Πότε θα έρθει μια χρονιά
πότε θα έρθει η μέρα…
Τα 78 χρόνια του κλείνει τη Δευτέρα 11 Αυγούστου ο κραταιός (μόνο τηλεοπτικώς πλέον) θεματοφύλακας του ελληνισμού, φλογερός πατριώτης και μέγας κριτής των πάντων Γιώργος Καρατζαφέρης.
Τέτοιες μέρες πριν από περίπου έναν αιώνα πύκνωναν οι καραβιές προσφύγων προς τη μακάρια μπανανία. Ελλήνων, όχι «ξένων», που όμως αποκλήθηκαν μαζικά «τουρκόσποροι», αντιμετώπισαν το μένος της εξουσίας και της πάντα «πλανημένης και αθώας» κοινωνίας (τα καταγράφει ανάγλυφα και ο Γιάννης Κορδάτος) κι έπεσαν θύματα ύβρεων, ληστειών και μεγάλης (παρα)κρατικής μπάζας.
Αργεί πολύ η έξοδος απ‘ την προϊστορία
βλέπετε, δεν ωρίμασαν ποτέ τους οι συνθήκες
αφού μοιραίοι κι άβουλοι χαράζουμε πορεία
μακριά από κληρονομιές και παρακαταθήκες.
Κάτω από ξένα λάβαρα, στο πουθενά κρυμμένοι
απλώς κοιτάμε τον καιρό που πάλι ανταριάζει
σκυφτοί και γκρίζοι, αδρανείς, κάποιοι και βολεμένοι
την ομελέτα θέλουμε χωρίς αυγό να σπάζει.
Πρώην υπαρχηγός της νεοζηλανδικής αστυνομίας συνελήφθη για κατοχή υλικού παιδικής πορνογραφίας και… κτηνοβασίας. Ευτυχώς εδώ δεν έχουμε ανάλογο διπλό κρούσμα, μόνο μονά και μεμονωμένα. Όπως ο τικτόκερ μπάτσος της εβδομάδος με τα ναρκωτικά.
Και κάτι από τα παλιά: «Ηθική και αποσύνθεση κοινωνικά αποδεκτή. Σχέσεις άρρωστες, σχέσεις σάπιες. Όνειρα φτηνά, μοντέλα συμπεριφοράς. Φιγούρα, περιτύλιγμα, περιεχόμενο κενό. Μα το κενό δεν επιστρέφεται, καταστρέφεται. Αγάπες με συντηρητικά, ήρωες και βιαστές. Υψηλά ιδανικά με ημερομηνία λήξεως. Συναίσθημα σ’ εκπτώσεις, οδυνηρές επιπτώσεις. Μηδαμινές απαιτήσεις κι αβάσταχτες ενοχές. Μα οι ενοχές δεν είναι κριτήριο, είναι δηλητήριο. Ακριβά ελαφρυντικά, γυάλινα συγχωροχάρτια. Άλλοθι ο εφυσηχασμός, κατεστημένος φασισμός. Ματαιοδοξία, κορεσμός, αδιέξοδο, πολιτισμός. Άνθρωποι κουρέλια, σταύρωση με χρυσά καρφιά. Είναι που κανείς δε σέβεται την αδυναμία. Είναι που κανείς, κανείς δε σέβεται τη μοναξιά. Είναι που κανείς δε σέβεται την ευαισθησία. Είναι που κανείς δε σέβεται τον εαυτό του. Κανείς δε σέβεται τον εαυτό του» («Γενιά του χάους»).
Ο Ντόναλντ κι ο Βλαδίμηρος έχουν ραντεβουδάκι
για να ρυθμίσουν, να τα πουν και για να τα μοιράσουν…
Μνημόνιο συνεργασίας μεταξύ Ελλάδας και Ουγγαρίας στον τομέα της μετανάστευσης υπογράφηκε στη Βουδαπέστη! Αφήνουμε σκέψεις και σχόλια για τον καθένα.
Να ‘στε καλά κλεφτόπουλα, να ‘στε καλά λεβέντες
μα πού και πού να στήνετε αφτί και στις κουβέντες
που αναφορικά μ’ εσάς λέγονται εις τις στράτες.
Μην αυτοεγκλωβίζεστε σ’ οφίκια και παράτες
γιατί ξυπνάτε ένα πρωί και είν’ όλα μαντάρα
κι αντί για φουά γκρα φλαμπέ, σας έρχεται παπάρα…
Τέλος οι χρεώσεις στο διατραπεζικό σύστημα «Δίας», 62 νέες μοτοσικλέτες για την αστυνομική ομάδα «Δίας», αλλά το αίσθημα αηδίας εκεί, αμετακίνητο.
Μετράς τα φραγκοδίφραγκα να φας λίγη μαρίδα.
Δεν έχεις! Σου τα παίρνουνε και τρώνε συναγρίδα.
Παραφράζοντας ολίγον Οδυσσέα Ελύτη λόγω του μήνα: «Αύγουστε μήνα, μήνα και θεέ / σε σένα ορκιζόμαστε / πάλι του χρόνου να μας βρεις / πιότερο να φοβόμαστε»…
Mon dieu! Πόσους ατάλαντους χωράει το μπουλούκι
οι πιο πολλοί υπέρβαροι μα αντέχει το σανίδι.
Της αστικής πολιτικής το βρωμερό το λούκι
ξερνάει σωρό απίθανους, υψώνει κάθε αρχή ήδη.
Χωρίς καμία συστολή, σ‘ έργο κακοπαιγμένο
βγαίνουν με στόμφο, βρίζονται και φτύνουν τον καθένα
ρόλους, σενάριο, πλοκή, όλα τα ‘χουν γραμμένα
«εγώ» πελώρια μα κενά σε δίχως φρένα τρένο.
Εκείνοι δεν ευθύνονται. Τι φταίνε τα σκουπίδια
άμα δεν τα πετάς ή δεν τα στέλνεις στα τσακίδια;
«Είναι ο καπιταλισμός ηλίθιε»! Δεδομένος.
Χρήσιμος για την τάξη μας μονάχα τσακισμένος.
Αδειάζουν οι πόλεις και γεμίζουν οι παραλίες, σε μια απόδειξη της πρωτοφανούς ευμάρειας -συνεπεία του νοικοκυρέματος-που πρόσφατα επαναεπιβεβαιώθηκε ότι θα συνεχιστεί μέχρι το 2027- που απολαμβάνει η μακάρια μπανανία του νότου. Good wines που λένε και οι ugly, γάμοι set α’ που λέμε ασέμνως ασμένως κι εμείς…
Κοκκινοσκουφίτσα
