Πότε θα έρθει μια χρονιά
πότε θα έρθει η μέρα…
Habemus Τασούλα! Το κάποτε δεξί χέρι του Ευάγγελου Αβέρωφ.
Προσοχή! Γνωμάτευσε (υπάρχει και άλλη λέξη, όταν υπερθεματίζεις τις επιλογές προϊσταμένου) ο σοβαρός ευπατρίδης Μάκης Βορίδης: «Ο Τασούλας θα τιμήσει το αξίωμα και τη χώρα. Η Σακελλαροπούλου υπηρέτησε ευδοκίμως». Ανάπαυση.
Αμα υπάρχει διάολος ας έρθει να τους πάρει
που σπέρνουν τρόμο ακόμα και με χιόνια τον Γενάρη!
Πολύς πόνος και μεγάλη αδικία, να χτυπιούνται και οι ανώτερες τάξεις όπως η πλέμπα! Κάηκαν τόσες βίλες τόσων stars στο Λος Αντζελες και η στήλη θρηνεί μετά των σελέμπριτις, καλιφορνίων και άλλων τινών.
«Oσο περισσότερους σκοτώσουμε φέτος, τόσο λιγότερους θα έχουμε να σκοτώσουμε του χρόνου. Γιατί όσο παρατηρώ τους Ινδιάνους τόσο πείθομαι ότι πρέπει να τους εξοντώσουμε όλους ή να τους διατηρήσουμε σε κατάσταση μόνιμης εξαθλίωσης» (William Sherman). Αν αντικαταστήσουμε τους Ινδιάνους με Παλαιστίνιους, διαπιστώνουμε ότι τίποτε απολύτως δεν άλλαξε τους τελευταίους δύο αιώνες στις ακολουθούμενες πρακτικές.
Και κοκάκιας! Αντε και υπουργός (σαν τον άλλο).
Οι ιθαγενείς της μακάριας μπανανίας μπορεί να μην έχουν φρούτα να φάνε, αλλά οι εξαγωγές αυξήθηκαν πέρυσι κατά 8,2%. Κάτι σαν τον πολιτισμό ένα πράμα, που τον έστειλαν σε όλο τον κόσμο αδιαφορώντας να κρατήσουν για πάρτη τους. Και φτάσανε να καταναλώνουν ξένους πολιτισμούς και ξένα προϊόντα.
Οσο για εκείνο το «στην κατάψυξη η χώρα», δυστυχώς είναι μόνιμα εκεί. Τοποθετημένη και όχι λόγω καιρού…
«Η μεσαία τάξη ζει συνεχώς με αυταπάτες, προσποιούμενη ότι υπακούει τους νόμους και πιστεύει σ’ αυτούς και παριστάνοντας ότι έχει περισσότερα απ’ όσα έχει. Ποτέ όμως δεν της ήταν τόσο δύσκολο να ανταποκριθεί σ’ αυτό τον ανιδιοτελή και παραδοσιακό ρόλο. Η μεσαία τάξη ασφυκτιά από τα χρέη και έχει παραλύσει από τον πανικό. Και μέσα στον πανικό μεγαλώνει τα παιδιά της. Μέσα στον πανικό να επιβιώσει, να μην καταρρεύσει, μη χάσει τη δουλειά, το αυτοκίνητο, το σπίτι, τα πράγματά της, μες στον πανικό μην τυχόν και δεν κατορθώσει να έχει ό,τι οφείλει να έχει για να υπάρχει. Στη συλλογική απαίτηση για δημόσια ασφάλεια, που απειλείται από τα πανούργα τέρατα της παρανομίας, η φωνή της μεσαίας τάξης είναι η πιο δυνατή. Υπερασπίζεται τη δημόσια τάξη θαρρείς και είναι ιδιοκτήτης της, ενώ δεν είναι παρά ένας ενοικιαστής που τον έχει γονατίσει η τιμή του ενοικίου και η απειλή της έξωσης» (Eduardo Galeano).
Κι άλλο… μεμονωμένο περιστατικό: Τέσσερις αστυνομικοί σε δύο κυκλώματα που πουλούσαν προστασία σε οίκους ανοχής και παράνομες λέσχες και προχωρούσαν σε απάτες σε βάρος του δημοσίου μέσω της δημιουργίας εικονικών εταιρειών και της απόδοσης ΦΠΑ! O mon dieu!
Βλέπουμε τις δημοσκουπίσεις και στεναχωριόμαστε τα μάλα με το ΠαΣοΚ. Παρά τις «ανανεώσεις», «αναγεννήσεις», υποσχέσεις, μεγάλα λόγια, καθώς και τις ωθήσεις από τα γνωστά κέντρα, δεν τραβάει. Μα περκέ;
Εσείς γνωρίζατε ότι η Αγαπηδάκη διετέλεσε παχύσαρκη; Στο σώμα.
«Μισώ τους αδιάφορους. Η αδιαφορία είναι αβουλία, είναι παρασιτισμός, είναι δειλία, δεν είναι ζωή. Γι’ αυτό μισώ τους αδιάφορους. Η αδιαφορία είναι το νεκρό βάρος της ιστορίας. Η αδιαφορία δρα δυνατά πάνω στην ιστορία. Δρα παθητικά, αλλά δρα. Είναι η μοιρολατρία. Είναι η κτηνώδης ύλη που πνίγει την ευφυΐα. Αυτό που συμβαίνει, το κακό που πέφτει πάνω σε όλους, συμβαίνει γιατί η μάζα των ανθρώπων απαρνείται τη βούλησή της, αφήνει να εκδίδονται νόμοι που μόνο η εξέγερση θα μπορέσει να καταργήσει, αφήνει να ανέβουν στην εξουσία άνθρωποι που μόνο μια ανταρσία θα μπορέσει να ανατρέψει. Μισώ τους αδιάφορους και γι’ αυτό: γιατί με ενοχλεί το κλαψούρισμά τους, κλαψούρισμα αιωνίων αθώων. Ζητώ να μου δώσει λογαριασμό ο καθένας απ’ αυτούς με ποιον τρόπο έφερε σε πέρας το καθήκον που του έθεσε και του θέτει καθημερινά η ζωή, γι’ αυτό που έκανε και ειδικά γι’ αυτό που δεν έκανε. Και νιώθω ότι μπορώ να είμαι αδυσώπητος, ότι δεν μπορώ να χαλαλίσω τον οίκτο μου, ότι δεν μπορώ να μοιραστώ μαζί τους τα δάκρυά μου» (Antonio Gramsci).
Κοκκινοσκουφίτσα
