Αναβρασμός και πάλι στον αγροτικό κόσμο. Τα τρακτέρ ξαναβγαίνουν στους εθνικούς δρόμους. «Αυτές οι κινητοποιήσεις είναι και ένα εθιμοτυπικό σύνδρομο», δήλωσε αλαζονικά η υπουργός Γεωργίας Κ. Μπατζελή, που ξέχασε όσα έλεγε ως ευρωβουλευτής, περί καρτέλ που εκμεταλλεύονται τους αγρότες. Ούτε μπήκε στον κόπο να εξηγήσει, γιατί βγαίνουν τόσο νωρίς οι αγρότες στο δρόμο απέναντι στην τόσο φρέσκια κυβέρνηση. Ομως, ανεξάρτητα από τη μορφή και την ένταση που θα πάρουν οι φετινές κινητοποιήσεις, σημασία έχουν τα χοντρά προβλήματα που αντιμετωπίζει η φτωχή αγροτιά.
Η τετραετία 2006-9 ήταν μια περίοδος στη διάρκεια της οποίας το βίαιο ξεκλήρισμά της επιταχύνθηκε. Είναι η πρώτη τετραετία εφαρμογής της νέας ΚΑΠ, που στηρίζεται στην πλήρη αποδέσμευση της κοινοτικής ενίσχυσης από τα παραγόμενα προϊόντα (μόνο στο βαμβάκι και σε ελάχιστα άλλα προϊόντα διατηρήθηκε μια μικρή σύνδεση. Στόχος του ευρωπαϊκού μονοπωλιακού κεφάλαιου είναι η μείωση της παραγωγής αγροτικών προϊόντων στην Ευρώπη, επειδή έχει ανοίξει διάπλατα τις πόρτες σε εισαγωγές από τρίτες χώρες. Αγροτικά προϊόντα εισάγονται χωρίς δασμούς και ποσοστώσεις, ως αντάλλαγμα της διείσδυσης του ευρωπαϊκού κεφάλαιου στις αγορές αυτών των χωρών και του ελέγχου των κρατικών παραγγελιών τους από τα μονοπώλια των ευρωπαϊκών ιμπεριαλιστικών χωρών, πολιτική που καθορίστηκε από το γαλλογερμανικό άξονα. Αυτή η πολιτική οδήγησε σε κατακόρυφη πτώση των τιμών των αγροτικών προϊόντων. Πλήττει ακόμη και τμήματα της πλούσιας αγροτιάς, όμως για τη φτωχή αγροτιά του ευρωπαϊκού νότου είναι σκέτη καταστροφή. Ξεκλήρισμα.
Στην Ελλάδα, από την πρώτη κιόλας χρονιά της νέας ΚΑΠ συρρικνώθηκε δραματικά η καπνοκαλλιέργεια, που έχει πέσει κατά 90%! Αρχισε να συρρικνώνεται και η καλλιέργεια σύσπορου βαμβακιού, άλλου βασικού προϊόντος της ελληνικής αγροτικής παραγωγής. Από 4.400.000 στρέμματα που καλλιεργούνταν πριν τη νέα ΚΑΠ και παραγωγή 1.300.000 τόνων, φτάσαμε το 2009 στην καλλιέργεια περίπου 2.600.000 στρεμμάτων και παραγωγή μόλις 600.000 τόνων σύσπορου βαμβακιού! Το 2010 αναμένεται δυνατό πλήγμα και στην παραγωγή λαδιού, καθώς θ’ αρχίσουν οι εισαγωγές από τρίτες χώρες, στο πλαίσιο της Συμφωνίας Ευρωμεσογειακής Συνεργασίας.
Αυτά είναι που κατεβάζουν στο δρόμο τους αγρότες. Ομως, μετά από το μαζικό ξεκλήρισμα και ύστερα από την κάθετη διάσπαση των δεξιών αγροτοπατέρων με τους αγροτοσυνδικαλιστές της ΠΑΣΥ, η συμμετοχή των φτωχών αγροτών είναι εμφανώς μικρότερη σε σχέση με προηγούμενα χρόνια. Αυτό φάνηκε καθαρά στις περσινές κινητοποιήσεις, χάρη στις οποίες οι αγρότες διάφορων περιοχών κατάφεραν να αποσπάσουν τα 425 εκατ. ευρώ του «πακέτου Χατζηγάκη».
Από πέρυσι έκανε αισθητή την παρουσία του το ρεύμα των λεγόμενων «Νέων Αγροτών», που προσπαθεί να διαμορφώσει έναν τρίτο πόλο. Πρόκειται για κομμάτι της πλούσιας αγροτιάς, πολιτικά προσκείμενο στη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, που είτε αναπτύσσει αγροτική επιχειρηματική δράση είτε φιλοδοξεί να αναπτύξει. Οι αντιλήψεις τους συνάδουν με τις κυρίαρχες αντιλήψεις στην ΕΕ και στην ελληνική πολιτική εξουσία: ο φτωχός αγρότης πρέπει να εξαφανιστεί, για να επιβιώσουν μόνο οι αγρότες-επιχειρηματίες, που θα μοιράζονται όλες τις ενισχύσεις (σχέδια βελτίωσης κ.λπ.).
Η πείρα αυτής της ιδιαίτερα καταστροφικής τετραετίας δείχνει ότι στον καπιταλισμό δεν υπάρχει κανένα μέλλον για τη φτωχή αγροτιά. Το πλήρες ξεκλήρισμά της είναι προδιαγεγραμμένο. Η διεκδίκηση μικροενισχύσεων δεν εξασφαλίζει πια ούτε μια αξιοπρεπή μάχη οπισθοφυλακών. Μέλλον μπορεί να υπάρξει μόνο στον κοινό αγώνα με την εργατική τάξη για την ανατροπή του καπιταλισμού και την οικοδόμηση του κομμουνισμού.
