Ηταν αναμενόμενο και από τύχη δεν είχε συμβεί στην Ηλιούπολη, το Μετς, το Θησείο, το ΟΑΚΑ, την εθνική οδό, τα Πετράλωνα, την Πειραιώς. Ελαχε στην Παιανία, στη λεωφόρο Λαυρίου, να παιχτεί η «κορύφωση του δράματος».
Δεν πέσαμε από τα σύννεφα. Είναι αδιανόητο για μας τους κομμουνιστές να μην μπορούμε να ερμηνεύσουμε ένα κοινωνικό φαινόμενο και να μένουμε με το στόμα ανοιχτό. Νιώσαμε όμως οργή. Για την υποκρισία και τα κροκοδείλια δάκρυα του εσμού. Υπουργοί, κόμματα, παράγοντες, δημοσιογράφοι, μπάτσοι, δικαστές, όλοι οι καριόληδες μια εταιρία, να προσπαθούν να μας πείσουν ότι λυπούνται για τον οπαδό που άφησε την τελευταία του πνοή στην άσφαλτο της Παιανίας. Νιώσαμε μίσος, για όλους αυτούς, που ενώ είναι οι ηθικοί αυτουργοί της δολοφονίας, προσπαθούσαν να μας πείσουν ότι έκαναν τα πάντα για να την αποτρέψουν και έδιναν όρκους ότι θα βρουν τους δολοφόνους και θα τους τιμωρήσουν παραδειγματικά.
Νιώσαμε όμως και ενοχές. Γιατί ίσως δεν κάνουμε ό,τι μπορούμε για να μη βλέπουμε νεολαίους της εργατικής τάξης να βγάζουν την οργή και το μίσος που γεννά η καπιταλιστική βαρβαρότητα στα κεφάλια άλλων νεολαίων, από τους οποίους διαφέρουν μονάχα στην ομάδα που υποστηρίζουν. Νιώσαμε ενοχές, γιατί οι νεολαίοι, που θα μπορούσαν να είναι η «ατμομηχανή» της εργατικής τάξης στην πορεία για την απελευθέρωσή της, λειτουργούν σαν υπάνθρωπα φασιστοειδή, που μπορούν να σκοτώσουν χωρίς οίκτο.
Ο νεκρός οπαδός στην άσφαλτο της Παιανίας σηματοδοτεί το τέλος της αθωότητας, για όλους. Δεν τρέφουμε αυταπάτες ότι θα εξαλειφθεί το φαινόμενο και θα πάψουμε να βλέπουμε νεολαίους να δέρνονται στους δρόμους για να γεμίζουν με φράγκα τις τσέπες των καπιταλιστών. Ζούμε στον καπιταλισμό και αυτοί που καθορίζουν τις τύχες μας, επιθυμούν και δουλεύουν συνειδητά για να συνεχίσουν να υπάρχουν οι «ιδιωτικοί στρατοί» και οι συμμορίες των οπαδών, άσχετα αν τη δεδομένη χρονική στιγμή σχίζουν τα ιμάτιά τους και προσπαθούν να δείξουν ότι προσπαθούν για το αντίθετο. Ας μην τσιμπήσουμε το δόλωμα. Ο μοναδικός τρόπος για να μη δούμε ξανά νεκρό νεολαίο στην άσφαλτο από συγκρούσεις σαν αυτή της Παιανίας είναι η εργατική τάξη να ξαναβγεί δυναμικά στον στίβο της ταξικής πάλης και να διεκδικήσει αυτά που της αναλογούν.
Για να μπορέσουμε να βάλουμε το φαινόμενο στην πραγματική του διάσταση, θα πρέπει να δούμε αναλυτικά όλες τις πτυχές του θέματος και τον ρόλο που παίζουν άπαντες οι εμπλεκόμενοι σε αυτόν τον φαύλο κύκλο. Δεν θα κάνουμε αστυνομικό ρεπορτάζ και δεν θα προσπαθήσουμε να βρούμε τι στράβωσε και έγινε το κακό. Δυστυχώς, οι οπαδοί λειτουργούν πλέον σαν συμμορίες και το φαινόμενο έχει πάρει ακραία φασιστικά χαρακτηριστικά. Το φαινόμενο της βίας, εντός ή εκτός αθλητικών χώρων, είναι κοινωνικό και από αυτή την οπτική γωνία θα προσπαθήσουμε να το αναλύσουμε χρησιμοποιώντας όσες λεπτομέρειες γνωρίζουμε από το ρεπορτάζ.
Βολεύονται
Ας αρχίσουμε από το ρόλο που έπαιξαν οι μπάτσοι, τόσο στη συγκεκριμένη περίπτωση, αλλά και σε κάθε σύγκρουση οργανωμένων οπαδών. Το ερώτημα «τι έκανε η αστυνομία» έβγαινε αυθόρμητα από κάθε στόμα, όταν έγινε γνωστός ο τρόπος που κινήθηκαν οι δυο «στρατοί» για να φτάσουν στο σημείο της μάχης. Ολη η Αθήνα ήξερε για το ραντεβού των οπαδών του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού και η αστυνομία δεν έκανε τίποτα για να το αποτρέψει. 200 μηχανάκια ξεκίνησαν από τον Πειραιά, διέσχισαν όλη την Αθήνα και έφτασαν στην Παιανία, ενώ την ίδια στιγμή ο πράσινος «στρατός» έστηνε το δικό του καρτέρι στην Λεωφόρο Λαυρίου από νωρίς το μεσημέρι, χωρίς να ενοχληθεί από κανέναν.
Ακόμα και μετά το μακελειό οι εκπρόσωποι των μπάτσων στα τηλεοπτικά παράθυρα ήταν εξοργιστικοί, αφού μιλούσαν απαξιωτικά σε όσους επιχείρησαν να τους καταλογίσουν ευθύνες και δεν έδειχναν κανένα ζήλο για να αντικρούσουν την «πολεμική» που τους ασκούσαν οι δημοσιογράφοι. Δεν είχαν καν κοινή γραμμή. Αλλοι έλεγαν ότι δεν γνώριζαν τίποτε για το ραντεβού, ενώ άλλοι παραδέχτηκαν ότι ένα περιπολικό και δυο Ζητάδες συνόδευαν διακριτικά τον ερυθρόλευκο στρατό μέχρι τη διασταύρωση του Σταυρού, χωρίς να δίνουν κάποια εξήγηση γιατί τους άφησαν μετά ανενόχλητους να φτάσουν στο σημείο της συμπλοκής.
Ο τρόπος που αντιμετώπισαν οι εκπρόσωποι των μπάτσων το θέμα στα τηλεοπτικά παράθυρα είχε σαν αποτέλεσμα οι περισσότεροι από τους συμμετέχοντες να μιλήσουν για ανικανότητα ή ανευθυνότητα και να ζητήσουν παραιτήσεις. Δεν θα μπούμε στον κόπο να σχολιάσουμε αυτονόητα πράγματα. Η παραίτηση ή η αποπομπή κάποιου υψηλόβαθμου μπάτσου ήταν αναγκαία, όμως οι λέξεις φιλότιμο και ευθιξία είναι άγνωστες γι’ αυτούς. Αν όμως μείνουμε εδώ, θα χάσουμε την ουσία.
Είμαστε 101% σίγουροι ότι οι μπάτσοι ήξεραν πολύ καλά για το ραντεβού και τη μάχη που θα δινόταν, όμως συνειδητά δεν έκαναν το παραμικρό για να την αποτρέψουν. Η σιγουριά μας πηγάζει από την προσωπική μας εμπειρία, για τον τρόπο που αντιμετώπισαν οι μπάτσοι μια αντίστοιχη «μάχη», πέρσι στο Μετς. Η τακτική της αστυνομίας σε όλες τις συγκρούσεις είναι συγκεκριμένη. Αφήνουν να διεξαχθεί η μάχη και στη συνέχεια επεμβαίνουν για να αποκαταστήσουν την τάξη, χωρίς να κάνουν καμία σύλληψη. Στη συνέχεια, στα τηλεοπτικά παράθυρα κατηγορούν τους εκπρόσωπους των ομάδων ότι καλύπτουν τους οργανωμένους οπαδούς τους και ζητούν να τιμωρούνται παραδειγματικά οι ένοχοι και να διαλυθούν οι σύνδεσμοι. Την ίδια τακτική ακολούθησαν και τώρα, όμως δημιουργήθηκε πρόβλημα, γιατί υπήρξε ένας νεκρός. Το ξεπέρασαν βέβαια σχετικά εύκολα, με την αγαστή βοήθεια των δημοσιογράφων, οι οποίοι μετά τις πρώτες ώρες που σήκωσαν το θέμα για να πετύχουν νούμερα και ακροαματικότητα, οδήγησαν τη συζήτηση στο αν πρέπει να διαλυθούν ή όχι οι σύνδεσμοι και σε αστυνομικά σενάρια για το πώς στήθηκε το σκηνικό, για τις έρευνες για να βρεθούν οι δράστες και σε τηλεδίκες χωρίς ουσία.
Αν θέλουμε να βάλουμε το θέμα στη σωστή του διάσταση, θα πρέπει να πούμε ξεκάθαρα ότι οι μπάτσοι λειτουργούν με αυτό τον τρόπο όχι γιατί είναι ανίκανοι, αλλά κατόπιν συνειδητής επιλογής. Το σύστημα βολεύεται όταν οι νεολαίοι εκτονώνονται και σπάνε τα κεφάλια τους σε μεταξύ τους μάχες για το μεγαλείο της ομάδας και άλλα ψεύτικα ιδανικά και δεν δρουν συλλογικά για να το ανατρέψουν. Βολεύεται με την ύπαρξη και τη δράση των οπαδικών συμμοριών και συνεπώς θα ήταν παράλογο να προσπαθήσει να τις διαλύσει και να εξαλείψει καταστάσεις που ευνοούν τη διαιώνισή του.
Γιατί εκτός από την εκτόνωση των νεολαίων υπάρχει και κάτι άλλο. Τρομοκρατούνται οι νοικοκυραίοι, με αποτέλεσμα να αποκτούν κοινωνική αποδοχή μέτρα ακραίας καταστολής και καταπάτησης δικαιωμάτων που έχουν κατακτηθεί με αγώνες. «Κανένας οίκτος για τους αληταράδες και τους δολοφόνους» ήταν το «διά ταύτα» στις περισσότερες τηλεδίκες και καταλαβαίνουμε τι εννοεί ο εσμός όταν προβάλλει τέτοιους είδους «αιτήματα». Οταν η «κοινή γνώμη» συνηθίσει να αποδέχεται την καταστολή για τους «αληταράδες», τότε θα τους αρκεί να βαφτίσουν έτσι κάθε αγωνιζόμενο κομμάτι της κοινωνίας που θα επιχειρήσει να αμφισβητήσει την κυριαρχία του συστήματος. Αρκεί να συγκρίνουμε τον τρόπο που έδρασαν οι μπάτσοι στις πρόσφατες φοιτητικές κινητοποιήσεις για να καταλάβουμε τι έχουν στο μυαλό τους και τι προσπαθούν να πετύχουν.
Ανακούφιση
Οσο και αν ακούγεται παράξενο, η είδηση ότι ένας οπαδός δολοφονήθηκε μετά από συμπλοκή οργανωμένων οπαδών του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού προκάλεσε ανακούφιση και όχι πανικό στην κυβέρνηση. Στριμωγμένη από το αρνητικό κλίμα στο πολιτικό σκηνικό, που κυριαρχούσαν τα ομόλογα και η ληστεία των αποθεματικών των Ταμείων, με την υπόθεση της Παιανίας και παρά την ύπαρξη ενός νεκρού βρήκε την ευκαιρία να πάρει μια ανάσα και να αλλάξει την επικαιρότητα. Ηξερε ο Ρουσόπουλος ότι οι συνάδελφοί του στα κανάλια δεν θα ασχοληθούν με την ουσία της υπόθεσης αλλά με δευτερεύοντες πτυχές της και προσπάθησε να την κρατήσει όσο το δυνατόν περισσότερο σαν πρώτο θέμα στην επικαιρότητα (κατά την ταπεινή μας άποψη χωρίς επιτυχία).
Πήραν βέβαια μια ανάσα, αλλά ταυτόχρονα αναδείχτηκε για μια ακόμη φορά η νιρβάνα και η χαλαρότητα της κυβέρνησης. Με καθυστέρηση αποφασίστηκε η αναστολή όλων των πρωταθλημάτων στα ομαδικά αθλήματα για 15 μέρες (εξαίρεση υπήρξε για τα ευρωπαϊκά παιχνίδια του Παναθηναϊκού και του Ολυμπιακού στο μπάσκετ, που δείχνει ξεκάθαρα την υποκρισία όλων) και μετά από 5 μέρες έγινε σύσκεψη με τις ομοσπονδίες, τις Λίγκες και τους λοιπούς αρμόδιους, στην οποία επανέλαβαν τα γνωστά ευχολόγια, εξήγγειλαν μέτρα που ισχύουν σχεδόν δυο χρόνια και δεν εφαρμόζονται και έκαναν τελικά και το βήμα να προχωρήσουν στην κατάργηση των συνδέσμων των οργανωμένων οπαδών. Αν πρέπει να σχολιάσουμε κάτι από τη σύσκεψη, αυτό είναι η επιβεβαίωση ότι το παιχνίδι στον χώρο του αθλητισμού γίνεται όπως το θέλουν οι καπιταλιστές που «επενδύουν» σε αυτόν.
Τις επόμενες μέρες του φονικού η κυβέρνηση προσπάθησε να διατηρήσει το θέμα στην επικαιρότητα, ανακοινώνοντας μέτρα όπως τα ονομαστικά εισιτήρια, οι κάμερες ελέγχου των κερκίδων και αυστηρές ποινές για τις ομάδες (χωρίς όμως να προβλέπεται τιμωρία της έδρας, όπως απαίτησαν οι εκπρόσωποι των ΠΑΕ στη σύσκεψη), όμως αυτό που κατάφερε ήταν να αποδείξει σε όλους ότι δεν ενδιαφέρεται για την ουσία του θέματος, αλλά για επικοινωνιακά οφέλη, σε μια δύσκολη στιγμή γι’ αυτή.
Θα ήταν παράλογο να έχουμε κάποια διαφορετική εξέλιξη από τη στιγμή που οι νεολαίοι της εργατικής τάξης, αντί να διεκδικούν ένα καλύτερο αύριο ξεσπούν την οργή και την αγανάκτησή τους στα κεφάλια των οπαδών της αντίπαλης ομάδας. Από τη σύσκεψη πέρασαν αρκετές μέρες κυβερνητικής ανυπαρξίας, μέχρι να βγει ο υπουργός καταστολής και μπάτσων Β. Πολύδωρας και να ανακοινώσει ότι μπάτσοι και δικαστές έχουν σχεδόν ολοκληρώσει τον πρώτο κύκλο διερεύνησης και ότι σύντομα θα βγουν εντάλματα για φυσικούς και ηθικούς αυτουργούς.
Οι ηθικοί αυτουργοί
Ο τρίτος πόλος στη συμπαιγνία είναι οι πρόεδροι των ΠΑΕ, των ΚΑΕ και των άλλων ανώνυμων αθλητικών εταιριών, οι οποίοι από ηθικοί αυτουργοί έγιναν θεματοφύλακες και τιμητές. Παρά το γεγονός ότι παραδέχτηκαν ότι έχουν ευθύνες γιατί στην καλύτερη των περιπτώσεων ανέχονται να λειτουργούν αυτές οι φασιστικές συμμορίες, κανένας δεν ζήτησε από αυτούς ευθύνες. Αρκεί ένα απόσπασμα από τη συνέντευξη του αντιπροέδρου της ΠΑΕ Ολυμπιακός και προέδρου της ποδοσφαιρικής Λίγκας, Πέτρου Κόκκαλη, για να καταλάβουμε: «Η τιμωρία της έδρας δίνει την δυνατότητα σε συμμορίες να εκβιάζουν τις ΠΑΕ. Οταν τιμωρούνται ΠΑΕ για κάποιους που παίζουν ξύλο στο κέντρο της Αθήνας ή άλλο, είναι επόμενο αυτοί να απειλούν τις ΠΑΕ πως θα κάνουν επεισόδια και θα τους κλείσουν το μαγαζί αν δεν ικανοποιούν τις επιθυμίες τους».
Σε απλά ελληνικά αυτό σημαίνει ότι οι διοικήσεις των ΠΑΕ γνωρίζουν γι’ αυτές τις συμμορίες, ξέρουν πρόσωπα και πράγματα, ικανοποιούν ανάγκες και εντολές τους και δεν μπορούν να τις καταπολεμήσουν. Αν και δεν πιστεύουμε ότι κάποια από αυτές τις συμμορίες μπορεί να εκβιάσει τον μπαμπά Κόκκαλη, θέτουμε καναδυό ρητορικά ερωτήματα. Ζήτησε ποτέ κανένας βοήθεια για να τις αντιμετωπίσει; Αν ζήτησε και δεν του έδωσαν, ας βγει να το πει, για να ξέρουν όλοι ότι το κράτος είναι ανίκανο να αντιμετωπίσει το φαινόμενο. Αν δεν ζήτησαν και υπέκυψαν στον εκβιασμό, τι άλλαξε τώρα για να πιστέψουμε ότι θα φανούν πιο δυνατοί και δεν θα υποκύψουν ξανά;
Η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική από αυτή που θέλουν να μας παρουσιάσουν. Ο πρόεδρος κάθε ομάδας, μικρής ή μεγάλης, έχει δημιουργήσει έναν «ιδιωτικό στρατό» από μια μερίδα των οργανωμένων οπαδών της και τον χρησιμοποιεί για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντά του, αθλητικά ή επιχειρηματικά. Ο στρατός αυτός έχει μια σχετική αυτονομία, που σε ορισμένες περιπτώσεις δημιουργεί προβλήματα, κυρίως στην επικοινωνιακή εικόνα της ομάδας. Από τη στιγμή όμως που άπαντες -κυβερνήσεις, μπάτσοι, δημοσιογράφοι, πρόεδροι- βολεύονται (ο καθένας για τους δικούς του λόγους) με την ύπαρξή τους, ακόμη και από τη μετατροπή μιας μερίδας αυτού του στρατού σε συμμορίες δολοφόνων, δεν μπαίνει θέμα διάλυσής τους. Ακόμη και σήμερα, που εξαιτίας του νεκρού οπαδού εξήγγειλαν την κατάργηση των συνδέσμων, κανένας δεν πιστεύει ότι θα πάψουν να υπάρχουν. Για λίγο χρονικό διάστημα θα «αναστείλουν» τη δραστηριότητά τους και στη συνέχεια θα βρουν νέους τρόπους για να συνεχίσουν να υπάρχουν.
Ενα παράδειγμα που δείχνει ξεκάθαρα ότι δεν υπάρχει διάθεση να διαλυθούν επί της ουσίας, οι «ιδιωτικοί στρατοί» των προέδρων είναι η αντίδραση της ΠΑΕ Ολυμπιακός. Σύμφωνα με τις ανακοινώσεις της αστυνομίας και τα δημοσιεύματα του Τύπου, ο βασικός ύποπτος για το σχεδιασμό της σύγκρουσης στην Παιανία, άρα και ηθικός αυτουργός της δολοφονίας (κατά την αστυνομικοδικαστική λογική πάντα), είναι επικεφαλής της Θύρας 7 και μέλος του ΔΣ της ΠΑΕ Ολυμπιακός. Αν πραγματικά υπήρχε διάθεση να πέσει άπλετο φως στην υπόθεση, θα έπρεπε αμέσως μόλις έγινε γνωστή η εμπλοκή του, να συνεδριάσει το ΔΣ και να τον θέσει σε διαθεσιμότητα, μέχρι να ξεκαθαριστεί αν είναι ή όχι ένοχος. Γιατί είναι εντελώς διαφορετικό να δικάζεται ένα μέλος του ΔΣ μεγάλης ΠΑΕ, που χαίρει της εκτίμησης του προέδρου της, και διαφορετικό να δικάζεται ένας απλός οργανωμένος οπαδός της ομάδας. Αντί γι’ αυτό, οι πληροφορίες από το αστυνομικό ρεπορτάζ, λένε ότι αρχικά έγινε προσπάθεια απεμπλοκής του και μόνο όταν «βρόμισε» το όνομά του στην πιάτσα οι μπάτσοι αναγκάστηκαν να το δώσουν στην δημοσιότητα.
Ο σταρ
Στο σημείο αυτό είναι απαραίτητη μια παρένθεση. Η είδηση της δολοφονίας έφερε στο προσκήνιο και τις παλιότερες πρωτοβουλίες του προέδρου της ΑΕΚ Θεμιστοκλή Νικολαΐδη για την καταπολέμηση της βίας. Στα τηλεοπτικά παράθυρα σύσσωμος ο εσμός εγκωμίαζε την απόφασή του να κηρύξει τον πόλεμο στους οργανωμένους οπαδούς της ΑΕΚ και μας θύμιζε ότι μόνο αυτός τόλμησε να συνεργαστεί με τους μπάτσους και να δώσει DVD και ονόματα με οπαδούς της ομάδας του που πρωτοστατούσαν σε επεισόδια., σε αντιδιαστολή με την στάση των προέδρων των άλλων ομάδων, που προστάτευαν και κανάκευαν τους οπαδούς. Για μια-δυο μέρες ήταν το πρόσωπο της αθλητικής επικαιρότητας, έφτασε μάλιστα στο απόγειο της δόξας του δίνοντας συνέντευξη για την καταπολέμηση της βίας στο BBC.
Οπως συμβαίνει όμως στις περισσότερες των περιπτώσεων, «ζαλίστηκε» από την πολλή δημοσιότητα και άρχισε να κάνει προτάσεις ανεφάρμοστες και επικίνδυνες για το σύστημα. Δεν πίστευε ότι η πρότασή του για εθελοντικό 3ετή αποκλεισμό των ελληνικών ομάδων από τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις θα μπορούσε να γίνει αποδεκτή (αν υπήρχε η παραμικρή πιθανότητα είναι σίγουρο ότι δεν θα την έκανε), ήταν όμως γι’ αυτόν μια ακόμη ευκαιρία για να κερδίσει πόντους το προσωπικό του προφίλ. Μπροστά στον κίνδυνο να χαλάσει η «σούπα» και να αρχίσει ο κόσμος να συζητάει τέτοιες προτάσεις που πραγματικά θα πονούσαν τους καπιταλιστές που «επενδύουν» στο ποδόσφαιρο, σήμανε συναγερμός και οι έγκριτοι συνάδελφοι, από «πρωτοπόρο» και «παράδειγμα προς μίμηση», άρχισαν να τον χαρακτηρίζουν «γραφικό» και «λαϊκιστή».
Ευτυχώς που ο Νικολαΐδης θαμπώθηκε από τη γοητεία της δημοσιότητας, γιατί σε διαφορετική περίπτωση, με τη φόρα που είχαν πάρει οι «ειδικοί» στις τηλεδίκες, θα απαιτούσαν να εφαρμοστεί απ’ όλους η τακτική Νικολαΐδη και όποιος δεν καρφώνει να τιμωρείται με δημόσιο λιθοβολισμό. Για κάποιους το γεγονός ότι ο Νικολαϊδης έχει κηρύξει πόλεμο στους οργανωμένους οπαδούς της ομάδας του φτάνει και περισσεύει για να του δώσουν τα εύσημα. Επιτέλους και ένας πρόεδρος που όχι μόνο δεν έχει «ιδιωτικό στρατό», αλλά και δεν υποκύπτει σε εκβιασμούς. Βλέπουν το τυρί αλλά δε βλέπουν τη φάκα. Ας μην ξεχνάμε ότι για να καταφέρει να πάρει την ιδιοκτησία της ΠΑΕ ο Νικολαΐδης χρησιμοποίησε τη δύναμη των οργανωμένων οπαδών της ΑΕΚ, με τους οποίους είχε πολύ καλή σχέση. Οταν όμως ανέλαβε τη διοίκηση της ομάδας και πλέον οι οπαδοί ήταν άχρηστοι, προσπάθησε και προσπαθεί να τους ξεφορτωθεί, για να μπορεί να διοικεί όπως αυτός θέλει. Σε απλά ελληνικά, ο Νικολαΐδης δεν είναι εναντίον των «ιδιωτικών στρατών», δε μπορεί όμως να φτιάξει έναν ελεγχόμενο από αυτόν και γι΄ αυτό πρωτοστατεί στη διάλυση αυτού που ήδη υπάρχει. Μια από τα ίδια είναι και αυτός, αλλά επειδή διαθέτει επικοινωνιακή ικανότητα (και βολεύει και το όλο σύστημα), προβάλλει τον εαυτό του σαν ιδεολόγο του αθλητισμού.
Δικαιώματα στο στόχαστρο
Ας σχολιάσουμε το μοναδικό επί της ουσίας μέτρο για την καταπολέμηση της βίας. Οπως είπαμε παραπάνω, η μοναδική απόφαση της σύσκεψης των «ειδικών» ήταν η διάλυση των συνδέσμων των οργανωμένων οπαδών. Αν και ήταν αρκετοί αυτοί που έκαναν κριτική στη συγκεκριμένη απόφαση, με επιχειρήματα του τύπου: «δεν θα πρέπει να βάλουμε όλους τους οπαδούς στο ίδιο τσουβάλι», «είναι ένδειξη αδυναμίας αν μαζί με τα ξερά καούν και τα χλωρά», ελάχιστοι ήταν αυτοί που τόλμησαν να μιλήσουν επί της ουσίας γι’ αυτό που κρύβεται πίσω από την απόφαση.
Η λογική της «συλλογικής ευθύνης» τείνει να γίνει κυρίαρχη και πολλοί είναι αυτοί που ελπίζουν να υπάρξει κοινωνική συναίνεση, ώστε μετά τους «χουλιγκάνους» σειρά να πάρουν οι «γνωστοί άγνωστοι» της πλατείας Εξαρχείων και κατόπιν όσοι αντιστέκονται δυναμικά και αμφισβητούν την κυριαρχία της αστικής τάξης. Οπως έγινε και στην περίπτωση της 17Ν και του ΕΛΑ, σύσσωμος ο εσμός είναι διατεθειμένος να μας πείσει, ότι για να υπάρχει «κοινωνική γαλήνη» και να μπορούν οι νοικοκυραίοι να απολαύσουν τη «Μαρία την άσχημη» στην τηλεόραση, είναι απαραίτητο να καταπατηθούν και ορισμένα αστικοδημοκρατικά δικαιώματα.
Σύμφωνα με την απόφαση, από τη στιγμή που μια μερίδα των οργανωμένων οπαδών έχει μετατραπεί σε συμμορίες δολοφόνων, η μοναδική λύση είναι να μην υπάρχουν οργανωμένοι οπαδοί. Το επιχείρημα γελοιοποίησε (αν και δεν νομίζω ότι θα ιδρώσει το αυτί κανενός) ο φυσικός αρχηγός της Original Δημήτρης Χατζηχρήστος, τον οποίο έβγαλε από λάθος σε τηλεοπτικό παράθυρο ο γνωστός παρουσιαστής δελτίων ειδήσεων Παυλόπουλος. Ο Χατζηχρήστος, έχοντας τεράστια εμπειρία στο θέμα, σχολίασε την απόφαση διάλυσης των συνδέσμων με πολύ απλό και δηκτικό τρόπο, αφήνοντας τον Παυλόπουλο να χαζογελάει αμήχανος: Αφού για την οργανωμένη Πολιτεία ο μοναδικός τρόπος αντιμετώπισης των κακών οπαδών είναι η κατάργηση όλων των συνδέσμων, τότε, σε αντιστοιχία, για τους λίγους γιατρούς που τα πιάνουν πρέπει να καταργήσουμε τα νοσοκομεία, για τους επίορκους πολιτικούς η λύση είναι να κλείσουμε τη Βουλή, για τους δημοσιογράφους που τα πιάνουν θα πρέπει να κλείσουμε τις εφημερίδες,.
Οπως είπαμε και παραπάνω, ακόμα και αν εφαρμοστεί η απόφαση, η οποία είναι αντισυνταγματική και όπως ανακοίνωσε η Ομοσπονδία Συνδέσμων Φιλάθλων Ελλάδας (ΟΣΥΦΕ) θα προσφύγει στο Συμβούλιο της Επικρατείας για να την ακυρώσει, οι «ιδιωτικοί στρατοί» που έχουν στηθεί θα συνεχίσουν να υπάρχουν, για τον απλούστατο λόγο ότι εξυπηρετούν τα συμφέροντα των καπιταλιστών που διοικούν τις ομάδες.
Για κάτι που αξίζει
Τελευταίους αφήσαμε τους οργανωμένους οπαδούς και ειδικότερα την μερίδα τους, που λειτουργούν πλέον σαν συμμορίες θανάτου. Είπαμε και στην αρχή ότι δεν σοκαριστήκαμε από την είδηση του νεκρού οπαδού, γιατί ήταν αναμενόμενη με την τροπή που έχουν πάρει τα πράγματα. Αντίθετα, ακούσαμε με σκεπτικισμό την είδηση που μετέφερε σύντροφος που παρακολούθησε τον αγώνα μπάσκετ Ολυμπιακός-Ταού. Στο συγκεκριμένο παιχνίδι, όταν ανακοινώθηκε ότι ο Παναθηναϊκός κέρδισε την Δυναμό Μόσχας και προκρίθηκε στο final 4, η συντριπτική πλειοψηφία των οπαδών του Ολυμπιακού αντέδρασε με εκφράσεις του στυλ «Σας γαμήσαμε βάζελοι», «Και λίγους φάγαμε», ενώ στην ατμόσφαιρα ήταν διάχυτο ένα πανηγυρικό κλίμα για την εξέλιξη που είχε η μάχη στη Λεωφόρο Λαυρίου.
Γράψαμε ότι ο νεκρός της Παιανίας σηματοδοτεί το τέλος της αθωότητας. Εχω ακούσει αρκετές φορές παιδιά που συμμετέχουν σε «μάχες» όπως αυτή της Παιανίας να λένε «δεν πάμε να σκοτώσουμε» και «σκοπός μας είναι να δείξουμε ότι είμαστε πιο μάγκες και πιο δυνατοί από τους αντιπάλους μας» και αυτό που λένε να το πιστεύουν. Οσοι έχουν επαφές με οπαδούς που συμμετείχαν στα ραντεβού του θανάτου γνωρίζουν ότι, σύμφωνα με τα λεγόμενά τους, υπάρχουν κάποιοι «άγραφοι νόμοι», κάποιοι «κανόνες» που καθορίζουν τον τρόπο διεξαγωγής της μάχης. Οπαδοί του Παναθηναϊκού που συμμετείχαν στη συμπλοκή της Παιανίας δήλωσαν ότι οι αντίπαλοί τους παραβίασαν τη «συμφωνία» και ήρθαν με μαχαίρια για να σκοτώσουν.
Δεν ξέρω πώς είναι δυνατόν να είναι σίγουρος αυτός που χρησιμοποιεί μαχαίρι σε μια συμπλοκή ότι δεν θα χτυπήσει τον αντίπαλό του σε κάποιο καίριο σημείο ή γιατί όσοι συμμετέχουν στις συμπλοκές θεωρούν ότι οι πέτρες, οι φωτοβολίδες, τα πιστόλια-στυλό και τα ρόπαλα δεν είναι φονικά εργαλεία. Ας θεωρήσουμε ότι δεν είχαν πρόθεση να σκοτώσουν και ας δεχτούμε ότι ζούσαν σε μια ψευδαίσθηση, όταν έλεγαν ότι υπάρχουν άγραφοι νόμοι και κανόνες στις συγκρούσεις τους. Θα ήταν απόλυτα φυσιολογικό μετά από τον νεκρό στην Παιανία, να βγουν από την ψευδαίσθησή τους και να δουν την κατάσταση, όπως ακριβώς έχει. Δυστυχώς οι πρώτες ενδείξεις είναι διαφορετικές. Οι οπαδοί του Ολυμπιακού πανηγυρίζουν και οι οπαδοί του Παναθηναϊκού δεν μιλιούνται και ετοιμάζουν την εκδίκησή τους.
Είναι πλέον ξεκάθαρο ότι οι περισσότεροι από αυτούς που συμμετέχουν στις συμπλοκές αυτές λειτουργούν (ορισμένοι ίσως και συνειδητά) σαν μηχανές θανάτου και σαν τέτοιες θα πρέπει να τις αντιμετωπίζουμε. Δεν υπάρχουν πλέον δικαιολογίες και προκαλεί ανατριχίλα όταν ακούς, ότι ακόμη και οι απλοί οπαδοί του Ολυμπιακού (είναι 100% σίγουρο ότι την ίδια συμπεριφορά θα είχαν και οι οπαδοί του Παναθηναϊκού) πανηγυρίζουν για τη «νίκη» στην Παιανία.
Αυτό που αποδεικνύεται είναι ότι η καθημερινή καταπίεση που βιώνει ο λαός, η ανασφάλεια, η ανέχεια, ο ατομικισμός, η προσπάθεια για το προσωπικό βόλεμα, η έλλειψη ελπίδας ότι το αύριο μπορεί να είναι καλύτερο από το σήμερα, έχουν δημιουργήσει ένα εκρηκτικό μίγμα κοινωνικής οργής, που δυστυχώς εκτονώνεται σε «πανηγυρισμούς» και «νίκες» στα γήπεδα. Οταν αισθάνεσαι ότι συνεχώς χάνεις σε κάθε στιγμή της ζωής σου, τότες αναζητάς και πανηγυρίζεις την οποιαδήποτε «νίκη», ακόμη και αν αυτή σημαίνει ότι ένας νεολαίος της τάξης σου βρίσκεται νεκρός στην άσφαλτο.
Σε αυτό το φαινόμενο πρέπει να δείξουμε μηδενική ανοχή. Οχι βεβαίως όπως την εννοούν οι καπιταλιστές και ο εσμός, αλλά με το μοναδικό τρόπο που μπορεί να καταπολεμηθεί το φαινόμενο της κοινωνικής βίας. Ενας δρόμος υπάρχει μπροστά μας. Να φωνάξουμε όσο πιο δυνατά στους νεολαίους της τάξης μας, ότι πρέπει να «εκτονώσουν» διαφορετικά την οργή τους. Να σηκώσουμε ξανά τα λάβαρα της ταξικής πάλης και να τους καλέσουμε να παλέψουν με όλες τους τις δυνάμεις για αυτά και όχι για το ψεύτικο ιδανικό κάποιας ομάδας. Να δημιουργήσουμε τις καινούργιες συλλογικότητες που θα ενώνουν και δεν θα χωρίζουν τους νεολαίους ανάλογα με το χρώμα της ομάδας που υποστηρίζουν. Να δυναμώσουμε τον αγώνα για την κατάργηση του σάπιου συστήματος που ζούμε, για την κατάργηση της καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Για να δούμε επιτέλους την εργατική τάξη και τους νεολαίους της να πανηγυρίζουν για κάτι που πραγματικά τους ανήκει και τους αξίζει.
Κος Πάπιας
