Η προκλητικότητά της Κεραμέως (και του συνόλου της κυβέρνησης, καθώς η Κεραμέως έχει την πλήρη κάλυψη της κυβέρνησης και του Μητσοτάκη) έχει εξαγριώσει τους μαθητές φέρνοντας το αντίθετο αποτέλεσμα. Η τρομοκρατία δεν πέρασε. Οι καταλήψεις δεν έσπασαν από την τρομοκρατία και υπήρξαν περιπτώσεις καταλήψεων που ξανάρχισαν ενώ ήταν έτοιμες να σταματήσουν. Ωστόσο, δε θα πρέπει να ξεχνάμε ότι δεν είναι μόνο η Κεραμέως που θέλει να βάλει φρένο στο μαθητικό αγώνα. Υπάρχουν και αυτοί που ενώ εμφανίζονται αντίθετοι στις φασιστικές πρακτικές της κυβέρνησης, ζητούν το σταμάτημα των καταλήψεων και προσπαθούν να τουμπάρουν τους μαθητές με μόνο «επιχείρημα» τη… νομιμοφροσύνη τους!
Δυστυχώς, τέτοιοι άνθρωποι βρίσκονται και μέσα στο χώρο των καθηγητών. Ακολουθώντας την τακτική του «ναι μεν αλλά», παραδέχονται ότι οι μαθητές έχουν δίκιο στα αιτήματά τους, όπως αυτό για αποσυμφόρηση των σχολείων (ποιος άλλωστε θα μπορούσε να δηλώσει το αντίθετο, ακόμα και η Κεραμέως εμφανίστηκε υποκριτικά απολογητική σ’ αυτό το θέμα), αλλά σπεύδουν να κουνήσουν το δάχτυλο στους μαθητές.
«Οι μαθητές είναι ανοργάνωτοι», «δεν πετυχαίνουν τίποτα με τις καταλήψεις», «οι καταλήψεις είναι παράνομες», «γίνονται καταστροφές» και άλλες τέτοιες αντιδραστικές ανοησίες (που τις έχουμε ακούσει χιλιάδες φορές στο παρελθόν σε ανάλογες καταστάσεις) ήταν ορισμένα από τα «επιχειρήματα» καθηγητών προς μαθητές που ακούστηκαν σε σχολείο. «Διανθίστηκαν» μάλιστα με… ανησυχίες «για την έλλειψη κοινωνικοποίησης των παιδιών» με τα σχολεία κλειστά! Η σκέψη ότι η ίδια η κατάληψη δημιουργεί μία άλλη μορφή κοινωνικοποίησης των παιδιών ούτε που πέρασε από το μυαλό των… «ναι μεν αλλά» όψιμων φίλων των μαθητών, που τους ζητούν να βρουν άλλους τρόπους για να διαμαρτυρηθούν (να φορέσουν το… καπελάκι τους στραβά μήπως;).
Στη δικαιολογημένη ερώτηση «ποιοι είναι αυτοί οι τρόποι», οι… έμπειροι και κατά τα άλλα μορφωμένοι συμβουλάτορες των μαθητών καταπίνουν τη γλώσσα τους. Εκεί θυμούνται την «ανεξαρτησία» των παιδιών και ξαναβρίσκουν τη… διακριτικότητά τους: «Αυτό δεν είναι δικό μας θέμα, εσείς θα πρέπει να βρείτε τη λύση»! Ουσιαστικά είναι σα να λένε: Εμείς σας λέμε σταματήστε και –ακόμα κι αν δεν το λέμε ανοιχτά- υποταχθείτε στην Κεραμέως, αλλά μην περιμένετε να σας δώσουμε και λύση! Αλλωστε… δικό σας θέμα είναι!
Οι παραπάνω απόψεις, που εκφράστηκαν από καθηγητές σε σχολείο των Βορείων Προαστίων, δεν είναι μόνο αντιδραστικές αλλά στρέφονται και κατά των ίδιων των εκπαιδευτικών, γιατί αυτοί είναι που κινδυνεύουν περισσότερο από τον κοροναϊό! Οι καθηγητές θα έπρεπε να είναι στην πρώτη γραμμή του αγώνα για να παρθούν μέτρα για την προστασία από την πανδημία και να κλείσουν τα σχολεία υπ’ αυτές τις συνθήκες και όχι να γίνεται ανεκτή η κοροϊδία που υπάρχει σήμερα. Αντί γι’ αυτό, βρίσκονται κάποιοι να κρίνουν αφ’ υψηλού τους μαθητές χωρίς αυτοί να κάνουν απολύτως τίποτα! Αν αυτό δεν είναι πρόκληση, τότε οι έννοιες έχουν χάσει το νόημά τους!
Μπορεί να είναι ενθαρρυντικό ότι δεν πέρασε η φασιστική και εκδικητική τακτική της Κεραμέως να απαγορεύσει στους καταληψίες να συμμετάσχουν στην τηλεκπαίδευση και να μετατρέψει τους καθηγητές σε μπάτσους που θα καρφώνουν τους μαθητές τους στο υπουργείο, αυτό όμως δεν είναι αρκετό. Οι καθηγητές οφείλουν μαζικά να σταθούν στο πλάι των μαθητών τους και να στηρίξουν τον αγώνα τους. Δεν είναι δυνατόν κάποιοι να κάνουν σημαία τους μια σπασμένη πόρτα ή κάποια υβριστικά συνθήματα σε ένα σχολικό τοίχο, για να πιαστούν απ’ αυτά και να στραφούν ενάντια τις καταλήψεις. Ή αυτοί που δεν κουνάνε το δαχτυλάκι τους για να αντισταθούν, να κατηγορούν τους μαθητές για.. ανοργανωσιά! Μια σπασμένη πόρτα κι ένας βρώμικος τοίχος είναι ψήγματα μπροστά στα τεράστια κτιριακά προβλήματα που αντιμετωπίζουν πολλά σχολεία χρόνια τώρα ή την απαράδεκτη κατάσταση που αντιμετώπισαν τα σχολεία στο θέμα της καθαριότητας εν μέσω πανδημίας.
Τα ίδια έλεγαν κάποιοι παλαιότερα και στην κατάληψη που έχει μείνει δεκαετίες τώρα ως αγωνιστικός φάρος των φοιτητών. Την κατάληψη του Πολυτεχνείου του ‘73. «Φοιτητική αναρχία» το αποκαλούσαν εφημερίδες της εποχής και η χούντα, αφού ξυλοφόρτωσε τους φοιτητές τους… αγκάλιασε με την αγάπη της!!! Ο δε Μαρκεζίνης είχε αποδεχτεί το δικαίωμα των φοιτητών να έχουν τα φρονήματά τους και να συζητούν τα συνδικαλιστικά τους θέματα! Αυτοί όμως επέλεξαν την… αναρχία!
Καλό είναι να μην τα ξεχνάμε αυτά. Μα σήμερα έχουμε… δημοκρατία! Φυσικά, δημοκρατία, αρκεί να μην παρεμποδίζει κανείς στην πράξη το δικαίωμα της εκάστοτε κυβέρνησης να εφαρμόζει την πολιτική που εξυπηρετεί την οικονομική εξουσία, τους καπιταλιστές.
Οι μαθητικές καταλήψεις με τα αιτήματά τους έσωσαν την τιμή της εργαζόμενης κοινωνίας και των ίδιων των καθηγητών. Χρέος όλων μας είναι να τις στηρίξουμε ανεπιφύλακτα.
Ενας γονιός
