Δύο χιλιάδες είκοσι τρία
πάντα στο σβέρκο η ίδια φατρία
Τα νέα χαμπέρια από το πεδίο των μεταγραφών (ποιο ποδόσφαιρο ρε;) λένε για ενδεχόμενο πέρασμα (και) του Πύρρου Δήμα στη Νέα Δεινοκρατία. Οσο για το αυτοαποκαλούμενο (χρησιμοποιούμε δική του προσφιλή έκφραση με αυτό το «αυτοαποκαλούμενο») «Κομμουνιστικό» Κόμμα Ελλάδας, το άνοιγμα στον ευρύτερο δημόσιο και καλλιτεχνικό χώρο συνεχίζεται με Σεμίνα Διγενή και Διονύση Τσακνή.
Αρχισαν διαγκωνισμοί, μεταγραφές, ζυμώσεις,
μηνύματα και επαφές, «βάλε και μένα μπάρμπα».
Κοιτάει η πλέμπα ειρωνικά και τάχα κοροϊδεύει.
Μετά θα πάει –παράνοια!- να τους καλοψηφίσει!
«Αν έμπαινα στην πολιτική θα ήταν σα να πρόδιδα τον κόσμο αλλά και τη δουλειά μου» έλεγε η νυν εκπρόσωπος Πόπη. Και μετά έκανε την κωλοτούμπα προς τον κατ’ εξοχήν χώρο φιλοξενίας και συνάθροισης ακροβατών του είδους.
Για ποιο κεφάλαιο και αηδίες; Για τη μεσαία τάξη τα κάνει όλα ο Κούλης, όπως άλλωστε σημειώνουν εν χορώ και οι κονδυλοφόροι. Για ποια ακροδεξιά; Για τον μεσαίο χώρο δουλεύει και πλείστες όσες οι αποδείξεις, με πιο πρόσφατη αυτή με την κηδεία του τέως. Α, νοικοκυρεμένα πράματα.
Ταξίδεψε ως το Κατάρ η κορυφαία γλίτσα.
Κατά τη μόδα των καιρών, μην έφερε… βαλίτσα;
Ολα μεταφέρονται στο πόπολο με προφανή σκοπό την τρομοκράτησή του, ακόμα και τα δελτία καιρού. Ασφαλώς και πασιφανώς όμως, η νέα ενορχηστρωμένη απόλυτη τρομοκρατία αφορά στους σεισμούς.
Χωρίς καμιά αντίσταση και πριν να γίνω χώμα
δώστε μου επιδόματα να ζήσω λίγο ακόμα.
Γιατί κάποτε ψήφιζα για να με διορίσουν
μα τώρα φτάνει ψίχουλα λίγα να μου χαρίσουν.
Κανένας(!) από το υπουργείο Πολιτισμού δεν πήγε στην κηδεία του σπουδαίου Νότη Μαυρουδή. Βλέπετε, αυτός δεν ήταν «δικός μας». Αντίθετα, το υπουργείο παρευρέθηκε –και μάλιστα διά της κεφαλής του!- στην κηδεία του τέως βασιλέως, που δεν είχε και καμιά σχέση με τον πολιτισμό! Εκτός και αν είχε…
Η Ελισάβετ πέθανε, ο Κωνσταντίνος πάει
μήπως «τριτώσει το κακό» ο κόσμος καρτεράει.
Α, ρε Λάσκαρη (ποια Ζωή ρε;) πόσο μπροστά ήσουν όταν από το 1976 κιόλας έγραφες στην εισηγητική έκθεση του περιβόητου νόμου 330 «Περί εργατικών οργανώσεων και συνδικαλιστικών ελευθεριών», ότι «δεν υπάρχει πλέον εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο» και «δεν θα επιτρέψουμε την πάλη των τάξεων»!
Χωρίς σημαίες τώρα πια και δίχως τα ταμπούρλα
τραβάει η ζωή κυρ-Γιάννη μου τη μόνιμη ανηφόρα.
Κανείς δεν περιμένει να σημάνουν οι καμπάνες
κλαίνε τη ρωμιοσύνη πια όλοι, έτσι σκυμμένη
με το σουγιά στο κόκαλο, με το λουρί στο σβέρκο.
Δεν είναι πλέον βέβαιος ο ήλιος για τον κόσμο…
Πώς γίνεται οι άνεργοι της ΔΥπΑ (πρώην ΟΑΕΔ, που καταργήθηκε για να φύγει εκείνο το «Εργατικού» από τη μέση…) να είναι εκρηκτικά περισσότεροι από αυτούς της ΕλΣτατ; Ρε μάγκες master chefs, δεν το ‘χετε με τη μαγειρική.
Ετσι κι αλλιώς επιρρεπείς ήταν στα μπινελίκια
πάντα, καθώς αντέγραφαν και ζήλευαν τους άλλους
οι Ελληνες. Μα τώρα πια το πράγμα έχει ξεφύγει.
Να σκοτωθούν είν’ ικανοί για πήδημα του ψύλλου!
Τόση συσσωρευμένη οργή μέσα στα μαύρα χρόνια
και τόση καταπίεση, κάνανε τη δουλειά τους.
Τρίβουν μ’ ικανοποίηση τα χέρια οι δυνάστες
κι εμείς κοιτάμε –ανάπηροι!- χτυπώντας το σαμάρι.
Κοντόφθαλμοι, χαιρόμαστε που ο χειμώνας μάς εγκατέλειψε. Ναι, είναι σημαντικό που η γονατισμένη εργατική τάξη γλιτώνει ένα μεγάλο έξοδο (που έτσι κι αλλιώς δεν είχε καλά-καλά να πληρώσει). Και αναβάλλει για άλλη μια φορά την αντιμετώπιση των πραγματικών και μόνιμων υπαίτιων που καταστρέφουν το κλίμα και τη ζωή. Μόνο να μην είναι πολύ αργά όταν και αν αποφασίσουμε να σταματήσουμε την καταστροφή που γεννάει αυτό το σύστημα.
Κοκκινοσκουφίτσα
