Ενας χρόνος από την αναχώρηση του μεγάλου Μάρτυρα του Εθνους, του ηγέτη Μοχάμαντ αλ-Ντέιφ, ο οποίος ηγήθηκε μαζί με τους αδελφούς του του «Κατακλυσμού του Αλ-Ακσα», καταφέροντας στο σιωνιστή εχθρό το πιο σκληρό πλήγμα στην ιστορία του. Πλήγμα που οδήγησε στην κατάρρευση της σιωνιστικής αποτροπής για πάντα, στην ενοποίηση των δυνάμεων του Εθνους και στον προσανατολισμό της πυξίδας του προς την Παλαιστίνη, επαναφέροντας το Παλαιστινιακό Ζήτημα στην πρώτη γραμμή.
Δεκαετίες αγώνα, καταδίωξης, θυσίας, ηγεσίας και δημιουργικότητας σφραγίστηκαν με το μαρτύριο, για να ενταχθεί ο μεγάλος μας ηγέτης στο καραβάνι των μαρτύρων του λαού μας και των μεγάλων ηγετών του, και να αναμειχθεί το αίμα του και των συντρόφων του ηγετών με το αίμα των παιδιών του λαού μας και του Εθνους μας, που θυσίασαν ό,τι πολυτιμότερο είχαν για το Αλ-Ακσα και την Παλαιστίνη.
Ο Ντέιφ ανέστησε σε ολόκληρο το Εθνος τη μνήμη των συντρόφων του Προφήτη και των πρώτων μουτζαχεντίν όπως του Αλί, του Χάλεντ, του Κακά και του Μουσνά και άλλων ηγετών και παρέμεινε για δεκαετίες πηγή έμπνευσης για τις γενιές που δεν γνώριζαν τη μορφή του, αλλά υπερηφανεύονταν για τα κατορθώματα των νικηφόρων Ταξιαρχιών του. Και θα παραμείνει, όπως και άλλοι μεγάλοι ηγέτες, φάρος για όλους τους ελεύθερους ανθρώπους του κόσμου.
Οι σύντροφοι, οι γιοι και οι αγαπημένοι του Ντέιφ σε κάθε γωνιά του κόσμου εξακολουθούν να ακολουθούν τον δρόμο του, προκαλώντας καθημερινά περισσότερες στρατηγικές απώλειες στην Κατοχή. Το φάντασμά του θα παραμένει εφιάλτης που στοιχειώνει τους εγκληματίες πολέμου και τους ληστές, αυτούς που δεν θα απολαύσουν ποτέ τη ζωή στη γη της Παλαιστίνης, αφού ο Ντέιφ και οι σύντροφοί του έγραψαν με το αίμα τους το τελευταίο κεφάλαιο στο έπος της απελευθέρωσης της Παλαιστίνης.
Αμπού Ομπάιντα, εκπρόσωπος των Ταξιαρχιών Αλ-Κασάμ, 13.7.2025
Σαν σήμερα, στις 13 Ιούλη του 2024, κατέβηκε από το άλογο της μάχης ο Αρχηγός του Επιτελείου των Ταξιαρχιών του Μάρτυρα Ιζεντίν αλ-Κασάμ, ο μάρτυρας, ο μεγάλος ηγέτης Μοχάμαντ αλ-Ντέιφ «Αμπού Χάλεντ», μετά από μια εξαιρετική πορεία που διήρκεσε πάνω από τρεις δεκαετίες στην αντιπαράθεση με τη σιωνιστική κατοχή.
Το όνομα του ηγέτη Ντέιφ συγκλόνιζε πάντοτε την ύπαρξη του σφετεριστή κατακτητή, ξεκινώντας από την Πρώτη και τη Δεύτερη Ιντιφάντα, τις επιχειρήσεις απαγωγής στρατιωτών, τις μάχες του Φουρκάν και των Βροχών από Πέτρες, περνώντας από τη Συμφωνία «Πίστη στους Ελεύθερους», τον «Καταιγισμό» και το «Ξίφος της Ιερουσαλήμ», και φτάνοντας στο μεγαλύτερο γεγονός που έζησε αυτή η γενιά – τον «Κατακλυσμό του Αλ-Ακσα».
Αναχώρησε αυτή η στρατιωτική μορφή και ένας από τους πλέον εξέχοντες ιδρυτές του σπουδαιότερου αντιστασιακού στρατιωτικού σκέλους της σύγχρονης εποχής – των Ταξιαρχιών αλ-Κασάμ, αφήνοντας πίσω του μια κληρονομιά που εμπνέει γενιές που επιδιώκουν την ελευθερία, την αξιοπρέπεια, τη νίκη και την απελευθέρωση, με τη θέληση του Θεού.
Κίνημα Χαμάς
Χτες συμπληρώθηκε ένας χρόνος από το θάνατο του Αμπού Χάλεντ Μοχάμαντ Aλ-Ντέιφ, αρχηγού του Γενικού Επιτελείου των Ταξιαρχιών Αλ-Κασάμ. Τα παλαιστινιακά σόσιαλ μίντια πλημμύρισαν από συγκινητικές και υμνητικές αναφορές σ’ αυτή την εξέχουσα μορφή της Παλαιστινιακής Αντίστασης, τον διοικητή που μαζί με τον Γιάχια Αλ-Σινουάρ σχεδίασε την επιχείρηση Κατακλυσμός του Αλ-Ακσα, η οποία εξαπολύθηκε στις 7 Οκτώβρη του 2023.
Ο Μοχάμεντ Ντιάμπ Ιμπραχίμ Αλ-Μάσρι, όπως ήταν το κανονικό του όνομα, γεννήθηκε στον προσφυγικό καταυλισμό της Χαν Γιούνις το 1965 και εντάχτηκε στη Χαμάς το 1990, μαζί με τον μάρτυρα Τζαμίλ Ουάντι και μια ομάδα νέων του ισλαμικού κινήματος στη Λωρίδα της Γάζας. Απόφοιτος της Σχολής Επιστημών (χημικός), λάτρης του θεάτρου και της τέχνης, ήταν ένας από τους ιδρυτές των πρώτων πυρήνων των Ταξιαρχιών Αλ-Κασάμ στις αρχές της δεκαετίας του ’90,
Υπήρξε στενός σύντροφος και συνεργάτης του Γιάχια Αγιάς (γνωστού ως «ο μηχανικός») και του Αντνάν Αλ-Γουλ, ηγετών των Ταξιαρχιών Αλ-Κασάμ. Ανέλαβε ανώτατος διοικητής της αντιστασιακής οργάνωσης μετά τις δολοφονίες του Αγιάς και του διαδόχου του, Σαλάχ Σαχαντέ.
Πολλές απόπειρες δολοφονίας έγιναν εναντίον του από τους σιωνιστές. Σε μία απ’ αυτές δολοφονήθηκαν η σύζυγός του, η τρίχρονη κόρη τους Σάρα και το μόλις εφτά μηνών βρέφος τους, Αλί. Σε άλλη αεροπορική επίθεση σκοτώθηκε ο στενός συνεργάτης και συμμαχητής του Αντνάν Αλ-Γουλ.
Καταδιωκόμενος συνεχώς, κατάφερε να ξεφεύγει επί τρεις δεκαετίες. Εδωσε στον εαυτό του το επαναστατικό ψευδώνυμο Αλ-Ντέιφ (Ο Επισκέπτης), συμβολίζοντας την ανάγκη για τήρηση της πιο αυστηρής συνωμοτικότητας. Κάθε μέρα χτυπούσε την πόρτα διαφορετικού χαμασίτικου σπιτιού, σαν να ήταν επισκέπτης. Οι περισσότεροι σύντροφοί του μαρτύρησαν, αλλά εκείνος επέζησε ξανά και ξανά από τις επιθέσεις του εχθρού, έως ότου έγινε διοικητής ενός μεγάλου παλαιστινιακού στρατού. Σκοτώθηκε ως αρχηγός αυτού του στρατού, στην πιο σημαντική -ως τώρα- μάχη στην ιστορία της Παλαιστινιακής Επανάστασης.
Δεν ήταν απλά ένας στρατιωτικός διοικητής. Ηταν παράδειγμα σεμνότητας, ταπεινότητας και αυθεντικότητας. Εζησε μια ζωή αφιερωμένη στον αγώνα, αποποιούμενος τα κοσμικά στολίδια, ζώντας λιτά. Δώριζε το μισό μισθό του στα ορφανά, παρότι είχε δημιουργήσει νέα οικογένεια και είχε ανάγκες.
Ηταν παράδειγμα ταπεινότητας, παρά το κύρος του. Ζούσε με την οικογένειά του όπως ζει ο απλός λαός, ίσως και πιο σκληρά. Ελεγε: «Ο εχθρός πολιορκεί τον λαό μας ως τιμωρία για την αντίστασή μας, γι’ αυτό πρέπει να είμαστε οι πρώτοι που υποφέρουμε».
Μισούσε την τεμπελιά από άτομα με ικανότητες. Αγαπούσε τους εργατικούς, εκείνους που αφιέρωναν τη ζωή και τον χρόνο τους, ο καθένας σύμφωνα με τις δυνατότητές του. Ηθελε οι Ταξιαρχίες να έχουν εξειδικευμένα στελέχη, με ειδική εκπαίδευση και δεξιότητες: ο κάθε μαχητής να έχει μοναδική ειδική εκπαίδευση.
Μετά το θάνατό του, η σύζυγος και τα παιδιά του αποκάλυψαν ότι όλα τα χρόνια ζούσαν σαν νομάδες. Ποτέ δεν είχαν ένα κανονικό σπίτι. Η Αντίσταση τούς μετακινούσε συνεχώς σε πρόχειρα καταλύματα, μέσα σε δημόσια κτίρια, για να μην δίνουν στόχο. Η σύζυγός του υπήρξε κατηγορηματική: Ο Αμπού Χάλεντ ήθελε να ζούμε όπως κάθε απλός μαχητής των Αλ-Κασάμ. Διηγήθηκε ότι γέννησε όλα τα παιδιά μόνη της. Κι όταν στο μαιευτήριο τη ρωτούσαν πού είναι ο σύζυγός της, απαντούσε ότι εργάζεται στο εξωτερικό. Ο Αμπού Χάλεντ δεν μπόρεσε να παραστεί ούτε στην κηδεία των γονιών του, είπε με πίκρα και καμάρι.
Θυμήθηκε πως όταν παντρεύτηκαν, ο Ντέιφ είχε μόνο 1.000 δολάρια. Ο (μάρτυρας) σεΐχης Γιασίν του έκανε δώρο ένα ποσό για τα έξοδα του γάμου, αλλά ο Ντέιφ το χάρισε στις Ταξιαρχίες Αλ-Κασάμ. Ο συμμαχητής του (μάρτυρας) Σαλάχ Σαχαντέ τού έκανε δώρο μια κρεβατοκάμαρα, αλλά ο Ντέιφ τη δώρισε σε έναν άλλο Παλαιστίνιο που παντρευόταν την ίδια μέρα και δεν είχε λεφτά για την προίκα του.
Ηταν πολύ καλός ποδοσφαιριστής, φανατικός υποστηρικτής της Μπαρτσελόνα και της Αλ-Αχλί, ενώ παρακολουθούσε φανατικά τα Μουντιάλ. Του άρεσαν μόνο τα σκέτα λαδερά: μολόχες, φασόλια, μπάμιες, ρομανίγια (παραδοσιακό παλαιστινιακό φαγητό με μελιτζάνες και φακές), ενώ ο ίδιος μαγείρευε πολύ καλή μουζάνταρα (παραδοσιακό φακόρυζο). Με τα φαγητά της φτωχολογιάς μεγάλωσε στον προσφυγικό καταυλισμό της Χαν Γιούνις, αυτά έτρωγε πάντα.
Τα παιδιά του θυμήθηκαν πως, αν και συνεχώς απών, ήταν πάντα δίπλα τους. Τα γενέθλια όλων των παιδιών γιορτάζονταν την ίδια μέρα, που την καθόριζε ο Αμπού Χάλεντ για να μπορέσει να είναι παρών. Τελευταία φορά τον είδαν στις 6 Οκτώβρη του 2023, την παραμονή του Κατακλυσμού του Αλ-Ακσα. Η Ουμ Χάλεντ, δήλωσε με περηφάνια: Στις 5 Οκτώβρη, ο Αμπού Χάλεντ σχεδίαζε και υλοποιούσε την επιχείρηση “Κατακλυσμός του Αλ-Άκσα”, που ήταν η κορύφωση της αγωνιστικής του πορείας. Είναι το σύμβολο του παλαιστινιακού λαού. Μαρτύρησε στη Χαν Γιούνις, την πόλη όπου γεννήθηκε, αλλά η παρηγοριά μας είναι ότι έφυγε μετά από πολλά χρόνια αγώνα, τρεις δεκαετίες.
Η κόρη του Χαλίμα είπε με δάκρυα στα μάτια: Οταν αρρώσταινα, αρρώσταινε πριν από εμένα… Ημασταν η ψυχή του που δεν τον εγκατέλειπε ποτέ. Ηταν ένας άνθρωπος που συνδύαζε την αγάπη του πατέρα με το πάθος του αγωνιστή.
Η πεθερά του, Ουμ Ιμπραΐμ Ασφούρα, αποχαιρέτησε τον γαμπρό της με συγκινητικά λόγια: Ο Αμπού Χάλεντ ήταν ένας υπέροχος άνθρωπος… Ειλικρινής, γενναίος και τολμηρός. Το σώμα του έφυγε, αλλά η ψυχή του θα παραμείνει αθάνατη ανάμεσα στους μάρτυρες στα υψηλότερα επίπεδα του παραδείσου.
***
1994: Ο νεαρός Μοχάμεντ Αλ-Ντέιφ ανακοινώνει τη σύλληψη ισραηλινού στρατιώτη και απαιτεί την απελευθέρωση του σεΐχη Αχμαντ Γιασίν. Από τα ελάχιστα ντοκουμέντα που υπάρχουν για την πολυκύμαντη δράση του «Επισκέπτη» επί τρεις δεκαετίες. Δικαίως οι Γαζάουι τον αποκαλούσαν «σκιά».
2023: Ελάχιστες μέρες πριν από την 7η Οκτώβρη και τον Κατακλυσμό του Αλ-Ακσα, σε ένα διάλειμμα των επιχειρησιακών συσκέψεων στην αίθουσα επιχειρήσεων των Ταξιαρχιών Αλ-Κασάμ, ο Μοχάμεντ Ντέιφ απαγγέλλει στίχους στους συμμαχητές του:
Είμαι παιδί αυτής της γης, φτιαγμένος από το αίμα της / Οπως κι εσύ φυτεμένος εδώ / Χιλιάδες οι σπόροι μου σ’ αυτή τη γη / Οσο κι αν οι τύραννοι προσπαθούν να μας ξεριζώσουν / οι σπόροι μας θ’ ανθίσουν. / Είμαι εδώ, στη γη μου, την αγαπημένη μου, τη γεμάτη προσφορά / Οπως κι αυτή, έτσι και η προσφορά μας συνεχίζεται / πάντα στον ίδιο δρόμο, χωρίς να ξεστρατίζει.
Η απαγγελία του είναι απαγγελία ηθοποιού. Ο Ντέιφ λάτρευε το θέατρο. Οταν σπούδαζε χημεία στο Πανεπιστήμιο, είχε δημιουργήσει τη θεατρική ομάδα «Οι Επιστρέφοντες» και έδιναν παραστάσεις (δεξιά στη φωτογραφία, ο ίδιος σε μια από τις φοιτητικές παραστάσεις).
