«Η κατάργηση του λαθρονομοσχεδίου Ραγκούση, αυτού του κατάπτυστου και ανθελληνικού νόμου είναι μια μεγάλη νίκη της Χρυσής Αυγής που έδωσε αιματηρούς αγώνες τα τελευταία χρόνια. Εγινε το πρώτο βήμα για να ανήκει και πάλι η Ελλάδα στους Ελληνες». Εχουν κάθε λόγο να πανηγυρίζουν οι νεοναζί, διότι το Συμβούλιο της Επικρατείας, με ψήφους 24-13, υιοθέτησε το «δίκαιο του αίματος», για πρώτη φορά με τόσο κραυγαλαίο τρόπο στην ελληνική έννομη τάξη. Υιοθέτησε, δηλαδή, τον πυρήνα του νεοναζιστικού ρατσισμού.
Δεν ξέρουμε αν ο Σαμαράς, οι απόψεις του οποίου (και των ακροδεξιών συμβούλων του) ταυτίζονται με το ρατσισμό των νεοναζί, θα έχει την ευχέρεια να μετατρέψει το συγκεκριμένο ανατριχιαστικό ιδεολόγημα σε νόμο (αντιδρούν ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ και μάλλον θα αναζητηθεί κάποιος συγκερασμός), σίγουρα όμως είχε και ο ίδιος και το κόμμα του μεγάλη συμβολή στην έκδοση αυτής της ντροπιαστικής για το νεοελληνικό κράτος απόφασης του ανώτατου δικαστηρίου.
Για να μην παρεξηγηθούμε ως υπερασπιστές του νεοελληνικού αστισμού, σπεύδουμε να τονίσουμε πως το ζήτημα της ιθαγένειας είναι καθαρά αστικό ζήτημα. Στις ανεπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες το έλυσε η ίδια η αστική τάξη, την εποχή που γινόταν πολιτικά κυρίαρχη (διαλύοντας τα προγενέστερα φεουδαρχικά καθεστώτα) και συγκροτούσε τα εθνικά κράτη. Η ιδιότητα του πολίτη του αστικού κράτους δεν ταυτιζόταν με το «δίκαιο του αίματος», που κυριαρχούσε στη φεουδαρχία, αλλά με την αποδοχή του νέου καθεστώτος και την εγκατάσταση στην επικράτειά του. Πολλά αστικά κράτη είναι πολυεθνικά, ενώ όλα παραχωρούσαν την ιδιότητα του πολίτη σε ανθρώπους που προέρχονταν από τις αποικίες τους. Ολ’ αυτά, βέβαια, υπό κανόνες και περιορισμούς, οι οποίοι όμως αναφέρονται στη μεταναστευτική τους πολιτική και όχι στο «δίκαιο του αίματος». Αυτό το αναβίωσαν οι ναζί, με τις γνωστές συνέπειες για ολόκληρη την Ευρώπη.
Ο νόμος Ραγκούση, λοιπόν, δεν ήταν κανένα επαναστατικό νομοθέτημα, αλλά ένας στοιχειώδης αστικός εκσυγχρονισμός, μέσω του οποίου επιχειρήθηκε να διευθετηθεί το παράδοξο να κατοικούν στην Ελλάδα εκατοντάδες χιλιάδες νέοι και νέες, που γεννήθηκαν εδώ από μετανάστες γονείς, μεγάλωσαν εδώ, σπούδασαν εδώ, κατοικούν και εργάζονται εδώ, αλλά αντιμετωπίζονται ως άνθρωποι χωρίς πατρίδα, χωρίς την ιδιότητα του πολίτη. Θέσπισε, λοιπόν, ο νόμος αυτός ένα εξαιρετικά αυστηρό και περιοριστικό σύστημα αντικειμενικών κριτηρίων για τη χορήγηση της ιθαγένειας σ’ αυτούς τους νέους και τις νέες, μακράν των ισχυόντων στις ανεπτυγμένες (και πρώην αποικιοκρατικές) χώρες της Ευρώπης και βέβαια μακράν κάθε προοδευτικής αστικής αντίληψης (για τις αρχές του διαφωτισμού ας μη μιλήσουμε καν).
Αν για το ζήτημα της ψήφου των «νόμιμων» μεταναστών στις τοπικές εκλογές το ΣτΕ επικαλέστηκε έναν τυπικό συνταγματικό λόγο (έτσι κι αλλιώς το σύνταγμα είναι λάστιχο και συστέλεται ή διαστέλεται αναλόγως, με αποτέλεσμα τα μεν Μνημόνια να κρίνονται συνταγματικά, η δε περιορισμένη ψήφος των μεταναστών αντισυνταγματική), για το ζήτημα της ιθαγένειας δεν ανέτρεξε στο σύνταγμα, αλλά στο ρατσιστικό «δίκαιο του αίματος», γράφοντας: «Ελάχιστος όρος και όριο των σχετικών νομοθετικών ρυθμίσεων για την απονομή της ελληνικής ιθαγένειας είναι η ύπαρξη γνησίου δεσμού του αλλοδαπού προς το ελληνικό κράτος και την ελληνική κοινωνία, τα οποία δεν είναι οργανισμοί ασπόνδυλοι και δημιουργήματα εφήμερα, αλλά παριστούν διαχρονική ενότητα με ορισμένο πολιτιστικό υπόβαθρο, κοινότητα με σχετικώς σταθερά ήθη και έθιμα, κοινή γλώσσα με μακρά παράδοση, στοιχεία τα οποία μεταβιβάζονται από γενεά σε γενεά με τη βοήθεια μικρότερων κοινωνικών μονάδων»! Ετσι, στη θέση των αντικειμενικών κριτηρίων για τη χορήγηση ιθαγένειας θα μπει η εξατομικευμένη κρίση κάποιας επιτροπής, η οποία θα περνάει από… τεστ ελληνικότητας τα παιδιά των μεταναστών. Και βέβαια, το γεγονός ότι τα περισσότερα απ’ αυτά τα παιδιά είναι απείρως πιο μορφωμένα από τα ασπόνδυλα «ουγκ!» του νεοναζισμού δεν έχει καμιά σημασία.
Ο επαρχιώτικος εθνικισμός και η καλλιέργεια ρατσιστικών αντιλήψεων για τον «περιούσιο λαό», του οποίου «το αίμα δεν πρέπει να μολυνθεί από μαύρους και σκουρόχρωμους Ασιάτες και Αφρικανούς», κρίνεται ως ένα καλό κοινωνικό αφιόνι για την περίοδο που διανύουμε. Κάπως έτσι και οι άνεργοι της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης μετατράπηκαν σε σημαντικό βαθμό σε freicorps του ναζισμού.
