Δύο χιλιάδες είκοσι δυο
λαοί και όνειρα ρημαδιό
Φτάσαμε πια στο σημείο που όταν ακούμε να λένε “κάνει διακοπές“, είμαστε σίγουροι ότι μιλάνε για το κινητό τηλέφωνο.
Θείο σημάδι ο κεραυνός που χτύπησε τον Λευκό Οίκο. Μόνο που οι τέσσερις τραυματίες δεν ήταν ο σωστός στόχος, αλλά “παράπλευρες απώλειες“.
“Το θέμα δεν είναι το χοιρινό απέναντι από μουσουλμάνους. Είναι το φαγητό απέναντι από πεινασμένους. Το γλέντι απέναντι από βασανισμένους. Η αδιαφορία απέναντι από πνιγμένους” (Κωνσταντίνος Ταχτσίδης).
Ακόμα να ωριμάσει το παλιό αίτημα της στήλης για αποτελεσματική ενίσχυση της αστυνόμευσης και της επιβολής πραγματικής… προστασίας του πολίτη, με την προτεινόμενη ίδρυση του ΣΚαΤα (Σώμα Καταστολής Ταραχών).
Took όλου κι η πολιτική. Oλα για μία πόζα.
Αλλος με freddo τριγυρνάει και άλλος με γκαζόζα
“Ελληνες στη Γερμανία εκμεταλλεύονται απάνθρωπα έλληνες μετανάστες“; Τι λέτε βρε παιδί μου;
«Δεν μας χωνεύουν εμάς τους νέους. Τα ‘χουν καταφέρει έτσι που να βρίσκεις παντού εμπόδια, το ‘χουν κανονίσει στη βρωμοκοινωνία τους να είναι όλα άδεια γύρω μας… Να τελειώνεις δηλαδή για τι; Για να γίνεις ψωροϋπάλληλος μια ώρα αρχύτερα και να σέρνεσαι προσκυνώντας και γλείφοντας, να κολλήσεις δούλος κάπου με πενήντα χιλιάρικα τον μήνα; Δικιά τους η τράπουλα κι όπως θέλουν την μοιράζουν. κι από πάνω τ’ αληθινά αφεντικά βάζουν τα πρακτορεία τους να μας πουλάνε ιδεολογίες και φούμαρα. Να σε δέρνουν οι μπάτσοι αν καμιά φορά παραφωνάζεις κιόλα, όπως έδερναν ανέκαθεν. Και να ‘χεις και τα διάφορα κοκόρια, τους κομματικούς, να σε θέλουν για να μαζεύεις ψήφους εκεί στο προαύλιο» (Σπύρος Πλασκοβίτης – «Η καρέκλα»).
Δηλαδή, μετά την αλήστου μνήμης “πρώτη φορά αριστερά“, είναι πιθανό να προλάβουμε να δούμε και δεύτερη φορά αριστερά;
Cheap rush. Φτηνή βιασύνη δηλαδή! Που η εμπειρία λέει ότι σύντομα γίνεται cheap rash, φτηνό εξάνθημα…
Είδα προχθές στον ύπνο μου πως ήταν –λέει- χειμώνας
ξεκουμπισμένος ήτανε αυτός ο λυμεώνας
κι όμως: καμία αλλαγή! Ξέρουν κι οι τελευταίοι
(κι ας κάνουν τους ανήξερους) τι είναι αυτό που φταίει.
Και μια που τ’ αναφέραμε: Αυτά τα Α.Β.Γ.Α. (Ανεξέλεγκτα Βρωμερά Γλοιώδη Ανθρωπάρια), τα αβγά του φιδιού που εκκολάπτονται στις σακατεμένες και κατ’ επανάληψη βιασμένες κοινωνικές μήτρες, πρέπει να σπάσουν ένα προς ένα. Η καλή ομελέτα (καλομελέτα) πρέπει να γεμίσει τους ΧΥΤΑ, τους ΧΥΤΥ και τις χαβούζες, τους μεγάλους σκουπιδοτενεκέδες όπου ανήκουν όλοι οι εχθροί του ανθρώπου, όλα αυτά τα τυχάρπαστα καθάρματα-γεννήματα του πολιτικού-πωλητικού συστήματος που τα εκτρέφει ως εφεδρείες του, ακριβώς όπως κάνει και με κάτι άλλες εφεδρείες, δήθεν αριστερές (μυχ’ έσω).
«Δεν υπάρχει στον κόσμο τίποτα πιο τρομακτικό σε βάρος αθώων ανθρώπων από ένα σχολείο. Από κάποια άποψη είναι πιο απάνθρωπο και από μια φυλακή. Στη φυλακή για παράδειγμα, δεν σε αναγκάζουν να διαβάσεις βιβλία που έχουν γράψει οι δεσμοφύλακες ή ο κυβερνήτης…» (George Bernard Shaw).
“Χρειάζεται λιγότερος πνευματικός κόπος για να καταδικάσεις από το να σκεφτείς” (Emma Goldman).
Ζήτω η διαρκής επανάσταση του facebook, τα κινήματα του twitter και το αντάρτικο των διάσπαρτων καλογραμμένων άρθρων. Ο θεός της ανατομικής καρέκλας γραφείου να ευλογεί τα ιερά όπλα της αμφισβήτησης και της άφορης γνώσης. Ζήτω οι διακηρύξεις των πυκνογραμμένων σελίδων που κανείς ποτέ, ποτέ κανείς δεν διαβάζει. Ζήτω τα μεγάλα λόγια, ο ξύλινος λόγος, οι πομπώδεις εκφράσεις, τα αγωνιστικά καλέσματα για προπονήσεις εν όψει ενός ματαιωμένου –λόγω καιρικών συνθηκών- αγώνα.
“Ποιος φταίει σαν η καταπίεση παραμένει; Εμείς. / Ποιος φταίει σαν η καταπίεση συντριβεί; Εμείς πάλι. / Oποιος γονατισμένος είναι, όρθιος να σηκωθεί! / Oποιος χαμένος είναι, να παλέψει! / Γιατί οι νικημένοι του σήμερα είναι οι νικητές του αύριο” (Μπέρτολτ Μπρεχτ).
Κοκκινοσκουφίτσα
