Δύο χιλιάδες είκοσι τρία
πάντα στο σβέρκο η ίδια φατρία
Ε, το χρονοντούλαπο που ανέφερε ο αείμνηστος σύζυγός της, δεν μας απαλλάσσει από την υποχρέωση να θυμηθούμε ότι την Κυριακή 30 το Απρίλη κλείνει τα 68 χρόνια της η Μιμή.
Την Εύα αμολήσανε κι έκανε έξω Πάσχα
γιατί είναι μεγαλοαστή κι όχι καμία βλάχα.
Να δούμε τι θα κάνουνε και με τον Γεωργούλη
το «greek kamaki» θα ‘ναι εδώ στις διακοπές του Ιούλη;
Απαράδεκτα πράγματα. Να ξεκατινιάζονται και να αλληλοτρώγονται οι άλλοτε συστρατευμένοι και αγαπημένοι πατριώτες στην «Ελληνική λύση» και να αναστέλλεται ο αγώνας για τη διάσωση της πατρίδας! Και να μένει μόνος ο Κασιδιάρης στον –όπως λέει στα εκ φυλακής μανιφέστα του- ανένδοτο αγώνα για τη… δημοκρατία, η οποία «στο τέλος θα νικήσει». Oh mon dieu, πού οδηγείται η πατρίς;
Αναμέτρηση ανά μέτρηση. Κάθε που δημοσκουπίζεται το εκλογικό (λογικό;) σώμα. “Κι ο παροιμιώδης μέσος ανθρωπάκος / κέρδος ποτέ μα από παθήματα χορτάτος“…
Δελτίο ακραίων καιρικών έκτακτων φαινομένων:
Πλησιάζει ασκέρι των κλεφτών και των αφιονισμένων.
Μπλεγμένοι σε εγκλήματα, “λαδιές” και παραβάσεις
σαν τις ακρίδες θα ριχτούν! Θα ‘χουμε νέες φάσεις.
Κυκλοφόρησε το νέο, πολύτομο, χρηστικό ευρετήριο με πρόσωπα της εργατικής τάξης που προσχώρησαν στους αστικούς μηχανισμούς εξουσίας με σκοπό “να γλείψουν κανένα κοκαλάκι“. Τον πρόλογο κοσμούν τα ακόλουθα λόγια του Λένιν: “Η μικροαστική τάξη είναι εκείνη που τραβιέται προς το μέρος της μεγαλοαστικής τάξης και σε σημαντικό βαθμό υποτάσσεται σ’ αυτήν μέσω του μηχανισμού που προσφέρει στα ανώτερα στρώματα της αγροτιάς, των χειροτεχνών, των εμπόρων κ.α. σχετικά βολικές, ήσυχες και τιμητικές θεσούλες, που τοποθετούν τους κατόχους τους πάνω από τον λαό“.
Τώρα θα πάρουν τα βουνά, χωριά και πολιτείες
δεν θ’ αφήσουν απάτητο ούτε καν ένα τόπο,
σε μέρη που δεν πήγανε ποτέ θα εμφανιστούνε
χυδαίοι και ελεεινοί, τον κόσμο να πλανέψουν.
Τη βαρύγδουπη δήλωση ότι “λέγεται εκλογικό σώμα επειδή ακριβώς του λείπει το κεφάλι που επιτελεί τη θεμελιώδη λειτουργία της νόησης” υπογράφουν τριακόσιοι επιστήμονες, στο περιθώριο του συνεδρίου με θέμα “Καταλαβαίνεις ή κατ’ άλλα βαίνεις;“.
Οι εκλογές που όλο και πλησιάζουν απειλητικά, μονοπωλούν το ενδιαφέρον και τις σκέψεις της λαϊκής μούσας που θρηνεί προβλέποντας τα μελλούμενα:
Μέσα η καρδιά μου με πονεί, βουίζει το κεφάλι
μέγα μαχαίρι με τρυπά, σαράκι και με τρώει.
Τώρα ουρανέ μου βρόντηξε κι εσείς σύννεφα βρέξτε
αφού οι προλετάριοι (ρε μπας και μας ψεκάζουν;)
τον Κούλη ετοιμάζονται να τον ξαναψηφίσουν!
Ωιμέ. Πώς καταπίνονται τρία γυαλιά φαρμάκι
της ανεργίας την αυγή, των χρεών το μεσημέρι
και τρίτο το πικρότερο του τσακισμένου βίου.
Πολύ σωστά (πωλείς οστά) ειπώθηκε ως υποθήκη: “Στη δημοκρατία (τι γελάτε ρε;) δεν υπάρχουν αδιέξοδα, υπάρχουν εκλογές“. Για να εναλλάσσονται οι ίδιοι και οι ίδιοι μέχρι να ξεπεταχτούν άλλοι ίδιοι, ενώ στο μεταξύ θα έχουν φύγει μια-δυο γενιές, να γίνεται μια ωραία εκκαθάριση ιστορικού και μνήμης κάθε τετραετία (μόνο κάτι… cookies μένουν για τη νοστιμιά και το σπάσιμο της μονοτονίας) και με μια απλή επανεκκίνηση όλα να φαντάζουν παστρικά και λειτουργικά. Σαν καινούργια.
Με μια απλή μετακίνηση ενός γράμματος, το ευρώ γίνεται “ρεύω”! Τυχαίο;
Δίας το διατραπεζικό, σ’ αστυνομία Δίας
κι ολούθε ένα διάχυτο αίσθημα αηδίας.
Τι γίνεται με το σουλτάνο (και όχι μόνο, κάτι τρέχει με τους «ηγέτες»!) ωρέ; Ολο αδιαθεσίες και καταρρεύσεις είναι! Μόνο ο fit Κούλης στέκει ακμαιότατος και ακλόνητος.
Ολο και περισσότεροι μετεωρολόγοι προαναγγέλλουν «το πιο θερμό καλοκαίρι» για φέτος. Κι εμείς όλο και περισσότερο βλέπουμε κακούς, ψυχρούς κι ανάποδους χειμώνες, μετά από άλλο ένα καλοκαίρι με κάλπες…
Κοκκινοσκουφίτσα
