Δύο χιλιάδες είκοσι τρία
πάντα στο σβέρκο η ίδια φατρία
Θα ήτο μεγίστη παράλειψις αν δεν υπενθυμίζαμε στο χριστεπώνυμο ποίμνιο και δεν ενημερώναμε τους αποσυνάγωγους αθέους και λοιπούς μη πιστούς, ότι την προηγούμενη Τρίτη (7 του Φλεβάρη) συμπληρώθηκαν δεκαπέντε έτη από τότε που ο μητροπολίτης Θηβών και Λεβαδείας Ιερώνυμος εξελέγη αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος. Και να μας συμπαθάτε που δεν το κάναμε εγκαίρως.
Φτιάξανε το 112 ως ευρωπαϊκό αριθμό επειγουσών κλήσεων, είπαν να του δώσουν και μια «παγκόσμια ημέρα» (ή έστω ευρωπαϊκή). Και ποια του έδωσαν; Τι γελάτε ρε; Την 11/2, όπως θα δείτε και στο επετειολόγιο της «Κ».
«Μπάρμπαρα» (Βαρβάρα) βαρβαριστί βάφτισαν οι βάρβαροι την πρόσφατη κακοκαιρία.
Μας τα κάνανε μπαλόνια με τα κινέζικα μπαλόνια.
Ομοίως με τα «ψίχουλα» που παίρνουν οι πιλότοι. Οι οποίοι έχουν τα ίδια αφεντικά με τους υπόλοιπους, τους ίδιους κινδύνους με πολλά επαγγέλματα που παίρνουν ακόμα λιγότερα ψίχουλα.
Τον υπόλοιπο καιρό γίνεται επιλεκτικά, αλλά όταν πλησιάζουν εκλογές μπορεί να χρειαστεί να πάνε (και) σε πολλές κηδείες. Ενίοτε και μέρα παρά μέρα, αν τύχει. Κοινωνικές εκδηλώσεις είναι κι αυτές, κόσμος υπάρχει και μάλιστα συναισθηματικά ευάλωτος.
Αρχισε και ο Νταλάρας να ρέπει προς τον εθνοπατριωτισμό. Λογικό, αν σκεφτούμε ότι κάτι συμβαίνει σε πάμπολλους σ’ αυτή περίπου την ηλικία και κάνουν τα ίδια. Ονόματα να μη λέμε, είναι και πολλά…
Βρήκαν έναν έμπορο που αγόρασε φέτα προς 8,20 το κιλό και την πουλούσε 12,92. Και ξεσάλωσαν για την αισχροκέρδεια. Αλλά ποτέ δεν έκαναν το ίδιο για τον καφέ! Εκεί να δεις αισχροκέρδεια, εκεί δεν κάθισαν ποτέ να υπολογίσουν πόσο κοστίζει να παρασκευαστεί ένας και πόσο πωλείται (γιατί άραγε; Ελα μου ντε, έλα μουντέ). Eνα ποτήρι με μια-δυο κουταλιές κάνει όσο ένα κουτί με είκοσι και βάλε!
Μια μικρή ιστορία από την αλβανική επαρχία μπορεί να μας πει πολλά για την κατάσταση των εργαζομένων: Ο Muharrem Hoçja, ένας τοπικός επιχειρηματίας στον αλβανικό βορρά, διαθέτει μια επιχείρηση υποδηματοποιίας που εκτελεί παραγγελίες για Ιταλούς πελάτες αλλά και ένα σύγχρονο αγρόκτημα. Πριν από κάποιο καιρό είχε γίνει γνωστός μέσω των ειδήσεων, καθώς πήρε την πρωτοβουλία να αντικαταστήσει τους Αλβανούς εργαζόμενους του αγροκτήματός του με Πακιστανούς. Οι πρώτοι, όπως παραπονιόταν, πέραν του ότι ήταν μειωμένης αποδοτικότητας, εγκατέλειπαν την επιχείρησή του για να αναζητήσουν την τύχη τους στο εξωτερικό, ελπίζοντας σε καλύτερους μισθούς. Για τον επιχειρηματία, οι Πακιστανοί εργάτες που έρχονταν μέσω γραφείων ευρέσεως εργασίας ήταν ικανοποιημένοι από τις εργασιακές συνθήκες και την αμοιβή που τους έδινε, αλλά και πιο εργατικοί από τους συμπατριώτες του. Ο ίδιος εξέφραζε τότε την επιθυμία να επεκτείνει αυτό το μοντέλο προσέλκυσης φθηνού εργατικού δυναμικού μέσω γραφείων ευρέσεως εργασίας που έφερναν εργάτες από το Πακιστάν. Πρόσφατα ο ίδιος επιχειρηματίας έγινε ξανά γνωστός καθώς κατήγγειλε ότι οι 25 από τους πενήντα Πακιστανούς εργάτες του, εγκατέλειψαν απροειδοποίητα την επιχείρησή του και προσπάθησαν να περάσουν σε ελληνικό έδαφος όπου υπάρχουν καλύτερες απολαβές. Ο ίδιος δήλωσε ότι ειδοποίησε τις αστυνομικές αρχές καθώς και τα υπουργεία Εξωτερικών και Εσωτερικών, προκειμένου να συλληφθούν οι εργάτες που έφυγαν πριν από τη λήξη του συμβολαίου τους. Τι απέγιναν λοιπόν οι εργατικοί και πρόθυμοι Πακιστανοί εργάτες; Κόλλησαν κι αυτοί “αλβανική τεμπελιά”; Ή μήπως οι εργαζόμενοι/ες ανεξαρτήτως φυλής και εθνικότητας, δεν αντέχουν πλέον τον συνδυασμό σκληρής εργασίας και χαμηλών αμοιβών, χωρίς προοπτική για ένα καλύτερο μέλλον; Τι σημαίνει ο επιχειρηματικός ανταγωνισμός ειδικά για τις μικρές και φτωχές χώρες και τις εργασιακές συνθήκες που γεννιούνται για να αποκομίσουν κέρδη τα ντόπια αφεντικά σε αυτό το διεθνές περιβάλλον; Τελικά τι γεννά τη μετανάστευση; Κάποιο μυστικό σχέδιο αλλοίωσης του ευρωπαϊκού πολιτισμού ή η φτώχεια, η καταπίεση και το όραμα για μια καλύτερη ζωή; Αυτή η μικρή ιστορία από τη νότια Αλβανία έχει να μας πει πολλά… (πηγή: Our Balkans).
Κοκκινοσκουφίτσα
