Δύο χιλιάδες είκοσι τρία
πάντα στο σβέρκο η ίδια φατρία
Διάγουμε γαλάζιες σεπτεμβριανές μέρες, καθώς στις 13 του μήνα κλείνει τα εξήντα χρόνια του ο Θοδωρής Ρουσόπουλος και την επόμενη κλείνουν τα 67 οι –γεννημένοι την ίδια μέρα!- δάμαλος (ένας είναι ο δάμαλος) και Λευτέρης Ζαγορίτης. Μικρή πράσινη παρένθεση τα γενέθλια (κλείνει τα 77 στις 15 του Σεπτέμβρη) η Νόρα Κατσέλη.
Σε ξαναβρήκα στους μπαξέδες τρεις του Σεπτέμβρη να περνάς. Οπως κάθε χρόνο, χρόνια τώρα. Ε και τι έγινε;
Ολο μεταρρυθμίσεις (είναι άλλωστε μια από τις αγαπημένες εκφράσεις του) είναι ο Λούθηρος Κούλης. Για να μην αλλάξει το παραμικρό.
Είναι πολυκομματική αλλά καθόλου πολυαστική ή πολυτοπική η νέα Βουλή. Ούτε Αθηναίοι ούτε Πλαταιείς ούτε Αργείοι. Τίποτα, μόνο Σπαρτιάτες (sting ass) κι αυτοί για τον Καιάδα. Χωλοί!
Ενα σουβλάκι κάνει πια όσο άλλοτε η μερίδα
μα τους στηρίζω γιατί εγώ δεν άκουσα, δεν είδα…
Εχει δίκιο ο Κούλης όταν αναφέρεται στην πρόοδο και ανάπτυξη της χώρας! Το είπε και αυτή την εβδομάδα ότι «η Ελλάδα εξακολουθεί να πρωταγωνιστεί στο δρόμο της ανάπτυξης» και είμαστε σίγουροι ότι θα το επαναλάβει και στη ΔΕΘ, λίγο πιο βόρεια από τη Μαγνησία της ανάπτυξης και την κλειστή εθνική (τι το εθνικό έχει;) οδό Αθήνας-Θεσσαλονίκης, που όλοι είδαμε με την κακοκαιρία. Και έχει δίκιο. Μέσα σε λίγους μήνες κατέγραψε το μεγαλύτερο σιδηροδρομικό δυστύχημα, το μεγαλύτερο ναυάγιο και τη μεγαλύτερη καμένη έκταση! Και οι αποστομωτικές πρωτιές δεν σταματούν εδώ. Για να μην πούμε για τους επιπλέοντες και παρασυρμένους από τα νερά στο κέντρο της σύγχρονης ευρωπαϊκής πρωτεύουσας.
Ολο για ευθύνη μιλάει, για δουλειά, επαίρεται για αποτελεσματικότητα, όλο τον νοικοκύρη παριστάνει, τον καλό συντονιστή της κυβερνητικής ορχήστρας, τον περήφανο συνομιλητή του εξωτερικού και άλλα τέτοια φαιδρά. Που ευδοκιμούν και «πουλάνε» στη χώρα της αυτοπροβολής και του «ξέρεις ποιος είμαι εγώ;».
Στις αποικιοκρατικές συμβάσεις που υπέγραψαν για τα διόδια δέχτηκαν να γίνονται αυξήσεις κάθε χρόνο σύμφωνα με τον πληθωρισμό (ανάλογα «συμβόλαια με το λαό» βέβαια δεν υπάρχουν). Κι έτσι τώρα οι καπιταλιστές δικαίως είναι στα κάγκελα, μιλώντας για «αντιεπενδυτική κυβερνητική στάση».
«Ο καπιταλισμός ανέτρεψε τους κοινοτικούς δεσμούς που συνέδεαν τα άτομα μεταξύ τους κι εξασθένησε τις παραδοσιακές ομάδες. Ενα καθεστώς αχαλίνωτου ανταγωνισμού δεν μπορεί να σεβαστεί τα άτομα και δεν μπορεί να τους επιτρέψει οποιαδήποτε αυτονομία. Δεν πρέπει να παραπλανιόμαστε από φράσεις που ακούγονται ωραία κι από καλές προθέσεις» (Μάρσαλ Κόλμαν – «Πολιτική και προσωπική ζωή»).
Κάτι ακούγεται για εβδομήντα δισ. που «χάθηκαν» εκεί στις νέες ταυτότητες. Κι εμείς θυμόμαστε κάτι άλλα ογδόντα δισ. που είχαν χαθεί για το κτηματολόγιο. Ανάμεσα σε πολλά άλλα δισ. βεβαίως βεβαίως.
Τρέξτε κοράσια, τρέξτε νιοί, τον αρχηγό διαλέξτε,
Στέφανο; Εφη; Αλλονε; Θα δούμε ποιον. Μα τρέξτε!
Εκτός από τα αφεντικά, σκοτώνουν ανθρώπους της βιοπάλης και τα τσιράκια, τα βασιλικότερα του βασιλέως. Απροκάλυπτα! Για να μην υπάρξει καθυστέρηση, για να δείξουν την όποια εξουσία τους, για ένα τίποτα…
Λέγοντας για καθυστέρηση, είναι η ίδια εταιρία που δύο φορές(!) στα παρελθόντα χρόνια περίμενε για πολλή ώρα, ώστε να επιβιβαστεί η καθυστερημένη Ελένη Μενεγάκη!
Καλημερούδια. Ξύπνησες; Προτού ανοίξεις μάτι
ξέρεις: την τηλεόραση ν’ ανοίξεις, να σου κάνει
συνειδητά – ασυνείδητα, την πλύση εγκεφάλου.
Μετά πιάσε το κινητό για να χαζολογήσεις
να δεις, να «ενημερωθείς», μέσα σε όλα να ‘σαι
την ώρα που, έξω απ’ τη ζωή τη βλέπεις να περνάει
αδύναμος, ανήμπορος, οριστικά χαμένος.
(από την ανέκδοτη συλλογή της συλλογισμένης λαϊκής like kiss μούσας «Δεκαπεντασύλλαβοι προς εαυτόν και αλλήλους».
Υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου υπάρχει. Υπουργός άνευ αρτοφυλακείου γίνεται; Δεν γίνεται. Ναι, βεβαίως, καταλαβαίνουμε, η δέουσα εξασφάλιση για τα γεράματα.
Κοκκινοσκουφίτσα
