Και λέγαμε κι εμείς «πού χάθηκε αυτό το παιδί». Αφού περίμενε υπομονετικά να γίνουν οι πολιτικές ανακατατάξεις, να φύγει από την κυβέρνηση η ΔΗΜΑΡ και να την πάρει η δημοσκοπική κατρακύλα, να μπει ο Βενιζέλος στην κυβέρνηση ως αντιπρόεδρος και ν’ αρχίσει η δημοσκοπική άνοδός του (στο πλαίσιο των μαϊμουδισμένων γκάλοπ πάντοτε), εμφανίστηκε και ο Φλωρίδης με άρθρο στο «Βήμα» (πού αλλού;), για να υποστηρίξει «τη δημιουργία ενός νέου και ενιαίου πολιτικού φορέα» στον «ενδιάμεσο πολιτικό χώρο» που αφήνει το δίπολο ΝΔ – ΣΥΡΙΖΑ. Και βέβαια, ο Φλωρίδης και κάποια άλλα υπολείμματα του πάλαι ποτέ σημιτικού «εκσυγχρονισμού» θα πρέπει να παίξουν καθοριστικό ρόλο στη δημιουργία του «νέου και ενιαίου πολιτικού φορέα», αφού δεν βαρύνονται με άμεση συμμετοχή στην κομματική διαχείριση, όπως ας πούμε ο Βενιζέλος και ο Κουβέλης. Αυτό, βέβαια, δεν το έγραψε, αλλά τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται.
«Η κρίση αποδεικνύεται βαθιά και θα είναι μακροχρόνια», σημειώνει ο Φλωρίδης και σ’ αυτό έχει δίκιο. Αυτό το αφετηριακό συμπέρασμα, όμως, αποτελεί γι’ αυτόν (και για τους αστικούς κύκλους την τακτική των οποίων διεκπεραιώνει) αφετηρία για μια πρόταση αναδιάταξης των γνωστών φθαρμένων υλικών του πολιτικού συστήματος: «Για την Ελλάδα της επόμενης δεκαετίας, που προσβλέπει στη συμμετοχή της σε μια πολιτικά ενωμένη και οικονομικά ανταγωνιστική Ευρώπη, η βαθιά τομή για τη δημιουργία ενός νέου πολιτικού και κομματικού συστήματος είναι επιτακτική. Αφετηρία γι' αυτό θα πρέπει να αποτελέσει η δημιουργία ενός νέου και ενιαίου πολιτικού φορέα στο μεγάλο ενδιάμεσο πολιτικό χώρο. (…) Ενός φορέα που δε θα λειτουργεί ως "δεξιό" ή "αριστερό" κυβερνητικό συμπλήρωμα αλλά ως αυτόνομος πρωταγωνιστικός πόλος που θα θέσει τη δική του σφραγίδα στην εθνική υπόθεση. Αυτός θα είναι και ο καταλύτης για μια ριζική και ταχεία αναδιάρθρωση του πολιτικού και κομματικού σκηνικού στο σύνολό του».
Μ’ ένα ΣΥΡΙΖΑ να διεκδικεί με αξιώσεις την πρωτιά στις επόμενες εκλογές και να αποτελεί αυτή τη στιγμή τη μόνη βιώσιμη εναλλακτική λύση εξουσίας, χώρος για ένα ενδιάμεσο σχήμα που θα διεκδικήσει αυτόνομα την εξουσία, όπως γράφει ο Φλωρίδης, δεν υπάρχει. Ακόμα και στην ιδανική περίπτωση που συνενωθεί προεκλογικά η «όλη» σοσιαλδημοκρατία (ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ, Λοβέρδος, Μόσιαλος, Διαμαντοπούλου, Φλωρίδης και σία), επειδή ακριβώς δε θα πρόκειται για παρθενογένεση, αλλά για συνένωση γνωστότατων διαχειριστών της εξουσίας στην προ και την μετά το μνημόνιο εποχή, ελπίδες για οτιδήποτε άλλο εκτός από την τρίτη θέση (πίσω από ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ) δεν έχουν. Σ’ αυτή την περίπτωση, η μοναδική τους επιλογή θα είναι να συνεργαστούν με όποιο κόμμα βγει πρώτο. Και αν μεν είναι η ΝΔ, να συνεχίσουν τη σημερινή πολιτική, αν δε είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, να τον καλουπώσουν στα μνημονιακά μέτρα, προσφέροντας στον Τσίπρα και την παρέα του ένα καλό άλλοθι για μια «βίαιη ωρίμανση».
Αν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν προσχωρήσει σε μια τέτοια κυβερνητική συνεργασία και οι αριθμοί για συγκυβέρνηση με τη ΝΔ δεν βγαίνουν, τότε αυτό το σχήμα θα μπορούσε να διεκδικήσει κάτι καλύτερο στις νέες εκλογές που αναγκαστικά θα προκηρυχτούν. Αρα, ως αυτόνομο σχήμα και όχι ως τσόντα της ΝΔ ή του ΣΥΡΙΖΑ, αυτό το σχήμα που προτείνει ο Φλωρίδης μπορεί να υπάρξει μόνο τη μεθεπόμενη και όχι την επόμενη μέρα και μόνο αν συντρέξουν μια σειρά συγκυρίες. Για να το πούμε διαφορετικά, ένα τέτοιο σχήμα της παραδοσιακής σοσιαλδημοκρατίας μπορεί να σταθεί μόνο όταν ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ καταστούν παντελώς αναξιόπιστα κόμματα. Κι αν για τη ΝΔ αυτό είναι σφόδρα πιθανό, αφού εισπράττει την πολιτική φθορά της διακυβέρνησης, για το ΣΥΡΙΖΑ που δεν κυβερνά δεν είναι και τόσο πιθανό. Γιατί δηλαδή να φθαρεί ο ΣΥΡΙΖΑ και όχι το ΠΑΣΟΚ του Βενιζέλου και η ΔΗΜΑΡ του Κουβέλη;
Νομίζουμε, λοιπό, ότι ένα βότσαλο στη λίμνη πετάει ο Φλωρίδης. Ισχυρά συμφέροντα (μεγαλοεκδότες και άλλοι καπιταλιστές) θέλουν να στήσουν έναν ενδιάμεσο πόλο, να κρύψουν λίγο τη γύμνια του Βενιζέλου και του Κουβέλη, για να ‘χει ο Σαμαράς έναν κυβερνητικό σύμμαχο μετά τις επόμενες εκλογές, οι οποίες ουδείς πιστεύει ότι θα γίνουν στο τέλος της τετραετίας. Πόσο συμβατή είναι, όμως, αυτή η τακτική με το σχεδιασμό της «Νέας Ελλάδας» που προωθεί ο Σαμαράς; Τα ίδια πρόσωπα ή έστω ένα μέρος απ’ αυτά τα πρόσωπα διεκδικεί και ο Σαμαράς, για να κάνει την «υπέρβαση» της ΝΔ. Αρα, θα υπάρξουν συγκρούσεις τακτικών.
