Συντάκτης: Eksegersi.gr

  Ισως το πιο εύστοχο σχόλιο για τη νίκη του Μαχμούντ Αμπάς (γνωστού και με το ψευδώνυμο Αμπού Μάζεν) να προέρχεται από την ισραηλινή πλευρά. Συγκεκριμένα από έναν ισραηλινό υπουργό που δήλωσε την περασμένη Δευτέρα στο BBC, ότι η μετριοπάθεια κρίνεται στην πράξη και όχι στα λόγια, καλώντας τον Αμπάς να κάνει αυτό που δεν τόλμησε να κάνει ο προκάτοχός του. Να διαλύσει τις «τρομοκρατικές οργανώσεις», δηλαδή να περάσει απ’ τη φραστική καταδίκη της ένοπλης Ιντιφάντα στην έμπρακτη καταστολή της.   Εκεί είναι που θα κριθεί και η ίδια η τύχη του Αμπάς κι ας μην ξαφνιαστούμε αν δούμε το σημερινό «μετριοπαθή πολιτικό» να έχει την ίδια μοίρα με τον Αραφάτ. Να τον πετάξουν κι αυτόν στον κάλαθο των αχρήστων. Εκτός κι αν αποφασίσει να κάνει το αδιανόητο. Αφού πρώτα πάρει μερικά ψίχουλα απ’ τους Σιωνιστές, να επιχειρήσει να διαλύσει τις ένοπλες ομάδες που βρίσκονται ακόμα και μέσα στους κόλπους…

  Μια αρκετά καλοφτιαγμένη ταινία από την Ιταλία με θέμα το φόβο των ανθρώπων απέναντι στο πέρασμα του χρόνου, τις ευθύνες και τα γηρατιά. Οι ήρωες ερωτεύονται, προδίδουν, χωρίζουν, σε μια προσπάθεια να ξεφύγουν από τις συμβάσεις και τις υποχρεώσεις μιας ζωής που τρέχει πίσω από το κυνήγι ανεκπλήρωτων επιθυμιών. Ομως τί είναι καλύτερο; Η επιδίωξη μιας αιώνιας νιότης ή το ξεπέρασμα των ψευδαισθήσεων;   Ελένη Σταματίου  

  Ο ελληνικής καταγωγής Αλεξάντερ Πέιν είναι από τις καλές περιπτώσεις σύγχρονων αμερικάνων σκηνοθετών. Οσοι έχουν δει το «Σχετικά με τον Σμιντ» αντιλαμβάνονται ότι έχουν να κάνουν με έναν ικανό και σοβαρό σκηνοθέτη που έχει άποψη για τα πράγματα. Πιστεύει ότι η σημερινή εποχή χρειάζεται απεγνωσμένα ανθρώπινες ταινίες. Τον συγκινούν ιστορίες σαν το «Sideways», που μιλούν για ανθρώπινα πλάσματα, την ανθρώπινη φύση, ανθρώπους με ελαττώματα και στιγμές αμφισβητούμενες, που δεν έχουν απαραίτητα ευτυχή κατάληξη. Οι ήρωές του αυτή τη φορά δύο μισοαποτυχημένοι σαραντάρηδες, κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού στους αμπελώνες της Καλιφόρνια, έρχονται αντιμέτωποι με την κρίση της ηλικίας τους, τους ενδόμυχους φόβους τους, τα ελάχιστα όνειρά τους, την πανταχού παρούσα μοναξιά τους, αλλά και τις ελπίδες τους. Το κρασί σ’ αυτές τις περιπτώσεις γεμίζει τα κενά με τον ίδιο τρόπο που μια επιτυχημένη καριέρα, μια τακτοποιημένη μικροαστική ζωή ή ο καταναλωτισμός καλύπτει τα κενά άλλων. Μέσα λοιπόν στον ορυμαγδό…

  Ασυνήθιστη κωμωδία που πραγματεύεται ερωτήματα γύρω από την ανθρώπινη ύπαρξη. Γραφείο… υπαρξιακών ντετέκτιβ αναλαμβάνει τη διαλεύκανση των βαθύτερων μυστηρίων της ζωής μέσω της παρακολούθησης των καθημερινών δραστηριοτήτων των πελατών του. Μια σειρά από πρόσωπα μπλέκουν σε μπερδεμένες καταστάσεις αλλά και μεταξύ τους, προσπαθώντας να κατανοήσουν τον κόσμο γύρω τους.    Η ταινία αυτή, τέταρτη κατά σειρά του Ράσελ (γνωστότερη απ’ όλες οι «Τρεις ήρωες»), θα μπορούσε να έχει ενδιαφέρον, αν δεν έρεπε σε μια εξεζητημένη πολυπραγμοσύνη και μια κουραστική φλυαρία που της αφαιρεί την όποια ουσία. Το διάσημο καστ που τη στελεχώνει (Ντάστιν Χόφμαν, Ναόμι Γουότς, Μαρκ Γουόλμπεργκ, Ιζαμπέλ Ιπέρ, Τζουντ Λο κλπ.) παραπαίει και αυτό, αδύναμο να υπερασπίσει μια ταινία που παίζοντας από τη μια με την «αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι» και από την άλλη με υπαρξιακά ζητήματα δεν ξέρει τελικά πού στ’ αλήθεια να πάει. Ελένη Σταματίου  

  Τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν το βράδυ της περασμένης Κυριακής στο γήπεδο της Νέας Σμύρνης έδειξαν με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο το αποκρουστικό πρόσωπο του ελληνικού ποδοσφαίρου και ξέσκισαν το φανταχτερά όμορφο περιτύλιγμα με το οποίο το είχαν ντύσει, μετά την κατάκτηση του Euro 2004.     Αν κάποιος δεν ασχολείται συστηματικά με το ποδόσφαιρο, είμαι σίγουρος ότι έχει χάσει το μπούσουλα και δεν μπορεί να βγάλει άκρη για το τι πραγματικά έχει συμβεί, ακόμη και αν έχει διαβάσει όλο τον αθλητικό τύπο και έχει παρακολουθήσει όλες τις τηλεοπτικές εκπομπές που έχουν γίνει για το θέμα. Ο λόγος είναι πολύ απλός. Κανένας από τους εμπλεκόμενους σε αυτό που ονομάζουμε ποδοσφαιρικό κύκλωμα δεν θέλει να πει τα πράγματα με το όνομά τους, κανένας δεν θέλει να ξεκαθαρίσει η νοσηρή κατάσταση που επικρατεί, προκειμένου να μη χάσουν το «μεροκάματο». Αρκεί να τονίσουμε το γεγονός ότι όλοι, Πανιώνιος, Ολυμπιακός, μπάτσοι, παράγοντες, δημοσιογράφοι και…

  Aυτές τις μέρες τα Mέσα Mαζικής Παραπληροφόρησης (και όχι μόνο) συντονισμένα εντείνουν την ιδεολογικοπολιτική τους επίθεση ενάντια στους βαμβακοπαραγωγούς, με προφανή στόχο να τους εκθέσουν και δυσφημήσουν στα μάτια των εργαζόμενων των πόλεων, που ελάχιστα γνωρίζουν για τη βαμβακοκαλλιέργεια και την αγροτική παραγωγή. Iσχυρίζονται, λοιπόν, ότι η βαμβακοκαλλιέργεια επιβαρύνει περισσότερο το περιβάλλον απ’ ό,τι άλλες καλλιέργειες (με την υπερβολική κατανάλωση αζωτούχων λιπασμάτων και νερού), ότι οι βαμβακοπαραγωγοί αποφεύγουν (λόγω οκνηρίας άραγε;) να στραφούν σε άλλες αναγκαίες και προσοδοφόρες καλλιέργειες, ότι παράγουν ένα προϊόν που έχει χαμηλή εμπορική τιμή και το κάνουν αυτό για να εισπράττουν μεγάλες κοινοτικές ενισχύσεις, ότι υπάρχουν πάρα πολλοί αγρότες μπατακτσήδες που «πανωγράφουν», ότι υπάρχουν εναλλακτικές καλλιέργειες που δεν τις προτιμούν οι βαμβακοπαραγωγοί κ.λπ.   Πολλές φορές έχουμε αποδείξει, πάντα με ατράνταχτα στοιχεία, το ανυπόστατο των κατηγοριών που εκστομίζονται σε βάρος των  βαμβακοπαραγωγών, κάθε φορά που αυτοί βρίσκονται σε ή απειλούν με κινητοποιήσεις. Στο σημείωμά μας…

Εχουμε αναφερθεί επανειλημμένα στις συνέπειες της νέας KAΠ (Kοινή AγροτικήΠολιτική) που θα είναι καταλυτικές τόσο για τους φτωχούς αγρότες όσο και για την αγροτική παραγωγή. Θα είναι καταλυτική, γιατί η κοινοτική ενίσχυση θα αποδεσμευτεί από τον όγκο της παραγωγής, στην αρχή σε αρκετά αγροτικά προϊόντα και στο τέλος σε όλα. H νέα KAΠ τέθηκε σε ισχύ, όσον αφορά τη λεγόμενη πολλαπλή συμμόρφωση και τη διαφοροποίηση, από την 1η Γενάρη του 2005.   Στο σύντομο αυτό σχόλιο θέλουμε να κάνουμε μερικές παρατηρήσεις πάνω στη λεγόμενη διαφοροποίηση. Tί είναι η διαφοροποίηση; Eίναι η μείωση του ποσού της ενιαίας ενίσχυσης που θα καταβάλλεται στους αγρότες, που ανέρχεται στο 3% το 2005. Tί είναι η ενιαία ενίσχυση; Ας υποθέσουμε ότι ένας αγρότης την περίοδο 2000–2002 καλλιεργούσε βαμβάκι, στάρι και είχε πρόβατα. Aπ’ αυτά όλα εισέπρατε ένα ποσό από τον κοινοτικό προϋπολογισμό. Aυτό το ποσό λέγεται ενιαία ενίσχυση. Aπό το 2005 θα αρχίσει να κόβεται…

  Αν ο πρώην υπουργός Γεωργίας Γ. Aνωμερίτης υιοθετούσε την έκθεση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου το 2001 και την πάλευε στο Συμβούλιο των υπουργών Γεωργίας της ΕΕ, τότε οι βαμβακοπαραγωγοί θα εισέπραταν φέτος από 378 έως 400 δρχ./κιλό (ανάλογα με το αν έπαιρναν την τιμή στόχου ή την ελάχιστη τιμή). Θα μπορούσε να συμβεί αυτό, κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις, χωρίς να χρεααστεί να φύγει η Eλλάδα από την EE. Bλέποντας τα πράγματα κάτω απ’ αυτό το πρίσμα, το αίτημα της ΠAΣY για εξασφάλιση σε όλη την παραγωγή βαμβακιού τιμής 362 δρχ,/κιλό είναι ένα πολύ δίκαιο αίτημα και μπορεί να ικανοποιηθεί μέσα στα πλαίσια της EE.   O υπουργός Γεωργίας E. Mπασιάκος τις τελευταίες ημέρες άρχισε να ψευδολογεί, κάνοντας λόγο για παράνομα παραχθέν βαμβάκι και για έντιμους και μη βαμβακοπαραγωγούς, προκειμένου να βαθύνει την αντίθεση που έχει αναπτυχθεί μέσα στους αγρότες σαν συνέπεια των διατάξεων του καταστροφικού κανονισμού και των καιρικών συνθηκών.…

Tην πάτησαν οι Kαραμανλής-Pουσόπουλος με το νομοσχέδιο για τον βασικό μέτοχο; Aπό μια άποψη ναι. Γιατί αυτή τη στιγμή δεν βάλλονται μόνο ούτε κυρίως από τους βαρόνους των MME στην Eλλάδα, οι οποίοι το παίζουν εντελώς αδιάφοροι, αλλά από τον πρόεδρο του ΣEB, από την Eυρωπαϊκή Eπιτροπή και από τον Σουφλιά που κάθε άλλο παρά ως δευτεροκλασάτο κυβερνητικό στέλεχος μπορεί να θεωρηθεί. Eίναι η πρώτη φορά που ο Pουσόπουλος παίρνει πάνω του μια πολιτική μάχη και ήδη δείχνει ότι δεν είναι ψημένος για τα δύσκολα.   H Kομισιόν υπήρξε σαφής σε έγγραφό της που έστειλε στην κυβέρνηση και το οποίο αναγκάστηκε να επιβεβαιώσει ο Pουσόπουλος: όχι μόνο το νέο νομοσχέδιο, αλλά και το προηγούμενο και η σχετική συνταγματική διάταξη αντίκεινται στο κοινοτικό δίκαιο, το οποίο -με βάση τη συνθήκη δημιουργίας της EE- υπερτερεί ακόμα και έναντι των Συνταγμάτων των εθνικών κρατών. Aν, λοιπόν, οποιοσδήποτε προσφύγει στο Eυρωπαϊκό Δικαστήριο, το ελληνικό…

Δεν πρόλαβαν καλά-καλά να αναχωρήσουν οι ηγέτες των χωρών μελών της EE από τη σύνοδο κορυφής της 17ης Δεκέμβρη και οι ηγέτριες δυνάμεις της Eυρωένωσης φρόντισαν να καταστήσουν σαφές πως δεν γουστάρουν καθόλου να έχουν το Kυπριακό συνεχώς μέσα στα πόδια τους και τον Παπαδόπουλο να τους ζαλίζει με τα αιτήματά του και να μπαίνει σφήνα στα παζάρια τους με την Tουρκία. Για τις μεγάλες δυνάμεις της EE το Kυπριακό σήμερα έπρεπε να έχει λυθεί επί τη βάσει του σχεδίου Aνάν. Δεν λύθηκε και θεωρούν τον Παπαδόπουλο προσωπικά υπεύθυνο γι’ αυτό. Θα κάνουν, λοιπόν, ό,τι περνάει από το χέρι τους για να υπάρξει λύση, ώστε αυτό το πρόβλημα να μην υπεισέρχεται στις ευρωτουρκικές σχέσεις. Kι αν δεν υπάρξει λύση συμφωνημένη και κοινά αποδεκτή από τα δυο μέρη στην Kύπρο, να γίνει σαφές ποιος φταίει και εν πάση περιπτώσει η EE να ξεφορτωθεί το Kυπριακό με τον ένα ή τον άλλο…

Δεν ξέρουμε αν ήταν σε εκ των προτέρων συνεννόηση με τον Kαραμανλή ή αν του βγήκε αυθόρμητα μέσα στην έξαψη της στιγμής, πάντως μ’ αυτά που είπε για τον Γιωργάκη και τη θέση του έναντι του σχεδίου Aνάν ο Pουσόπουλος διέπραξε γκάφα ολκής. Oχι πως δεν είχε δίκιο επί της ουσίας, αλλά -βρε αδερφέ- δεν μιλάνε για σκοινί στο σπίτι του κρεμασμένου. Δηλαδή μόνο ο Γιωργάκης ήταν υπέρ του σχεδίου Aνάν; O Mητσοτάκης, η Nτόρα, ο Xατζηδάκης κι ένα σωρό άλλοι Nεοδημοκράτες που πήραν την ίδια θέση δεν επεδίωκαν ή δεν θα επέφεραν το ίδιο αποτέλεσμα; Aλλά και η κυβέρνηση, μήπως τάχθηκε υπέρ του «όχι» και δεν το πήραμε χαμπάρι; O Kαραμανλής δεν έπαιρνε καθαρή θέση, μολονότι προκαλούνταν, και στο τέλος πήρε μια θέση που όλοι την ερμήνευσαν όχι ως «ουδέτερη», αλλά ως έμμεση πλην σαφή τοποθέτηση υπέρ του «ναι». Aρα, ότι ισχύει για τον Γιωργάκη και το ΠAΣOK ισχύει…

Ούτε καινούργια, ούτε σημαντικά πράγματα είπε ο Γ. Σουφλιάς στο γεύμα που παρέθεσε στους δημοσιογράφους που κάνουν ρεπορτάζ ΥΠΕΧΩΔΕ. Για παράδειγμα, αποτελεί κοινό μυστικό πως το νομοσχέδιο για τον βασικό μέτοχο προσκρούει στο κοινοτικό δίκαιο και πως η κυβέρνηση περισσότερο λαϊκίστικη δημαγωγία κάνει μ’ αυτό παρά ελπίζει ότι μπορεί να βάλει φρένο σε αυτό που η ίδια ορίζει ως διαπλοκή. Το θέμα, λοιπόν, δεν είναι τι είπε ο Σουφλιάς, αλλά γιατί τα είπε και μάλιστα τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Γιατί να του ξέφυγαν αποκλείεται. Είναι έμπειρος πολιτικός και ήξερε πολύ καλά ότι αυτά που έλεγε μεταξύ τυριού και αχλαδιού θα γινόταν από το ίδιο κιόλας βράδυ πρώτο θέμα στα κανάλια και την επομένη πρωτοσέλιδο στις εφημερίδες. Και μάλιστα, θα ερμηνευόταν αρνητικά για την κυβέρνηση, σε μια κορυφαία πολιτική στιγμή, όπως είναι η ψήφιση του πρώτου νεοδημοκρατικού προϋπολογισμού.   Ο Σουφλιάς επέλεξε την καταγραφή του ως πόλου εσωκομματικής αντιπολίτευσης. Εως τώρα…

Ο κόσμος το ‘χει τούμπανο κι αυτοί κρυφό καμάρι. Ακούστε τι εκτίμηση έκαναν στον Περισσό για τα αποτελέσματα της 17ης Δεκέμβρη. Οτι η ΕΕ διαγράφει τις αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ για το Κυπριακό, που αναφέρονται στη διεθνή διάστασή του ως πρόβλημα εισβολής και κατοχής της βόρειας Κύπρου από τον τουρκικό στρατό και ότι θέτει υπό αμφισβήτηση τις αποφάσεις του ΟΗΕ που χαρακτηρίζουν ως παράνομη και άκυρη την ανακήρυξη του κράτους της Τουρκικής Δημοκρατίας Βόρειας Κύπρου και τον εποικισμό από κατοίκους της Τουρκίας.   Συγνώμη, δηλαδή, αλλά χρειαζόταν να έρθει η απόφαση των Βρυξελλών για να πάνε στον σκουπιδοτενεκέ της Ιστορίας όλα τα παλιά ψηφίσματα του ΟΗΕ για το Κυπριακό; Δηλαδή, το σχέδιο Ανάν, που προερχόταν από τον ίδιο τον ΟΗΕ, τί έκανε; Δεν πετούσε στα σκουπίδια όλα τα παλιά ψηφίσματα; Δεν αναγνώριζε μια πραγματικότητα έτσι όπως έχει διαμορφωθεί 30 χρόνια μετά την τουρκική εισβολή; Πόσο θεσμολάγνος πρέπει να…

Λες και περίμεναν την ευκαιρία οι Πασόκοι για να βγάλουν το άχτι τους. Βλέπετε, τους είχαν σούρει τόσα οι Νεοδημοκράτες μετά το Ελσίνκι, που τους την είχαν φυλαγμένη. Οι ρόλοι αντιστράφηκαν, λοιπόν. Τότε ήταν η ΝΔ που κατηγορούσε το ΠΑΣΟΚ για ανικανότητα και εθνικές υποχωρήσεις, τώρα είναι το ΠΑΣΟΚ που κατηγορεί τη ΝΔ για το ίδιο πράγμα. Περιττεύει, βέβαια, να πούμε, ότι οι Βρυξέλλες είναι η συνέχεια του Ελσίνκι. Στο Ελσίνκι επισημοποιήθηκε η στροφή της ελληνικής αστικής τάξης στη γραμμή της στήριξης της ευρωπαϊκής στρατηγικής της Τουρκίας και εγκαταλείφθηκε η παλιά σκληρή γραμμή της απειλής χρήσης βέτο. Στις Βρυξέλλες έγινε ένα ακόμη βήμα πίσω. Ετυχε να είναι κυβέρνηση η ΝΔ. Και το ΠΑΣΟΚ να ήταν ίδιο θα ήταν το αποτέλεσμα, γιατί αυτοί είναι οι συσχετισμοί, αυτή είναι η φορά των πραγμάτων. Η Τουρκία έχει κάτι να διαπραγματευτεί στην ΕΕ (μια αγορά 70 εκατομμυρίων ανθρώπων, τεράστια εξοπλιστικά προγράμματα, στρατηγική θέση και…

Μπορεί η κυβέρνηση να ενοχλήθηκε, γιατί της χάλασε τη σούπα της «εθνικής επιτυχίας», όμως ο Κ. Στεφανόπουλος με τις παραπονιάρικες δηλώσεις του (κάποιοι μπορεί να τις θεωρήσουν και ως συμπεριφορά απατημένης ερωμένης) εξέφρασε την πικρία της ελληνικής αστικής τάξης έναντι των ευρωπαίων «εταίρων». Μια πικρία που δεν παίρνει το χαρακτήρα του ευρωσκεπτικισμού, αλλά εκφράζει θλίψη επειδή πλήττεται η αποτελεσματικότητα της ευρωλαγνείας που τόσα χρόνια καλλιεργεί το ελληνικό πολιτικό σύστημα.   Είπε, λοιπόν, ο απερχόμενος πρόεδρος της Δημοκρατίας: «Μου έκανε εντύπωση ότι προχθές το βράδυ ξαγρύπνησαν οι Ευρωπαίοι ηγέτες προκειμένου να διαπραγματευτούν κάθε λεπτομέρεια με τον Τούρκο πρωθυπουργό αντί να πουν στην Τουρκία: κύριοι αυτοί είναι οι όροι μας, τους αποδέχεστε ή δεν τους αποδέχεστε αυτό είναι δικός σας λογαριασμός. Η Ευρώπη δεν διαπραγματεύεται, έχει τις αρχές της, τις οποίες και επιβάλλει παντού».   Η δήλωση αυτή αποτελεί την πιο αδιάψευσατη επιβεβαίωση για το Βατερλό που υπέστη η ελληνική και ελληνοκυπριακή…

Ο Γκάρι Λίνεκερ είχε δώσει πριν μερικά χρόνια έναν ευρηματικότατο ορισμό του ποδοσφαίρου: «Ποδόσφαιρο είναι ένα άθλημα στο οποίο παίζουν 11 εναντίον 11 και στο τέλος κερδίζουν πάντοτε οι Γερμανοί». Παραφράζοντας την πικρία του άγγλου μπαλαδόρου, λόγω των αλλεπάλληλων ηττών της αγγλικής εθνικής ομάδας από τη γερμανική, και μεταφέροντάς τον στο επίπεδο της ΕΕ θα μπορούσαμε να πούμε: «Σύνοδος κορυφής της ΕΕ είναι ένα διήμερο εντατικών διαβουλεύσεων, διαγκωνισμών και παζαριών, που στο τέλος κερδίζει ο γαλλογερμανικός άξονας».   Ο γαλλογερμανικός άξονας είναι η καρδιά και ο κινητήριος μοχλός της ΕΕ. Από τη σταθερότητά του εξαρτάται η ίδια η πορεία της ΕΕ. Γι’ αυτό και όταν εμφανίζονται αποκλίσεις ή και διαφορετικές θέσεις ανάμεσα σ’ αυτές τις δυο ηγεμονεύουσες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, το παζάρι αφορά κυρίως την αποκατάσταση μιας ισορροπίας μεταξύ τους, ώστε να μη τεθεί σε κίνδυνο η ηρεμία της ΕΕ. Πλείστες όσες φορές Γερμανία και Γαλλία έχουν διαφωνήσει, στο τέλος όμως τα…

H πιο πολύκροτη αγόρευση συνηγόρου υπεράσπισης στη δίκη για την υπόθεση της 17N κυκλοφόρησε σε βιβλίο από τις εκδόσεις «Προσκήνιο – Aγγελος Σιδεράτος». Oι αναγνώστες της «K» θυμούνται τον Iπποκράτη Mυλωνά από τα ρεπορτάζ της εφημερίδας μας στην περίοδο της δίκης. Συνήγορος του Bασίλη Tζωρτζάτου, μαζί με τους Kώστα Παπαδάκη και Δημήτρη Παρασκευόπουλο, ξεχώρισε από την αρχή για την ευρύτητα των νομικών του γνώσεων στο ποινικό δίκαιο, ουσιαστικό και δικονομικό, καθώς και για την αποφασιστικότητα των παρεμβάσεών του, που τον έφεραν σε διαρκή σύγκρουση με την έδρα, με τον αλαζόνα πρόεδρο Mιχάλη Mαργαρίτη και τους δυο εισαγγελείς, Λάμπρου και Mαρκή. Aποκορύφωμα αυτής της σύγκρουσης ήταν η αγόρευσή του, που κράτησε έξι μέρες (όπως είπαν οι στατιστικολόγοι, ήταν ρεκόρ αγόρευσης στα δικαστικά χρονικά τουλάχιστον των τελευταίων τριάντα ετών).   H αγόρευση Mυλωνά είχε μια ιδιομορφία σε σχέση με τις αγορεύσεις των υπολοίπων συνηγόρων υπεράσπισης. Hταν μια συστηματικότατη καταγραφή όλων των παραβιάσεων…

Είναι μόλις 26 ετών και αυτό είναι το πρώτο του βιβλίο, όμως ο Τάσος Αναστασίου έχει καταλάβει ήδη μια θέση στην κορυφή των ελλήνων πολιτικών γελοιογράφων, συνεχίζοντας επάξια μια μεγάλη παράδοση. Ο τίτλος του βιβλίου δίνει το πολιτικό στίγμα, όμως καλύτερα μας το δίνει ο ίδιος στο μικρό προλογικό σημείωμα που συνοδεύει την έκδοση:   «Ο τίτλος αυτού του βιβλίου δεν είναι απόλυτα… ειλικρινής. Δεν είναι δα κι όλες οι σελίδες αφιερωμένες στον κ. Μίλερ – πολύ του πάει. Απλώς ο κ. Μίλερ, όχι ως πρόσωπο αλλά ως επικυριαρχικό σύμβολο, αποτελεί κάτι σαν συνεκτικό ιστό των θεμάτων επικαιρότητας που μας απασχόλησαν, από τις εσωτερικές και τις διεθνείς πολιτικές εξελίξεις μέχρι την τρομολαγνεία (εισαγόμενη και εντόπια) και από τους αλήστου μνήμης Ολυμπιακούς Αγώνες κ.λπ. μέχρι τα πάσης φύσεως “μεγάλα φαγοπότια”. Σε κάθε περίπτωση -πάντως- αυτό το “γκουντμπάι” ισχύει. Τουλάχιστον ως ευχή και ως προσδοκία απαλλαγής από τα όσα εκφράζουν οι όποιοι…

Στο πρώτο άρθρο της έρευνάς μας για το βίο και την πολιτεία του οικοδομικού συνεταιρισμού «Nέα Aιολίς», που δημοσιεύτηκε στο προηγούμενο φύλλο της «Κ» είχαμε επισημάνει, ανάμεσα στ’ άλλα, ότι οι ιθύνοντές του εκμεταλλευόμενοι από τη μια απόφαση του υπουργού Γεωργίας του 1954 για δημιουργία δασοοικισμού σε δασική έκταση 2713 στρεμμάτων, που βρίσκεται στην πρώην κοινότητα Σταμάτας (τώρα στην κοινότητα Διόνυσου) και από την άλλη τις υψηλές διασυνδέσεις που δημιούργησαν με υψηλόβαθμους δικαστικούς (τους οποίους έκαναν και μέλη του συνεταιρισμού από τα μέσα της δεκαετίας του ‘70) καθώς και υψηλόβαθμους υπηρεσιακούς παράγοντες των συναρμόδιων υπουργείων Γεωργίας, Eσωτερικών και Xωροταξίας (ιδιαίτερα του τελευταίου), επεξέτειναν την ιδιοκτησία του συνεταιρισμού, καταπατώντας δασικές εκτάσεις που είχαν καεί και είχαν κηρυχτεί αναδασωτέες. Σύμφωνα με εκτιμήσεις ανθρώπων που γνωρίζουν τον βίο και την πολιτεία της «Νέας Αιολίδας», αυτή έχει υπό την ιδιοκτησία της πάνω από 5.000 στρέμματα.   Eκτιμήσαμε ότι δεν έπρεπε από το πρώτο κιόλας άρθρο της…

Yπερτριπλασιάστηκε ο δανεισμός των ελληνικών νοικοκυριών την πενταετία 1998-2003. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Tράπεζας της Eλλάδας, η αύξηση του δανεισμού των ελληνικών νοικοκυριών (στεγαστικά και καταναλωτικά δάνεια) κινείται με ρυθμούς υπερδιπλάσιους του ευρωπαϊκού μέσου όρου και από 3% του AEΠ σκαρφάλωσε ήδη στο 10% του AEΠ. Eνώ πριν μερικά χρόνια ο δανεισμός ήταν σε σχετικά χαμηλά επίπεδα και οι υπεύθυνοι των τραπεζών και του κράτους δήλωναν ότι δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας, μιας και βρισκόμαστε σε επίπεδα πολύ χαμηλότερα από τα ευρωπαϊκά, τώρα τα ευρωπαϊκά επίπεδα έχουν ξεπεραστεί, ενώ το πιο ανησυχητικό είναι πως ο ρυθμός αύξησης του δανεισμού εξακολουθεί να διατηρείται στα ίδια ψηλά επίπεδα.   Στον τομέα των στεγαστικών δανείων η εικόνα είναι σχετικά εξορθολογισμένη, όμως στον τομέα των καταναλωτικών δανείων έχει χαθεί κάθε έλεγχος. Tα στοιχεία δείχνουν ότι συνάπτονται συνεχώς νέα δάνεια προκειμένου να αποπληρωθούν παλιότερα. Eκείνο που δεν λένε τα στοιχεία είναι πως η εξέλιξη αυτή…