Η ακρίβεια κλέβει τη λάμψη των μακροοικονομικών επιτυχιών και στο Μέγαρο Μαξίμου οι επικοινωνιολόγοι αναλύουν με προβληματισμό τις ποιοτικές μετρήσεις των πρόσφατων δημοσκοπήσεων. Όπως μαθαίνουμε, διαπιστώνουν ένα πολιτικό παράδοξο. Την ώρα που η χώρα εισπράττει επαίνους από την Κομισιόν και τις αγορές και έχει πρόεδρο στο Eurogroup τον Πιερρακάκη, εντούτοις η δημοφιλία του Μητσοτάκη και της κυβέρνησης πιέζονται στα… ράφια των σουπερμάρκετ και στις… αντλίες των πρατηρίων! Τι λένε οι ειδικοί μέσα στην κυβέρνηση; Οτι οι μεγάλες οικονομικές επιτυχίες χρειάζονται μήνες για να διαχυθούν στην πραγματική οικονομία και στο πορτοφόλι του πολίτη. Οπότε όλοι είναι στο… περίμενε, εκφράζοντας τον προβληματισμό τους για το περιβάλλον που θα επικρατεί όταν φτάσουμε στις εκλογές!
Political
(Το παραπάνω σχόλιο το υπογράφει ο ίδιος ο εκδότης της καραδεξιάς Political, που έχει «ανοιχτή γραμμή» με το μέγαρο Μαξίμου. Εχει τίτλο «Γιατί είναι προβληματισμένοι οι επικοινωνιολόγοι του Μητσοτάκη». Το «παράδοξο» δεν βλέπουμε. Ούτε ο εκδότης το βλέπει, είμαστε σίγουροι. Κάτι πρέπει να γράψει, όμως, για να μην καρφωθεί. Φόρεσε κάπα, πήρε και μια γκλίτσα στο χέρι και παριστάνει τον αφελή βοσκό που νόμιζε ότι τα πρόβατα μπορούν να επιζήσουν χωρίς τροφή φτάνει να τα αφήνει να λιάζονται. Εχει, λέει, τεράστιες μακροοικονομικές επιτυχίες ο Μητσοτάκης, παίρνει συγχαρητήρια από την Ούρσουλα και την καμαρίλα της, του έκαναν και τον Πιερρακάκη παιδί για τα θελήματα στο Eurogroup, αλλά χρειάζεται καιρός για ν’ αποδώσουν οι… μακροοικονομικές επιτυχίες. Οπότε, ο κόσμος βρίζει, φτύνει και μουτζώνει, γιατί στενάζει από την ακρίβεια. Ο λαϊκός κόσμος, χωρίς να γνωρίζει πολιτική οικονομία, βλέπει, συγκρίνει και κρίνει. Βλέπει ότι αυτά που ονομάζουν «μακροοικονομικές επιτυχίες» ήδη αποδίδουν. Μόνο που αποδίδουν μονόπλευρα. Οι ιμπεριαλιστές δανειστές εισπράττουν τους τόκους τους και οι καπιταλιστικές επιχειρήσεις, ντόπιες και ξένες, βλέπουν τα κέρδη τους να εκτινάσσονται, καθώς ενθυλάκωσαν και τα λεφτά από το περιβόητο Ταμείο Ανάκαμψης. Τα μεροκάματα, όμως, παραμένουν καθηλωμένα σε πραγματικούς – συχνά και σε ονομαστικούς – όρους, ο πληθωρισμός καλπάζει, σε επίπεδα πολύ πάνω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, ενώ οι συνέπειες της κρίσης εκτινάσσουν τις τιμές σε όλα τα είδη πρώτης ανάγκης. Οσος χρόνος κι αν περάσει, αυτό δεν πρόκειται ν’ αλλάξει, γιατί δεν υπάρχει ζήτημα «χρόνου για να αποδώσουν οι μακροοικονομικές επιτυχίες», αλλά ζήτημα εφαρμογής μιας σκληρής ταξικής πολιτικής. Κι αυτό κάθε άλλο παρά παράδοξο είναι)
