Είναι πολύ δύσκολο να προσπαθήσεις να βρεις αθλητικά θέματα στην επικαιρότητα, ενώ βρίσκεται σε εξέλιξη η προσπάθεια η του Αλέξη Τσίπρα να σχηματίσει «κυβέρνηση της αριστεράς», όμως η στήλη θα μαζέψει τις δυνάμεις της και θα προσπαθήσει να παράσχει στους αναγνώστες της έγκυρη και έγκαιρη πληροφόρηση.
Μπορεί σε πολιτικό επίπεδο να μην τελεσφόρησαν οι διεργασίες για το σχηματισμό κυβέρνησης, όμως δεν συμβαίνει το ίδιο στον Παναθηναϊκό. Ο Γιάννης Αλαφούζος, ως άλλος Τσίπρας, ανέτρεψε το δίπολο Τζίγγερ-Βγενόπουλος και οδηγεί τις γνήσιες λαϊκές παναθηναϊκές μάζες στο σχηματισμό ΠΑΕ λαϊκής βάσης. Ο κόσμος του Παναθηναϊκού καλείται να αναλάβει τις τύχες της ομάδας και να βάλει το χέρι στην τσέπη για να αποφευχθεί η χρεοκοπία. Ας δούμε, όμως, την πρόταση Αλαφούζου για να καταλάβουμε ότι όχι μόνο δεν μπορεί να λύσει το πρόβλημα του Παναθηναϊκού, αλλά αντίθετα, μετά από μια σχετικά μικρή περίοδο ηρεμίας, το πρόβλημα θα παρουσιαστεί με ακόμη μεγαλύτερη ένταση.
Το όλο project στηρίζεται σε μια παραδοχή, σύμφωνα με την οποία ένας σκληρός πυρήνας 40-50.000 πράσινων οπαδών (από τους περίπου 1.700.000 οπαδούς) είναι διατεθειμένος να βάλει το χέρι στην τσέπη και να διαθέσει 450-500 ευρώ ανά άτομο για την ομάδα του, με ανταποδοτικό τέλος ένα εισιτήριο διάρκειας. Με τον τρόπο αυτό, η ομάδα θα συγκεντρώνει κάθε χρόνο ένα ποσό γύρω στα 20.000.000 ευρώ, τα οποία θ’ αποτελούν τη μαγιά για τη λειτουργία της. Μέχρι σήμερα, ο Αλαφούζος έχει δεσμευτεί ότι έχει εξασφαλίσει μια κάβα 4.000.000 ευρώ, με την οποία η ομάδα θα καλύψει τις άμεσες υποχρεώσεις της και θα καταφέρει να πάρει την αδειοδότηση για τη συμμετοχή της στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις, και τίποτα περισσότερο. Κανένας δεν ξέρει αν οι σημερινοί μέτοχοι θα βάλουν το χέρι στην τσέπη, δεν υπάρχει συγκεκριμένο σχέδιο για την επόμενη χρονιά και κανένας δεν ξέρει πόσο ανταγωνιστική θα είναι η ομάδα και το μπάτζετ που θα έχει στη διάθεσή της η διοί-κηση και ο προπονητής για να δημιουργήσουν μια αξιόλογη ομάδα. Με απλά λόγια, ο Αλαφούζος εκμεταλλεύεται την διαμάχη Τζίγγερ-Βγενόπουλου και το διοικητικό αδιέξοδο και πλασάρει τον εαυτό του στα μάτια των οπαδών του Παναθηναϊκού σαν την μοναδική λύση, χωρίς όμως να δεσμεύεται για τίποτα. Η κεντρική ιδέα της πρότασής του είναι πως από το απόλυτο μηδέν που υπάρχει σήμερα είναι προτιμότερη η προσπάθειά του παρά το γεγονός ότι έχει πολλά κενά και ακόμη περισσότερα εάν.
Οπως καταλαβαίνετε, τηρουμένων των αναλογιών, η κατάσταση στην πράσινη ΠΑΕ θυμίζει ολίγον από το πολιτικό σκηνικό, όπως έχει διαμορφωθεί μετά την ψήφο του σοφού ελληνικού λαού. Μπροστά στα αντιλαϊκά μέτρα και την «επιδρομή» του μνημονίου, ο Τσίπρας έριξε στην πιάτσα την πρόταση της «αριστερής κυβέρνησης», ενώ μπροστά στο διοικητικό χάος και την προοπτική αποβολής της πράσινης ΠΑΕ από τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις ο Αλαφούζος έριξε στην αθλητική πιάτσα την πρόταση του Παναθηναϊκού Σωματείου. Με απλά ελληνικά, αυταπάτες και φρούδες ελπίδες για να τσιμπήσουν τα κορόιδα και να κάνουν το προσωπικό τους παιχνίδι οι πολιτικοί ή αθλητικοί παράγοντες.
Εχουμε γράψει αρκετές φορές στο παρελθόν, ότι στον επαγγελματικό αθλητισμό η δημιουργία ομάδων που θα στηρίζονται αποκλειστικά και μόνο στις εισφορές των οπαδών τους είναι μια ουτοπία. Τα έξοδα μιας ΠΑΕ και μάλιστα του επιπέδου του Παναθηναϊκού που πρέπει να κάνει πρωταθλητισμό είναι τεράστια και πολύ δύσκολα μπορούν να καλυφθούν από τις συνδρομές των μικρομετόχων ή τα εισιτήρια διαρκείας. Η ιστορία έχει δικαιώσει αυτή την άποψη και τα δεδομένα δε δείχνουν ότι ο Παναθηναϊκός θ’ αποτελέσει εξαίρεση. Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τις προθέσεις του Αλαφούζου, ούτε αν είναι άνθρωπος του Τζίγγερ που θα παίξει το ρόλο του μπροστινού και θα βγάλει από το παιχνίδι τον Βγενόπουλο, ούτε αν είναι άνθρωπος του Βγενόπουλου που έχει σκοπό να στριμώξει τον Τζίγγερ, ούτε αν λειτουργεί για καθαρά δικούς τους σκοπούς και θέλει να εκμεταλλευτεί τη σημερινή κατάσταση για ν’ αποκτήσει, χωρίς καμία δέσμευση και υπό την ευλογία των οπαδών, την ομάδα. Αυτό που γνωρίζουμε είναι ότι το όλο εγχείρημα έχει σαν στόχο να δώσει ψεύτικες υποσχέσεις στους πράσινους οπαδούς και αν οι μέτοχοι δεν βάλουν το χέρι στην τσέπη θα καταρρεύσει πολύ σύντομα. Για το λόγο αυτό, ο κόσμος του Παναθηναϊκού θα πρέπει να παραμείνει αμέτοχος και να μην «επενδύσει» στον Αλαφούζο και τα επιχειρηματικά του παιχνίδια.
Κος Πάπιας
papias@eksegersi.gr
ΥΓ1: Σε προηγούμενο φύλλο, με αφορμή την προσπάθεια του Δήμου Αθηναίων να εκδοθεί προεδρικό διάταγμα για την άμεση κατεδάφιση του γηπέδου της Λεωφόρου, προκειμένου να προχωρήσει το project της «Διπλής Ανάπλασης», είχαμε τονίσει ότι το όλο σκηνικό ήταν μια πίεση από την πλευρά του Καμίνη για να οδηγήσει τους πράσινους σε διαπραγματεύσεις. Σύμφωνα με τα νέα δεδομένα, ο Δήμος Αθηναίων είναι αποφασισμένος να προχωρήσει με δική του ευθύνη στην κατασκευή γηπέδου στο Βοτανικό, το οποίο στη συνέχεια θα παραχωρηθεί στους πράσινους σε ανταλλαγή με το γήπεδο στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας. Σύμφωνα με δημοσιεύματα, έχουν ξεκινήσει οι προπαρασκευαστικές ενέργειες για να προχωρήσει η αναγκαία νομοθετική διαδικασία και υπάρχει συμφωνία ανάμεσα στο Δήμο Αθηναίων και τον Βωβό, ώστε η τεχνική εταιρία του να αναλάβει την κατασκευή του γηπέδου στο Βοτανικό και τα έργα της «Διπλής Ανάπλασης». Δεν γνωρίζουμε αν θα ευοδοθεί αυτή η προσπάθεια του Καμίνη (ο οποίος είναι ένας απ’ αυτούς που στηρίζουν την προσπάθεια του Αλαφού-ζου για τη σωτηρία της ΠΑΕ Παναθηναϊκός), όμως θεωρητικά όλοι είναι ευχαριστημένοι. Οι πράσινοι γιατί θα αποκτήσουν γήπεδο και μάλιστα χωρίς να χρειαστεί ν’ αναλάβουν το ρίσκο της χρηματοδότησής του, ο Βωβός γιατί θα πάρει μια μεγάλη δουλειά που θα ισοφαρίσει σε κάποιο βαθμό τη χασούρα από τη μη ανέγερση του εμπορικού κέντρου στο Βοτανικό και ο Δήμος Αθηναίων γιατί θα έχει κλείσει το θέμα της «Διπλής Ανάπλασης» και θα μπορεί ο Καμίνης να επιδείξει έργο. Βεβαίως, θα υπάρχει και ένας μεγάλος χαμένος στην όλη υπόθεση και αυτός είναι ο ελληνικός λαός που θ’ αναλάβει το κόστος, αν η αυτοχρηματοδότηση του project δεν έχει αίσιο αποτέλεσμα.
ΥΓ2: Ο μύθος που κατάφεραν να δημιουργήσουν ο Μιχαλολιάκος και η παρέα του, ότι είναι μια δυναμική ομάδα που θα δώσει λύση στην δύσκολη καθημερινότητα του κέντρου της Αθήνας, σε συνδυασμό με την ανάδειξη του μεταναστευτικού σαν ένα από τα βασικά θέματα της προεκλογικής περιόδου, είχε σαν αποτέλεσμα οι φασίστες της Χρυσής Αυγής να συγκεντρώσουν ένα πολύ μεγάλο εκλογικό ποσοστό και να μπουν στη βουλή. Είναι σίγουρο ότι η μεγάλη πλειοψηφία αυτών που τους ψήφισαν ήξεραν ελάχιστα για το πραγματικό πρόσωπο της ναζιστικής συμμορίας, όμως «μετά την απομάκρυνση από το ταμείο ουδέν λάθος αναγνωρίζεται». Την επαύριο των εκλογών, σε δημόσιες υπηρεσίες, πρακτορεία, καφενεία, ένα μεγάλο μέρος της πολιτικής συζήτησης είχε σαν αντικείμενο το πραγματικό, αποκρουστικό τους πρόσωπο και πολλοί ήταν αυτοί που δήλωναν ότι δεν θα τους ξαναψηφίσουν, αν γίνουν και πάλι εκλογές. Δεν ξέρουμε αν πραγματικά θ’ αλλάξουν την εκλογική τους προτίμηση, όμως δεν είναι τυχαίο ότι ο Μιχαλολιάκος και η παρέα του δεν επεδίωξαν να βγουν στο φως της δημοσιότητας και δεν επεδίωξαν να πιέσουν για εκπροσώπησή τους στις προεκλογικές συζητήσεις. Ηξεραν πολύ καλά, ότι αν τους γνώριζε ο κόσμος πριν τις εκλογές, η συμπεριφορά του θα ήταν διαφορετική και επέλεξαν να συντηρήσουν το μύθο τους, εκμεταλλευόμενοι τη γενικότερη πολιτική κατάσταση. Αλλωστε, οι βρυκόλακες και τα ζόμπι δραστηριοποιούνται στο σκοτάδι και δεν αισθάνονται άνετα στο φως.
