Τα συγκεκριμένα συμφωνητικά, που υπογράφηκαν με την πρώτη εταιρία που συμμετείχε ο Κατρούγκαλος (Παπακωνσταντίνου – Κατρούγκαλος – Χλέπας και Συνεργάτες), δεν έχουν δοθεί στη δημοσιότητα, μάλλον επειδή η εταιρία δεν αποδέσμευσε σχετικά τον Δικηγορικό Σύλλογο Αθήνας να το πράξει. Αλλα συμφωνητικά, όμως (δεν αφορούν υποθέσεις επαναπρόσληψης απολυμένων ή διαθέσιμων, αλλά εργατικές διαφορές εργαζόμενων με το δημόσιο τομέα), που συνήψε η νέα εταιρία που έφτιαξε ο Κατρούγκαλος μόλις εκλέχτηκε ευρωβουλευτής (Κατρούγκαλος και Συνεργάτες), συμφωνητικά που δόθηκαν στη δημοσιότητα από τον ΔΣΑ, αναφέρουν: «Η αμοιβή του δικηγόρου θα είναι δώδεκα (12%) από τα ακαθάριστα ποσά που θα εισπραχθούν σύμφωνα με τα παραπάνω. Η αμοιβή αυτή οφείλεται ακέραιη και σε περίπτωση συμβιβασμού, νομοθετικής ή κάθε άλλης εξώδικης ρύθμισης σε οποιοδήποτε στάδιο της αντιδικίας…».
Αναρωτιόμαστε: αυτή η ρήτρα δεν προβλεπόταν στα παλιά συμφωνητικά που υπέγραφε ο Κατρούγκαλος με τους απολυμένους σχολικούς φύλακες ή άλλους απολυμένους και διαθέσιμους; Απάντηση μπορεί να δοθεί όχι βάσει όσων λέει ο Κατρούγκαλος, αλλά μόνο με τη δημοσίευση ενός έστω από αυτά τα συμφωνητικά. Αν αναφέρουν ότι ο δικηγόρος θα εισπράξει την αμοιβή ακόμη και σε περίπτωση νομοθετικής ρύθμισης, τότε ο Τσίπρας θα πρέπει να πετάξει πυξ-λαξ τον Κατρούγκαλο από την κυβέρνηση και να τον «τελειώσει» πολιτικά, διότι είπε ψέματα και παρέσυρε το μέγαρο Μαξίμου να επαναλάβει τα ίδια ψέματα προκειμένου να τον υπερασπιστεί. Αν πράγματι αυτά τα παλιά πιστοποιητικά προβλέπουν ότι μόνο σε περίπτωση δικαστικής νίκης θα καταβληθεί το 12%, ενώ σε περίπτωση νομοθετικής λύσης ο δικηγόρος δε θα πάρει μία, τότε ως προς αυτό το σημείο δεν υπάρχει θέμα. Για να υπάρξει πειστική απάντηση, όμως, επαναλαμβάνουμε ότι πρέπει να δοθούν στη δημοσιότητα αυτά τα συμφωνητικά απολυμένων με την παλιά εταιρία του Κατρούγκαλου.
Αυτό έπρεπε ήδη να το έχει κάνει το μέγαρο Μαξίμου. Για-τί δεν το κάνει, αλλά επιλέγει να πετάξει τη μπάλα στην κερκίδα, μιλώντας για συνωμοσίες σκοτεινών κέντρων και άλλα τέτοια; Ο αρχικός σχεδιασμός από τη φυλλάδα του Ψυχάρη και το «γνωστό και μη εξαιρετέο» δημοσιογράφο του Συγκροτήματος είχε πολλά κενά, καθώς δεν είχε συμφωνητικά με απολυμένους, αλλά για άλλες περιπτώσεις, αλλά κατηγορούσε τον Κατρούγκαλο για τα συμφωνητικά με τους απολυμένους. Ετσι, Κατρούγκαλος και Μαξίμου γραπώθηκαν απ’ αυτό και άρχισαν τις κατηγορίες για προβοκάτσια, κιτρινισμό, υπονόμευση της κυβέρνησης ενόψει του ταξιδιού Τσίπρα στη Γερμανία κτλ. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το Συγκρότημα έκανε κιτρινισμό (παλιά του τέχνη κόσκινο) και ότι επέλεξε τον Κατρούγκαλο ως εύκολο στόχο. Ομως, πέρα από τον κιτρινισμό του Συγκροτήματος, υπάρχει η πραγματικότητα, η οποία δεν αλλάζει.
Ο Κατρούγκαλος, ένας άσημος μέχρι πριν από λίγα χρόνια πανεπιστημιακός της επαρχίας, «εκτινάχτηκε» κατά τα μνημονιακά χρόνια, επενδύοντας κι αυτός στις αντιμνημονιακές κορόνες (ίδια περίπτωση μ’ αυτή του Μπαρουφάκη). Και βέβαια, δεν άφησε ανεκμετάλλευτη την ευκαιρία να στήσει και τη δικηγορική του μπίζνα. Κάποιος που είναι συνέχεια στα κανάλια και που παρουσιάζεται ως «άνθρωπος της νέας εξουσίας που πλησιάζει» είναι λογικό να μαζέψει πελατεία από απελπισμένους εργαζόμενους, που έχουν χάσει κάθε εμπιστοσύνη στον αγώνα και αναζητούν λύσεις από τα δικαστήρια. Αν ήθελε στοιχειωδώς να αυτοπροστατευθεί, αλλά να προστατεύσει και τον Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ, θα ζητούσε να τοποθετηθεί σε κάποιο άλλο υπουργείο, όπου δε θα ήταν ευάλωτος σε κατηγορίες σαν αυτές που αντιμετωπίζει τώρα. Ομως, η αλαζονεία της εξουσίας δεν επιτρέπει τέτοιες… πολυτέλειες. Πήρε το υπουργείο που του πρότεινε ο Τσίπρας, χωρίς δεύτερη σκέψη. Αλλωστε, κάποιοι που αρνούνται να τον υπερασπιστούν, όπως ο Αλ. Μητρόπουλος, έκαναν για χρόνια την ίδια δουλειά και απλώς σκάνε από το κακό τους βλέποντας τη γρήγορη πολιτική ανέλιξη του Κατρούγκαλου, ενώ οι ίδιοι έμειναν εκτός νυμφώνος.
Η περίπτωση Κατρούγκαλου δεν είναι παρά η κορυφή του παγόβουνου. Πολιτική και μπίζνες πάνε χέρι-χέρι, είτε φανερά είτε στη ζούλα. Ο Σπ. Σαγιάς, που «από το πουθενά» ορίστηκε στην πανίσχυρη θέση του γενικού γραμματέα της κυβέρνησης, υπήρξε άνθρωπος όλων των ξένων μονοπωλίων και των ντόπιων μεγαλοεπιχειρήσεων που συνάπτουν συμβάσεις με το δημόσιο ή «χτυπάνε» φιλέτα στις ιδιωτικοποιήσεις. Κανείς δεν μίλησε για το τεράστιο πολιτικό (και όχι νομικό) σκάνδαλο που συνιστούσε ή τοποθέτησή του σ’ αυτό το κρίσιμο κυβερνητικό πόστο κι ας αποτελούσε τον ορισμό της διαπλοκής. Βλέπετε, ο Σαγιάς κάνει μπίζνες με τεράστιους καπιταλιστικούς ομίλους, ενώ ο Κατρούγκαλος κάνει μπίζνες με απολυμένους και αδικημένους εργαζόμενους, οπότε δεν υπάρχει λόγος προστασίας του.
Στην αστική πολιτική οι «καθαρές» περιπτώσεις είναι λίγες. Για τη μεγάλη πλειοψηφία ισχύει πως όποιος μπορεί και όπως μπορεί προωθεί και τις μπίζνες του, δημιουργεί τις διασυνδέσεις του, βολεύει τους ανθρώπους του, έχει αφανείς συνεργάτες από τους οποίους περνάνε οι «δουλειές» κτλ. Η αστική πολιτική είναι εξ ορισμού ένα σκάνδαλο. Αυτό δεν σημαίνει πως δε θα αποκαλύπτουμε κάθε ξεχωριστή περίπτωση που ανακαλύπτουμε.
