Δύο χιλιάδες είκοσι τρία
πάντα στο σβέρκο η ίδια φατρία
Δύο άλλοτε κορυφαίες και νυν παροπλισμένες πολιτικές προσωπικότητες έχουν τα γενέθλιά τους αυτές τις μέρες: Τη Δευτέρα 22 του Μάη ο Αλέκος Αλαβάνος κλείνει τα 73 χρόνια του και την Τρίτη 23 του Μάη ο Αντώνης Σαμαράς κλείνει τα 72.
«Ω αρχηγοί του λαού / ένας συρφετός απορριμμάτων / εσείς που μολύνετε τα μυαλά και τις καρδιές» (Maurice Blanchard).
Δεν αναφερθήκαμε στο debate των πολιτικών αρχηγών, γιατί θα μονοπωλούσε τη στήλη και θα χρειαζόμασταν χώρο για δυο-τρεις στήλες ακόμα. «Συνελόντι ειπείν» που έλεγε σπαρταριστά ο Γιώργος Μιχαλακόπουλος, είδαμε τους τρεις πρώτους εκ δεξιών (ποιου πατρός ρε;) να αγωνιούν για την ανάθεση της διαχείρισης σ’ αυτούς και τρεις εξ ευωνύμων χωρίς αυτή την αγωνία, να αρθρώνουν εκ του ασφαλούς αντισυστημικό (τι γελάτε ρε;) λόγο. Η τυποποιημένη, προβλέψιμη, κακοπαιγμένη παράσταση με τους ηθοποιούς να κάθονται και να φέρονται σαν σπασίκλες μαθητές την ώρα που ξέρεις ότι θέλουν όσο τίποτα άλλο την αταξία και την κοπάνα, ξεκίνησε με την ανιψιά να ρωτάει ανάλαφρα τον θείο και ανάλαφρα –ως οπερέτα- ολοκληρώθηκε. Ας μην πούμε πολλά που ο καθένας αντιλαμβάνεται. Σε πολιτικό επίπεδο δεν κρατάμε τίποτα, αφού όλα είναι πασίγνωστα. Κρατάμε όμως εκείνο το «τον διευθύνων σύμβουλο» του Ανδρουλάκη. Είναι ο πιο αγράμματος αρχηγός που μπορεί να υπάρξει, παραφράζοντας το κορυφαίο «είμαι ο πιο φιλελεύθερος άνθρωπος που μπορεί να υπάρξει» του Γιάνη (ποιας Δήμητρας ρε;) με το ένα νι.
Αύριο μαύρος ουρανός, αύριο μαύρη μέρα
η τάξη η εργατική θα πάει παραπέρα
τη μαύρη εκμετάλλευση, την άθλια κοροϊδία
χωρίς και την παραμικρή να νιώθει αηδία!
«Εσείς που ξεχνάτε το χθες / που τόσο θολά βλέπετε το σήμερα / που αδιαφορείτε για το αύριο / που αναπνέετε για να πεθάνετε / εσείς που μόνο για χειροκροτήματα έχετε χέρια / που κι αύριο θα χειροκροτάτε / απ’ όλους δυνατότερα όπως πάντα / όπως και χθες, όπως και σήμερα / εσείς ας ξέρετε λοιπόν / ζωντανά επιχειρήματα της κάθε τυραννίας / πως τους τυράννους τους μισώ πολύ / τόσο πολύ όσο σιχαίνομαι εσάς» (Αλέξανδρος Παναγούλης – Ιούνης 1971).
Με αφορμή την προχθεσινή παγκόσμια ημέρα τηλεπικοινωνιών, η λαϊκή μούσα έγραψε: «Θα ‘ρθει καιρός που οι οδηγοί δεν θα κρατούν τιμόνι / μα θα κρατάνε κινητά και θα πληκτρολογούνε / ή θα μιλάνε διαρκώς δίχως κάτι να λένε / και διαρκώς θα νιώθουνε –μα και θα είναι- μόνοι».
Και για να είμαστε επίσημα ενήμεροι: Στους 859.626 μειώθηκε ο αριθμός των ανέργων που είναι εγγεγραμμένοι στο μητρώο της Δημόσιας Υπηρεσίας Απασχόλησης, που αποτελεί το χαμηλότερο επίπεδο από τον Οκτώβριο 2011. Ο αριθμός των μακροχρόνια ανέργων μειώθηκε στους 492.200, που αποτελεί τον μικρότερο αριθμό από τον Ιανουάριο 2014.
Τι είναι τούτος ο αχός στις δυο μεριές του Αιγαίου;
Μην έγινε κα’νας σεισμός; Μην ήρθαν νύχτα οι Τούρκοι;
Κανείς σεισμός ή πόλεμος. Είν’ πιο βαρύ ακόμα:
Αχολογάνε οι λαοί να βρουν δυνάστη – κόμμα!
Μεταξύ των κρατών μελών της Ε.Ε., το υψηλότερο ποσοστό εργαζομένων με πολλές ώρες εργασίας μετά την πρωτοπόρο Ελλάδα (12,6%) των κατά τους εταίρους… τεμπέληδων (sic) κατείχαν η Γαλλία (10,2%) και η Κύπρος (9,7%). Τα χαμηλότερα ποσοστά καταγράφηκαν σε Βουλγαρία (0,7%), Λιθουανία (0,8%) και Λετονία (1,3%).
Το 1981 ο πρίγκιπας Κάρολος παντρεύτηκε, η Liverpool έγινε πρωταθλήτρια Ευρώπης και ο Πάπας πέθανε. Το 2005 ο πρίγκιπας Κάρολος (ξανα)παντρεύτηκε, η Liverpool έγινε πρωταθλήτρια Ευρώπης και ο Πάπας πέθανε! Ευτυχώς φέτος ο Κάρολος έγινε απλά βασιλιάς και η Λίβερπουλ δεν διεκδικεί το τρόπαιο…
Ακούγεται ανώμαλο, θα λέν’ είμαι βιτσιόζα
μα θα το πω: Πεθύμησα λίγη Διαμαντοπούλου
λίγο Ραγκούση, το “παιντί”, την Αννα του Νταλάρα
τον Goldon τον διασκεδαστή, Σημίτη και Τσουκάτο.
Πού είναι οι καλοί καιροί και τα ωραία χρόνια;
Μείναμε με κακέκτυπα και… αναβαθμισμένους.
«Οι σάλπιγγες αναγγέλλουν κρεμάλες / κι ασήμαντα ανθρωπάκια εξαγγέλλουν / όσα δεν θα μπορέσουν να κάνουν ποτέ» (Charles Bukowski).
Και τώρα τι να πεις τέτοιες μέρες; Καλά (άσφαιρα) βόλια από τη ναρόντναγια βόλια;
Κοκκινοσκουφίτσα
