Ο Τσιόδρας έχει πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού του την ανάγκη για την προσωπική του αποστασιοποίηση από ό,τι ήθελε να συμβεί με την ταχύτατη, πέρα από τους αρχικούς «προσεκτικούς» μεγαλεπήβολους σχεδιασμούς (για τους οποίους οι ίδιοι μας είχαν «γανώσει» την κεφαλή), «επιστροφή στην κανονικότητα».
Καταρχάς μας λέει μια αλήθεια και με αυτήν «καθαρίζει» για όλα τα ήξεις αφήξεις στις τοποθετήσεις του και τους χρησμούς Πυθίας που κάθε φορά εκστομίζει, προκειμένου να καλύψει με την επιστημοσύνη του τους χειρισμούς της κυβέρνησης Μητσοτάκη, που θέτουν πάνω απ’ όλα -και από τη δημόσια υγεία-, τα συμφέροντα του ελληνικού καπιταλισμού: Η επιστήμη δεν είναι ντετερμινιστική.
Σύμφωνοι, αλλά για να διαλυθούν κάποιες «πλάνες» και να προχωρήσεις μπροστά δεν βαδίζεις στα τυφλά, αλλά πάντα υπολογίζεις όλες τις παραμέτρους, και στην περίπτωση της επαναλειτουργίας των σχολείων, όλους τους κινδύνους που αφορούν σε όλες τις ομάδες που εμπλέκονται, μαθητές, γονείς, εκπαιδευτικούς ευπαθείς ομάδες. Και βεβαίως, φροντίζεις να πάρεις όλα τα αναγκαία μέτρα, είτε αυτά αφορούν τα επιδημιολογικά δεδομένα αυτών των πληθυσμών, είτε αφορούν μέτρα υγιεινής και προστασίας.
Οσον αφορά τα πρώτα (τα επιδημιολογικά δεδομένα) υπάρχει το απόλυτο σκοτάδι. Και ενώ ο ΕΟΔΥ φροντίζει να κάνει 1200 τεστ στους βο(υ)λευτές του κοινοβουλίου, καμιά αντίστοιχη κίνηση δεν προβλέπεται και δεν έχει εξαγγελθεί για τους δεκάδες χιλιάδες εκπαιδευτικούς, που υποχρεωτικά βρίσκονται στα σχολεία (ενώ η Βουλή συνεδριάζει σε άδεια έδρανα), για τους γονείς, για το προσωπικό καθαριότητας, κ.λπ.
Οσον αφορά δε, τις συνηθισμένες πλέον εξαγγελίες για τα μέτρα υγιεινής και προστασίας (1,5 μέτρο απόσταση στα θρανία, αντισηπτικά στις τάξεις, καθαρισμός σχολείων 2 φορές την ημέρα, χωρισμός τμημάτων σε δύο υποτμήματα με 15 μαθητές το ανώτατο, που πηγαίνουν εναλλάξ στο σχολείο), αυτές φανερώνουν και άγνοια της πραγματικότητας και πάνω απ’ όλα αδιαφορία για τις συνέπειες μη εφαρμογής τους, γιατί εκείνο που μετράει είναι η επίπλαστη εικόνα της «ομαλούς επανεκκίνησης» και η επιστροφή των γονιών στην εργασία.
Π.χ. Πολλά σχολεία, ειδικά στα μεγάλα αστικά κέντρα, με τα πολυπληθή τμήματα μαθητών, τις μικρές αίθουσες, τα συστεγαζόμενα σχολεία, τα προκάτ κτίρια, δεν πληρούν τις προϋποθέσεις για την τήρηση των αποστάσεων.Το έτσι κι αλλιώς ελλιπέστατο προσωπικό καθαριότητας έχει μεταφερθεί για την κάλυψη των αναγκών της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης. Τώρα, λοιπόν, που θα επιστρέψει στην Πρωτοβάθμια, θα προκύψουν «τρύπες» και στις δυο βαθμίδες.
Τεράστια ερωτηματικά προκύπτουν και για τα Νηπιαγωγεία, όπου τα παιδιά δεν κάθονται σε θρανία και η διδασκαλία διεξάγεται με παιγνιώδη τρόπο. Τα νήπια εργάζονται σε ομάδες και απασχολούνται με ομαδικό τρόπο σε «γωνιές μαθησιακού ενδιαφέροντος». Πολύ συχνά δε, ο/η νηπιαγωγωγός υποχρεώνεται σε διπλό ρόλο: παιδαγωγού και μητέρας και εδώ η σωματική επαφή δεν μπορεί να αποφευχθεί.
Η πονηρή Κεραμέως, βοηθούμενη από τις διαβεβαιώσεις και τις ερμηνείες à la carte των λοιμωξιολόγων έδωσε την εξής απάντηση σε σχετική ερώτηση δημοσιογράφου, πετώντας στα σκουπίδια τα όσα εξαγγέλλονται ως «απαραίτητα» για την τήρηση των αποστάσεων: «Η Επιτροπή των ειδικών εστίασε πάρα πολύ στο γεγονός ότι στις μικρές ηλικίες δίνουμε ιδιαίτερη έμφαση στο μικρό μέγεθος της ομάδας, παρά στην απόσταση. Ο καθοριστικός παράγοντας είναι, λοιπόν, το μικρό μέγεθος της ομάδας, ειδικά για τις ηλικίες αυτές».
Ο Τσιόδρας και «οι δικοί του» είναι πονηροί. Γι’ αυτό και μετά τα «ναι μεν αλλά», που του επιτρέπουν να κρατάει πάντα «πισινή» [«δεν υπάρχουν επιστημονικά δεδομένα που να σου προσφέρουν απόλυτη εγγύηση ότι η επιστροφή στο σχολείο είναι τελείως ασφαλής και πως κανένα παιδί δεν διατρέχει κίνδυνο», «ο ρόλος τους (των παιδιών) στη μετάδοση της νόσου φαίνεται να υπάρχει, αλλά ίσως σε περιορισμένο βαθμό. Ακόμα δεν είναι ξεκάθαρο», «το άνοιγμα των σχολείων για τα μικρά παιδιά παραμένει ένα σύνθετο δίλημμα» κ.ά.] στρέφεται στην «ατομική ευθύνη», κουνώντας ουσιαστικά το δάκτυλο στους γονείς, τους οποίους καθιστά αποκλειστικά υπεύθυνους για το τί θα συμβεί στα παιδιά τους: «Η αλήθεια είναι πως τελικά ό,τι και να εισηγηθεί η επιστημονική μας Επιτροπή, ό,τι και να αποφασίσει η Πολιτεία, την καλύτερη απόφαση για τα παιδιά τους, θα την πάρουν στο οικογενειακό περιβάλλον οι δικοί τους άνθρωποι, οι οικείοι τους, με γνώμονα τι είναι το καλύτερο για το παιδί τους, τι συμφέρει το παιδί τους πιο πολύ αυτή τη στιγμή».
Την ίδια πονηρή και χυδαία τακτική ακολουθούν από την πλευρά τους η κυβέρνηση και το υπουργείο Παιδείας. Αρκεί μια απλή δήλωση του γονέα του μαθητή, ο οποίος επικαλείται ότι στο οικογενειακό περιβάλλον υπάρχουν άτομα που ανήκουν σε ευπαθείς ομάδες, για να μην επιτρέψει στο παιδί του να πάει στο σχολείο.
Ετσι η Κεραμέως καμώνεται πως άνοιξε τα σχολεία (η εμπειρία της Δευτεροβάθμιας δίνει απογοητευτικά στοιχεία για την προσέλευση των μαθητών), οι δε γονείς καμώνονται πως στέλνουν τα παιδιά τους στις σχολικές αίθουσες.
ΥΓ 1: Το χρονικό διάστημα που θα επαναλειτουργήσουν τα σχολεία της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης είναι από την 1η Ιουνίου έως και τις 26 Ιουνίου (από τις 15 Ιουνίου που ισχύει κανονικά). Με τα υποτμήματα να πηγαίνουν στο σχολείο εναλλάξ, ουσιαστικά μιλάμε για ένα διάστημα 10 ημερών που κάθε μαθητής θα φοιτήσει στο σχολείο. Ελαχιστότατος χρόνος, χωρίς ουσιαστικά παιδαγωγικά-μαθησιακά οφέλη. Η κυβέρνηση, συνεπικουρούμενη από τους «ειδικούς», όμως επιμένει, παρά τα ελλιπή επιστημονικά δεδομένα ως προς τις επιπτώσεις στον πληθυσμό λόγω κοροναϊού, επειδή θέλει να υπηρετήσει το αφήγημα της επιτυχούς «επιστροφής στην κανονικότητα».
ΥΓ 2: «Οι εργαζόμενοι μπορούν και τώρα να συνεχίσουν να χρησιμοποιούν την άδεια ειδικού σκοπού μόνο, προφανώς, για τις ημέρες που τα παιδιά τους είναι υποχρεωμένα να μη βρίσκονται στο σχολείο. Δεν μπορεί, για παράδειγμα, ένα παιδί να βρίσκεται στο σχολείο και να χρειάζεται άδεια ειδικού σκοπού ο γονέας».
Δηλαδή, ο γονιός τη μια μέρα θα έχει άδεια και την άλλη θα πηγαίνει στη δουλειά και ούτω καθ’ εξής, όσο το παιδί του (και το υποτμήμα της τάξης του) θα πηγαίνει στο σχολείο εναλλάξ μέσα στην εβδομάδα.
Η δήλωση ανήκει στον Θεοδωρικάκο. Κράτος και εργοδότες απαλλάσσσονται με κάθε τρόπο από «περιττά» έξοδα.
Γιούλα Γκεσούλη
