστές του Χρουτσιόφ; Οσα χρόνια κι αν περάσουν, το Στάλινγκραντ θα παραμένει Στάλινγκραντ, η πόλη της θυσίας, η πόλη της νίκης και ναι, η πόλη του Στάλιν. Αντίθετα, ουδείς θα θυμάται πως κάποτε στην ελληνική αστική πολιτική υπήρξε κάποια Γαϊδούρου…
