Πότε θα έρθει μια χρονιά
πότε θα έρθει η μέρα…
Εξακολουθώντας την καθ’ εβδομάδα φλυαρία μας –ήτις μας αποφέρει μηνιαίο εισόδημα περί τα τέσσαρα χρυσά σκούδα ή οκτώ τάλαντα (240 μνες) προ φόρων- κυριευόμαστε από μια αντίσταση κατά της αρχής. Δηλαδή, το κύριο πρόβλημα κάθε συντάκτη που νοιώθει το μυαλό του ν’ αντιστέκεται στην αρχή κάθε κειμένου.
Με αφορμή τη χθεσινή (9 του Μάη) συμπλήρωση 49 χρόνων από τη δολοφονία της, λίγα λόγια της Ulrike Meinhof: «Αυτό είμαστε: μια “φύτρα” που προέρχεται από τη διαδικασία εκμηδένισης και καταστροφής της κοινωνίας των μητροπόλεων, τον πόλεμο όλων εναντίον όλων, τον γενικευμένο ανταγωνισμό όλων εναντίον όλων, το σύστημα όπου βασιλεύει ο νόμος του φόβου, του καταναγκασμού για αποδοτικότητα, του κέρδους των μεν σε βάρος των δε, της διάκρισης του λαού σε άνδρες και γυναίκες, σε νέους και γέρους, σε άρρωστους και υγιείς, σε ξένους και σε Γερμανούς» (δείτε και εδώ: https://www.youtube.com/watch?v=pAxj8_lIz9s).
Και τώρα θα διακόψουμε για λίγο τη σύνδεση από τον αγώνα Ρωσίας – Ουκρανίας, για να δούμε τι γίνεται στον άλλο αγώνα Ινδίας – Πακιστάν που μόλις ξεκίνησε.
Πανηγυρίζει ο Κωστής Χατζηδάκης (τι γελάτε ρε;) γιατί «το 2023 για πρώτη φορά από το 2008, το ισοζύγιο μετανάστευσης έγινε θετικό: 47.200 Έλληνες γύρισαν, 32.800 έφυγαν». Τώρα τι του λες;
Λακωνικός, σοφός, νοικοκύρης και πάνω απ’ όλα «πατερούλης», γνωμάτευσε για την παραβατικότητα και βία των ανήλικων, βάζοντας τα πράγματα στη θέση τους με οκτώ λέξεις: «Οι γονείς να μιλούν με τα παιδιά τους». Εκεί βρίσκονται οι αιτίες και αυτή είναι η λύση, συμπολίτες μου.
Λακωνικός, σοφός, νοικοκύρης και ο κυβερνητικός απρόσωπος Παύλος Μαρινάκης, δίνει λύση σε ένα μακροχρόνιο πρόβλημα: «Πας και σπας σε ένα πανεπιστήμιο μια τζαμαρία; Θα σου έρθει ο λογαριασμός σε σένα και την οικογένειά σου».
Οσες εξοργιστικές, αστείες ή άλλες δηλώσεις κι αν παραθέσουμε, καμία δεν φτάνει στην πρόταση Κυρανάκη για μειωμένο κόμιστρο με κρατική επιδότηση στα ταξί τα σαββατοκύριακα, για να μεταφέρουν τους μεθυσμένους και να αποφεύγονται τα ατυχήματα. Τι ζούμε και τι ακούμε ρε Πούτιν μου;
Κι ο Στέκας να κάνει συνέδριο προσκαλώντας τους πάντες πλην ΣυΡιζΑ, Νέας Αριστεράς και ακροδεξιάς…
«Με την πλήρη υποστήριξη των δημοφιλών ΜΜΕ, ολόκληρος ο πληθυσμός κάθε βαθμού ευφυΐας, μπορεί να κυριευθεί από μανία ενάντια σε μια χούφτα παιδαρέλια που βγαίνουν το σαββατόβραδο και αρπάζουν τσάντες. Είναι απολύτως σωστό τα εγκλήματα εναντίον προσώπων να αντιμετωπίζονται με αποτροπιασμό, όμως αυτός εκδηλώνεται με μια μόνιμη και εμπρηστική εκστρατεία που φθάνει σε μεγάλο βάθος, προκειμένου να αυξηθεί η ισχύς του κατασταλτικού μηχανισμού του κράτους που είναι ο μεγαλύτερος και ο πιο αναξιόπιστος εγκληματίας απ’ όλους» (Larry Tift – Dennis Sullivan – «Ο αγώνας για να είναι κανείς άνθρωπος»).
Και φτάσαμε στις ζοφερές εποχές που έχουν και το μονοπώλιο της βίας και τη βία του μονοπωλίου. Στις εποχές που η εικονική πραγματικότητα έγινε πραγματική εικονικότητα. Στις εποχές που νοήμονες τεχνίτες έφτιαξαν την τεχνητή νοημοσύνη…
«Τώρα οι δρόμοι έχουνε μάτια / τα πάρκα έχουν αστυνομία / τα παράθυρα σημειώνουν ονόματα / κινητοποιούνται κανόνια και στρατοί / αποφασισμένοι κατά του έρωτα / δουλεύουν χωρίς σταματημό» (Pablo Neruda – «Καημένα αγόρια»).
Οι πολίτες της μακάριας μπανανίας του νότου θα μπορούμε να αξιολογούμε το δημόσιο, μέσα από ειδική πλατφόρμα. Όπως ακριβώς αξιολογούμε πολιτικούς και πολιτικές μέσα από ειδικά κουτιά με χαρτάκια. Με δεδομένα τα αποτελέσματα και στις δύο περιπτώσεις.
Περιμένοντας χρόνια και χρόνια «να ωριμάσουν οι συνθήκες», δεν προσέξαμε την οπισθοδρόμηση και τώρα πια περιμένουμε να ωριμάσουμε πρώτα εμείς…
«Α, ρε φίλε. Θα ‘θελα να ‘ριχνα ένα και να τινάξω όλες τις πουστομηχανές του κόσμου στον αέρα. Να τινάξω όλη τη θλίψη του κόσμου στον αέρα» (Κατερίνα Γώγου – «Τρία κλικ αριστερά»).
Κοκκινοσκουφίτσα
