Η προσπάθεια του υφυπουργού Αθλητισμού, Λευτέρη Αυγενάκη, να παραμείνει στη θέση του κυνηγώντας το ίδιο πόστο, σε συνδυασμό με την λήξη της αγωνιστικής περιόδου, είναι μια καλή αφορμή για να κάνουμε μια αποτίμηση της κατάστασης που επικρατεί στο ελληνικό ποδόσφαιρο και τις σχέσεις ανάμεσα στους καπιταλιστές που παίζουν ρόλο στις εξελίξεις στο χώρο. Ο Αυγενάκης, γνωρίζοντας ότι είναι το «κόκκινο πανί» για όλους του βασικούς παίχτες στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο, έφτιαξε μια ευχαριστήρια επιστολή στην οποία παρουσιάζεται το «έργο» του, την οποία υπέγραψαν δεκαέξι ομοσπονδίες ολυμπιακών αθλημάτων. Η ευχαριστήρια επιστολή συντάχτηκε μετά τις εκλογές της 21ης Μάη, άρα είναι προφανές ότι ο Αυγενάκης προσπαθεί να κρατήσει τη θέση του στη νέα κυβέρνηση των ά(χ)ριστων του Κούλη. Και το ευτράπελο είναι ότι δεν υπάρχει κοινή ανακοίνωση, αλλά καθεμιά ομοσπονδία ανέβασε την επιστολή στην ιστοσελίδα της ή στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης!
Δεν μπορούμε να ξέρουμε αν η προσπάθεια του υφυπουργού και πιστού στρατιώτη της οικογένειας Μητσοτάκη τα στεφτεί με επιτυχία, αφού ο Κούλης έχει αποδείξει ότι για να σώσει την προσωπική του εικόνα δεν διστάζει να ρίξει στην πυρά και τους πιο στενούς του συνεργάτες. Είναι όμως σίγουρο ότι η δυναμική που έχει το ποδόσφαιρο στη χώρα μας είναι πολύ μεγαλύτερη από οποιαδήποτε άλλο άθλημα. Κατά συνέπεια, η δύναμη της ΕΠΟ είναι πολύ πιθανό να αποδειχτεί μεγαλύτερη από το σύνολο των αθλητικών ομοσπονδιών που δήλωσαν στήριξη στο πρόσωπο του Αυγενάκη. Αν στα παραπάνω προσθέσουμε το ότι στο χώρο του ποδοσφαίρου δραστηριοποιούνται καπιταλιστές με «ειδικό» βάρος (Μαρινάκης, Μελισσανίδης, Αλαφούζος, Σαββίδης), μπορούμε να καταλάβουμε την αγωνία του υφυπουργού.
Ας αφήσουμε όμως τον Αυγενάκη στην αγωνία του και ας δούμε τι γίνεται στο ελληνικό επαγγελματικό ποδόσφαιρο. Καταρχάς, ένα γενικό σχόλιο για την κυβέρνηση Κούλη. Η παιδική χαρά του Μαξίμου κατάφερε να δυσαρεστήσει το σύνολο των προέδρων-καπιταλιστών και αν οι εκλογές κρίνονταν από τις εξέδρες των γηπέδων και τους οργανωμένους οπαδούς, είναι σίγουρο ότι ο Κούλης και η παρέα του θα ήταν παρελθόν για την αστική πολιτική σκήνη του τόπου. Οσον αφορά τα ποδοσφαιρικά δρώμενα, θα προσπαθήσουμε να αποτυπώσουμε τους «συσχετισμούς» και τις σχέσεις μεταξύ των μεγάλων ομάδων, όπως έχουν διαμορφωθεί μετά τη λήξη των αγωνιστικών υποχρεώσεών τους.
Το πρώτο σχόλιο είναι ότι δεν υπάρχουν σοβαρές ανακατατάξεις, αφού η «συμμαχία» Μελισσανίδη-Σαββίδη είναι σε ισχύ και σε ανοιχτή αντιπαράθεση με την ερυθρόλευκη συμμαχία (Μαρινάκης-Καρυπίδης). Η μοναδική διαφοροποίηση είναι η δραστηριοποίηση του Αλαφούζου, που δείχνει να αφήνει την πολιτική της «ουδετερότητας». Προς το τέλος της αγωνιστικής περιόδου, ο πρόεδρος της πράσινης ΠΑΕ ήρθε σε αντιπαράθεση με τον Μελισσανίδη, αφού η εξωαγωνιστική βοήθεια της «παράγκας» προς την ΑΕΚ στέρησε τον τίτλο του πρωταθλητή από τον Παναθηναϊκό. Ο Αλαφούζος, κατά τη διάρκεια των play-offs, προσπάθησε να εκμεταλλευτεί την άγρια κόντρα ανάμεσα σε Μαρινάκη και Μελισσανίδη προς όφελός του, δείχνοντας ότι θα συμπορευτεί με τους ερυθρόλευκους. Μετά την ολοκλήρωση του πρωταθλήματος και την κατάκτηση του τίτλου από την ΑΕΚ, οι πράσινοι δείχνουν να ξαναγυρίζουν στην πολιτική της «ουδετερότητας» και στις «ίσες αποστάσεις» από τους κιτρινόμαυρους και τους ερυθρόλευκους. Συνεπώς, θα πρέπει να δούμε την τελική επιλογή του Αλαφούζου για να πούμε ότι έχουμε αλλαγή δεδομένων.
Μεσοβέζικη είναι η στάση των πράσινων και στη σχέση τους με την κυβέρνηση. Παρά την κριτική που έκαναν για τους κυβερνητικούς χειρισμούς και την ανικανότητα της κυβέρνησης να προστατέψει το ποδόσφαιρο από το σύστημα Μελισσανίδη και την κλίκα της ΕΠΟ, ο Αλαφούζος, σε αντίθεση με τους προέδρους του Ολυμπιακού και της ΑΕΚ, δεν ήρθε ποτέ μετωπικά εναντίον της κυβέρνησης. Τα επιχειρηματικά του συμφέροντα, όπως όλα δείχνουν, τον οδηγούν να στηρίξει τον Κούλη και είναι σίγουρο ότι με βάση αυτά θα καθορίσει την τελική επιλογή του στα ποδοσφαιρικά δρώμενα. Το πιο πιθανό είναι να ζητήσει και αυτός να μην παραμείνει στη θέση του ο Αυγενάκης και να επιλεγεί ένας υφυπουργός Αθλητισμού που να είναι κοινής αποδοχής.
Αλλωστε, τη φετινή χρονιά θα έχει έναν επιπλέον «πονοκέφαλο». Η πορεία πρωταθλητισμού των πράσινων «ξύπνησε» τον κόσμο του Παναθηναϊκού, που πλέον έχει απαιτήσεις. Οι πράσινοι οπαδοί είναι σίγουρο ότι θα πιέσουν προς δυο κατευθύνσεις. Αφενός, θα απαιτήσουν να γίνουν γενναίες επενδύσεις και να ενισχυθεί το έμψυχο υλικό της ομάδας, προκειμένου να δημιουργηθεί ένα ανταγωνιστικό σύνολο που θα συνεχίσει την προσπάθεια κατάκτησης του πρωταθλήματος. Αυτό σημαίνει ότι ο Αλαφούζος θα πρέπει να βάλει το χέρι στην τσέπη την καλοκαιρινή μεταγραφική περίοδο (μέχρι τώρα το έβαζε μόνο το χειμώνα για να μην κρυώνει). Αφετέρου, περιμένουν από τον πρόεδρο της ομάδας να την προστατέψει από τις «παρεμβάσεις» της «παράγκας» και να έχει ενεργό ρόλο.
Οσον αφορά τους άλλους παίχτες στη σκακιέρα, κιτρινόμαυροι και ερυθρόλευκοι θα συνεχίζουν να κοντραρόνται για τον έλεγχο του ποδοσφαιρικού παρασκηνίου. Η εκτίμηση της στήλης είναι ότι δεν θα υπάρξουν σοβαρές αλλαγές στο σημερινό status quo.
Μετά την κατάκτηση του νταμπλ, ο Μελισσανίδης δείχνει να είναι ο απόλυτος κυρίαρχος. «Επαιξε τα ρέστα του» για να κατακτήσει το πρωτάθλημα, ήρθε σε μετωπική σύγκρουση με τον Μαρινάκη, βρέθηκε αντιμέτωπος με τον Αλάφουζο και ρισκάρισε τις σχέσεις του με την κυβέρνηση, και από τη στιγμή που τα κατάφερε αναπαύεται στις δάφνες του νικητή. Εχει στο πλευρό του τον κόσμο της ΑΕΚ, που δυστυχώς του έχει δώσει «συγχωροχάρτι» για τις μαφιοζικές μεθόδους που ακολούθησε για να φτιάξει το γήπεδο στη Νέα Φιλαδέλφεια (ελάχιστοι είναι οι κιτρινόμαυροι οπαδοί που συνεχίζουν να βάζουν την ταξική πολιτική διάσταση πάνω από το «συμφέρον» της ομάδας). Κυριαρχεί στην ΕΠΟ και έχει τον έλεγχο της διαιτησίας, εξασφαλίζοντας την εξωαγωνιστική βοήθεια που είναι απαραίτητη για να αποφύγει η ομάδα «γκέλες» που θα στοιχίσουν βαθμούς. Κατάφερε να αποκαταστήσει τις σχέσεις του με τον ΠΑΟΚ (κάποια στιγμή στο μέσο του πρωταθλήματος η συμμαχία των δικεφάλων πέρασε κρίση), οπότε μπορεί να κοιμάται ήσυχος, αφού όσο υπάρχει το αυτοδιοίκητο του ποδοσφαίρου, ακόμη και αν προσπαθήσει η κυβέρνηση υπό την πίεση του Μαρινάκη, είναι σχεδόν απίθανο να υπάρξει αλλαγή των συσχετισμών στην ΕΠΟ.
Πολύ καλά για τον Μελισσανίδη είναι και τα οικονομικά δεδομένα της ομάδας. Τα έσοδα από τα εισιτήρια και τα διαρκείας στην «Αγιά Σοφιά» θα χτυπήσουν ταβάνι, ιδιαίτερα μετά την κατάκτηση του νταμπλ, ενώ ένα πολύ καλό ποσό θα μπει στο ταμείο της ομάδας από τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Η ΑΕΚ σαν πρωταθλήτρια θα χρειαστεί να παίξει δυο προκριματικούς γύρους στην προσπάθεια να μπει στους ομίλους του Champions League. Αν τα πράγματα δεν πάνε καλά, έχει εξασφαλίσει τη συμμετοχή της στους ομίλους του Europa Conference League και τα οικονομικά οφέλη από τη συμμετοχή της. Αυτό σημαίνει ότι ο Μελισσανίδης θα μπορέσει να κάνει τις απαραίτητες διορθωτικές κινήσεις για να ενισχύσει το ρόστερ της ομάδας, χωρίς να χρειαστεί να ξοδέψει δικά του φράγκα. Ταυτόχρονα, μια καλή ευρωπαϊκή πορεία θα αυξήσει την αξία της ομάδας στο ποδοσφαιρικό χρηματιστήριο, άρα τα φράγκα που θα πάρει από μια ενδεχόμενη πώληση θα είναι αξιοσημείωτα.
Σε αντίθετη θέση βρίσκεται ο έτερος των «μονομάχων», Βαγγέλης Μαρινάκης. Ο ερυθρόλευκος πρόεδρος έκανε ότι μπορούσε για να σταματήσει τον Μελισσανίδη, αλλά το αποτέλεσμα ήταν αρνητικό. Στον αγωνιστικό τομέα οι ερυθρόλευκοι έμειναν από την αρχή πίσω στη βαθμολογία, δεν κατάφεραν να γίνουν ομάδα και όταν πλησίασαν στην κορυφή δεν είχαν «καύσιμα» για να κάνουν την ολική επαναφορά. Από κάποια στιγμή και μετά, ο αγωνιστικός στόχος του Μαρινάκη ήταν να αβαντάρει τον Παναθηναϊκό, προκειμένου να μην πάρει το πρωτάθλημα η ΑΕΚ, με αποτέλεσμα να βρεθεί αντιμέτωπος με τους οργανωμένους οπαδούς της ομάδας (η Θύρα 7 απείλησε με δυναμική αντίδραση, αν οι ερυθρόλευκοι έχαναν στο εντός έδρας παιχνίδι την προτελευταία αγωνιστική των play offs).
Αρνητικό αποτέλεσμα είχε και η προσπάθεια του να αλλάξει τους συσχετισμούς στην ΕΠΟ, αξιοποιώντας τις δυνατότητες που του έδινε η θέση του προέδρου της Super League. Ο ερυθρόλευκος πρόεδρος άσκησε φοβερή πίεση στον Μπαλτάκο και την παρέα του, κατάφερε προς στιγμή να εκμεταλλευτεί την αντιπαλότητα ανάμεσα στον Μπαλτάκο και τον Φιλιππούση (εκτελεστικός διευθυντής της ΕΠΟ κατ’ εντολή Μελισσανίδη) και να θέσει υπό αμφισβήτηση τη συμμαχία ΑΕΚ-ΠΑΟΚ, όμως το τελικό αποτέλεσμα δεν ήταν αυτό που επιθυμούσε. Ο Μαρινάκης πίστευε ότι θα έχει τη βοήθεια της κυβέρνησης, αφού ο Αυγενάκης ήταν πάντα ο πιστός «ερυθρόλευκός στρατιώτης», δεν υπολόγισε όμως ότι οι δυνατότητες της κυβέρνησης ήταν περιορισμένες εξαιτίας του ποδοσφαιρικού αυτοδιοίκητου.
Ο Μητσοτάκης, μετά από απαίτηση-εκβιασμό του Μαρινάκη, έκανε προσωπική παρέμβαση τηλεφωνώντας στον Τσέφεριν (πρόεδρος της ΟΥΕΦΑ) για να του ζητήσει να παρέμβει προκειμένου να σφυρίξουν διαιτητές κατηγορίας elite στα play offs του πρωταθλήματος, όμως το αποτέλεσμα δεν ήταν το αναμενόμενο. Μελισσανίδης και ΕΠΟ ακύρωσαν στην πράξη την παρέμβαση του Κούλη. Αρχικά όρισαν πολωνούς διαιτητές, τους οποίους αντικατέστησαν με Ελληνες, με τη δικαιολογία ότι ταξίδεψαν από τη χώρα τους μεθυσμένοι. Στη συνέχεια, όρισαν διαιτητή στο ντέρμπι Ολυμπιακός-ΑΕΚ τον ιταλό Μάσα, ο οποίος πέρασε πριονοκορδέλα τους ερυθρόλευκους, αναγκάζοντας τον Μαρινάκη να βγάλει ανακοίνωση στην οποία χαρακτήριζε την κυβέρνηση ανίκανη να αντιμετωπίσει τους αλήτες της ΕΠΟ που σκότωσαν το ποδόσφαιρο.
Είναι σίγουρο ότι ο Μαρινάκης δεν θα καταθέσει τα όπλα και θα συνεχίσει την προσπάθειά του να αποκτήσει και πάλι τον έλεγχο στα «παρασκήνια» του ελληνικού ποδοσφαίρου, όμως πλέον τα πράγματα θα είναι πιο δύσκολα γι’ αυτόν, αφού θα χρειαστεί να ρίξει στην πιάτσα περισσότερα φράγκα από αυτά που θα ξοδέψει ο Μελισσανίδης, καθώς είναι γνωστό ότι οι «ανιδιοτελείς εργάτες του ελληνικού ποδοσφαίρου», για το καλό του αθλήματος, πηγαίνουν πάντα με αυτόν που θα τους δώσει το καλύτερο «χαρτζιλίκι».
Κος Πάπιας
ΥΓ1. Οι οπαδοί του ΠΑΟΚ ίσως να μην συμφωνήσουν με τη στήλη, αλλά τα δεδομένα δεν είναι υπέρ της ομάδας τους. Η απουσία του Σαββίδη (το πιθανότερο λόγω του πολέμου στην Ουκρανία) έχει σαν αποτέλεσμα ο ΠΑΟΚ να μην παίζει ρόλο στις εξελίξεις στο ελληνικό ποδόσφαιρο και από πρωταγωνιστής να μετατρέπεται σιγά-σιγά σε κομπάρσο. Η ομάδα της Θεσσαλονίκης χρειάζεται αγωνιστικό ρεκτιφιέ για να παραμείνει ανταγωνιστική, άρα θα πρέπει να βρεθούν φράγκα. Εξωαγωνιστικ,ά αν και θεωρητικά η ομάδα είναι με την πλευρά των δυνατών, στην πράξη δεν είχε κανένα πρακτικό όφελος, καθώς ο Μελισσανίδης αποδείχτηκε φαταούλας.
ΥΓ2. Η ποδοσφαιρική χρονιά τελειώνει το ερχόμενο Σάββατο με τον τελικό του Champions League ανάμεσα σε Μάντσεστερ Σίτι και Ιντερ. Προσωπικά, οι δυο ομάδες μου είναι αδιάφορες και το μοναδικό ενδιαφέρον στον τελικό είναι ο προπονητής της Σίτι, Πεπ Γουαρδιόλα. Ενας καλός φίλος, οπαδός της Σίτι, που αμφισβητεί την επιτυχία των προβλέψεών μου, πρόσφερε ένα τραπέζι με άφθονη γουρνοπούλα, με την προϋπόθεση να δηλώσω ότι η νικήτρια του τελικού θα είναι η Ιντερ. Μετά από «διαπραγματεύσεις», η προσφορά του βελτιώθηκε και πλέον το τραπέζι θα περιλαμβάνει και προβατίνα στα κάρβουνα. Εχοντας υπόψη ότι η Ιντερ είναι μια ομάδα με πολύ μεγάλη εμπειρία σε ευρωπαϊκούς τελικούς και έχει πιο «βαριά» φανέλα από την Σίτι, είναι ξεκάθαρο, αξιολογώντας τα ποδοσφαιρικά δεδομένα, ότι η ιταλική ομάδα θα είναι η νικήτρια του τελικού, κόντρα στα προγνωστικά που θέλουν φαβορί τη Σίτι.
