Δύο χιλιάδες είκοσι δυο
λαοί και όνειρα ρημαδιό
Δηλαδή τι το ωραίο, ενδιαφέρον ή ευχάριστο μπορεί να έχει (ακόμα και για τους ίδιους) η εικόνα του Κάρολου με τον Κούλη, του ενός απέναντι από τον άλλο, να πίνουν τσάι με μάσκες;
Και σεξουαλικότερος και μέγας νοικοκύρης
μέσ’ στις φουρτούνες στέκεται άξιος καραβοκύρης
τα βράχια αποφεύγοντας μπροστά όλο κοιτάει
κι αν γίνει η χοντρή στραβή, ε, no problem. Πηδάει.
Αν είναι για φαγητό, δεν έχει πρόβλημα να κάνει πολλά χιλιόμετρα αλλά και να καθήσει με οποιονδήποτε. Ετσι ο δάμαλος πήγε ως τα βόρεια προάστια και έφαγε με τον Αντωνάκη.
Ο δε κυβερνητικός και συνώνυμος ξάδερφος, τα έβαλε με τον δήμαρχο της Αθήνας (φωτιές που άναψε στον εαυτό του! Δεν τον βλέπουμε καθόλου καλά) για το μπάχαλο σε δρόμους και πεζοδρόμια της πόλης.
Υπερασπίζονται τον λαό στις κοκορομαχίες και στα κυνοβουλευτικά σόου του θεαθήναι, διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους για τα πάντα που αφορούν στο καλό του λαού (τι γελάτε ρε;), αλλά τώρα που θα έρθουν οι «γιορτές» θα πετάξουν τις μάσκες και όπου φύγει φύγει. «Ξεχνώντας» τι αφήνουν πίσω τους και σε ποια κατάσταση…
Με αφορμή την πρόσφατη (28 Νοεμβρίου) συμπλήρωση 202 ετών από τη γέννηση του Friedrich Engels: «Η αστυνομία είναι τόσο παλιά όσο και το κράτος, γι’ αυτό και οι αφελείς γάλλοι του XVIII αιώνα δεν μιλούσαν για πολιτισμένους λαούς, μα για λαούς αστυνομευόμενους (nations policees). Οι αθηναίοι ίδρυσαν μαζί με το κράτος τους και αστυνομία, μια σωστή χωροφυλακή από πεζούς και έφιππους τοξότες, κυνηγούς της υπαίθρου (…) Η χωροφυλακή αυτή όμως σχηματίστηκε από δούλους. Τόσο εξευτελιστική φαινόταν στον ελεύθερο αθηναίο αυτή η υπηρεσία του χωροφύλακα, που προτιμούσε να τον πιάνει ο οπλισμένος δούλος, παρά να ασχολείται ο ίδιος με τέτοιες ατιμωτικές πράξεις. Εδώ εκφράζεται ακόμα η παλιά νοοτροπία των γενών. Το κράτος δεν μπορούσε να υπάρχει χωρίς την αστυνομία, μα ήταν ακόμα νέο και δεν είχε ακόμα αρκετό ηθικό κύρος για να κάνει σεβαστό ένα επάγγελμα που αναγκαστικά φαινόταν ατιμωτικό στα πρώην μέλη του γένους».
Τη μια η Πισπιρίγκου, την άλλη ο άθλιος του Κολωνού, μετά η… φιλάνθρωπη και θεϊκή «Κιβωτός», αμέτρητα μικρότερα περιστατικά και πρόσωπα καθημερινά και η ζωή κυλάει χωρίς πλήξη στη μακάρια μπανανία. Δεν θέλουμε να ανατραπεί αυτό το σάπιο σύστημα που παράγει καταπίεση, εκμετάλλευση, τρόμο και αθλιότητα. Θέλουμε μονάχα να παρακολουθούμε τα αποτελέσματά του, να «γνωματεύουμε» και να σιχτιρίζουμε. Καμία περί το αντίθετο ένδειξη;
Τι κι αν θα γίνουν εκλογές, τι θα συμβεί αν διαλέξεις
αν θα ‘ναι ο δυνάστης σου ο Κούλης ή ο Αλέξης;
Με πνεύμα τρομοκρατίας πια όλοι και όλα. Μέλημα σε πρώτο ή δευτερεύον πλάνο, πώς να ενσπείρουν τον φόβο. Από τον χορό δεν θα μπορούσαν να λείπουν και οι σεισμολόγοι, που οι γραφικότητές τους απασχολούν εδώ και δεκαετίες την κοινωνία. Μερικοί μάλιστα με απίστευτες δηλώσεις…
Ποιοι είν’ όλοι αυτοί οι απίθανοι και τι μπορούν να κάνουν;
Σου τάζουν με απώτερο σκοπό να σε ξεκάνουν.
Πάντα αυτοί στα high τους κι εμείς στα χάη μας. Αυτοί μπρικ κι εμείς μπρίκι, αυτοί χρήμα κι εμείς κρίμα, αυτοί ταξίδια κι εμείς τα ξίδια, αυτοί απολαβές κι εμείς από λαβές, αυτοί σαλόνια κι εμείς σ’ αλώνια, αυτοί καταθέσεις κι εμείς κατά θέσεις, αυτοί διαμερίσματα κι εμείς διά μερίσματα, αυτοί limo κι εμείς λιμό.
Για την απόσυρση της εργατικής τάξης από το προσκήνιο της ιστορίας τα είπαμε, τα βιώνουμε και υπάρχουν πολλές θεωρίες και δικαιολογίες. Από εκεί όμως, ως το γεγονός ότι μεγάλα κομμάτια της έφτασαν να προσπαθούν να δικαιολογήσουν –ακόμα και να υπεραμυνθούν!- τις κυβερνητικές και αντιπολιτευτικές επιλογές, είναι μακρύς ο δρόμος. Και αδιέξοδος, με τα γνωστά τοις πάσι αποτελέσματα.
Κοκκινοσκουφίτσα
