Το Σεπτέμβρη του 2011, ο Μαχμούντ Αμπάς, επικεφαλής της Παλαιστινιακής Αρχής, απευθυνόταν στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ με αίτημα για την ένταξη της Παλαιστίνης ως κράτους-μέλους του ΟΗΕ με πλήρη δικαιώματα. Η διαδικασία προβλέπει ότι το αίτημα ένταξης κράτους-μέλους στον ΟΗΕ πρέπει να υιοθετηθεί από εννιά στα δεκαπέντε μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας, με την προϋπόθεση ότι κανένα μόνιμο μέλος δε θα θέσει βέτο. Οι ΗΠΑ, βέβαια, αντέδρασαν ακαριαία, απειλώντας ότι θα θέσουν βέτο, προκειμένου να απορρίψουν την υποβολή της πρότασης στην κρίση της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ. Ο λόγος του Αμπάς έτυχε θερμότατης αποδοχής από τους Παλαιστίνιους της διασποράς και της Δυτικής Οχθης. Για αρκετές μέρες το θέμα προβαλλόταν στην κορυφή των διεθνών ειδήσεων σε όλο τον κόσμο.
Ενα χρόνο μετά, στις 27 Σεπτέμβρη του 2012, ο Μαχ- μούντ Αμπάς επανερχόταν στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, αυτή τη φορά με το αισθητά πιο υποβαθμισμένο αίτημα η Παλαιστίνη να γίνει κράτος-μη μέλος με την ιδιότητα του παρατηρητή, καθεστώς ανάλογο με αυτό του Βατικανού. Η διαδικασία για το αίτημα αυτό προβλέπει απευθείας ψηφοφορία στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, χωρίς τη μεσολάβηση έγκρισης του Συμβουλίου Ασφαλείας. Αυτή τη φορά, ελάχιστοι Παλαιστίνιοι ασχολήθηκαν με το λόγο του Αμπάς στον ΟΗΕ (στη Ραμάλα λίγοι παρακολουθούσαν το λόγο), πολύ δε περισσότερο δεν έγινε σημαντικό θέμα στα διεθνή ΜΜΕ.
Το αίτημα να γίνει η Παλαιστίνη κράτος-μη μέλος είναι, βέβαια, πίσω και από την απόφαση του ΟΗΕ του 1947, που προέβλεπε τη δημιουργία δύο κρατών, ενός παλαιστινιακού και ενός ισραηλινού, στα όρια της ιστορικής Παλαιστίνης. Οπως σημείωσε και ο ηγέτης της Χαμάς στη Γάζα Μαχμούντ Αλ-Ζαχάρ στις 26/11, «αυτό (σ.σ. η ένταξη της Παλαιστίνης ως κράτος-μη μέλος στον ΟΗΕ) είναι έγκλημα, διότι εμείς οι Παλαιστίνιοι έχουμε στο παρελθόν απορρίψει πολύ καλύτερες προτάσεις, που μας παραχωρούσαν περισσότερα δικαιώματα και γη απ’ ό,τι η πρόταση του Αμπάς. Το 1947, αρνηθήκαμε το σχέδιο διαχωρισμού του ΟΗΕ, ενώ άλλα διεθνή ψηφίσματα, τα οποία οι Παλαιστίνιοι έχουν ήδη απορρίψει, μας έδιναν περισσότερα από την πρόταση του Αμπάς. Συνεπώς, πώς μπορούμε να συμφωνήσουμε σε αυτή την προσφορά τώρα;».
Η φωνή του Ζαχάρ, όμως, ήταν μειοψηφική ακόμη και μέσα στη Χαμάς. Λίγες μέρες μετά τον θρίαμβο της Παλαιστινιακής Αντίστασης και την επιβολή εκεχειρίας με τους όρους της, η Χαμάς υιοθέτησε τη διπλωματική κίνηση του Αμπάς στον ΟΗΕ. Την Παρασκευή 30/11, η ψηφοφορία στον ΟΗΕ έληξε με πολύ μεγάλη πλειοψηφία υπέρ των Παλαιστινίων, καθώς 138 κράτη ψήφισαν υπέρ, 9 κατά, ενώ υπήρχαν και 41 αποχές. Το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας έγινε δεκτό με ξέφρενους πανηγυρισμούς σε Δυτική Οχθη και Γάζα.
Για πρώτη φορά κράτη όπως η Γερμανία και η Αγγλία, που προσφέρουν παραδοσιακά τις υπηρεσίες τους στο Ισραήλ, προτίμησαν να απόσχουν και όχι να καταψηφίσουν. Αυτή η στάση τους, βέβαια, αποτελεί και μια «μομφή» στη συντονισμένη κίνηση Ισραήλ και ΗΠΑ ν’ αρχίσουν μόνοι και ερήμην των άλλων ιμπεριαλιστών ένα νέο πόλεμο ενάντια στη Γάζα, διερευνώντας τις αντιδράσεις των νέων αραβικών καθεστώτων. Μετά τις εξεγέρσεις που πραγματοποιήθηκαν στις αραβικές χώρες, από την Τυνησία μέχρι το Μπαχρέιν και την Υεμένη, η πλειοψηφία των αραβικών κρατών στήριξε ευθέως την ηγεσία της Παλαιστινιακής Αντίστασης στη Γάζα, καταδικάζοντας επίσης ευθέως το Ισραήλ. Η κυβέρνηση Ομπάμα, αφού άναψε το πράσινο φως για την επίθεση, έστειλε άρον-άρον τη Χίλαρι Κλίντον, λίγες μέρες μετά, για να διαπραγματευθεί εκεχειρία, όταν οι σιωνιστές έσπασαν τα μούτρα τους. Την περασμένη Δευτέρα, τόσο η Αγγλία όσο και η Γαλλία διαμαρτυρήθηκαν για τη συνέχιση των παράνομων εποικισμών στην Ανατολική Ιερουσαλήμ. Ο Μπαν Κι-Μουν έκανε λόγο για «τελειωτικό χτύπημα» στις προσπάθειες για επανέναρξη της ειρηνευτικής διαδικασίας.
Μες στον κουρνιαχτό των πανηγυρισμών για τη «διπλωματική νίκη» στον ΟΗΕ, «θάφτηκαν» οι διαβεβαιώσεις που έδωσε αυθημερόν ο Αμπάς προς τους σιωνιστές, ότι η Παλαιστινιακή Αρχή δεν πρόκειται να εκμεταλλευτεί το νέο καθεστώς του κράτος-μη μέλους στον ΟΗΕ, προκειμένου να προσφύγει, όπως έχει πλέον δικαίωμα, στο δικαστήριο της Χάγης για εγκλήματα του Ισραήλ και των ηγετών του κατά της ανθρωπότητας. Παράλληλα, «ξεχάστηκε» η απεμπόληση του δικαιώματος της επιστροφής για χιλιάδες Παλαιστίνιους στις πατρογονικές εστίες τους, στην οποία προχώρησε ο Αμπάς από ραδιοφωνική ισραηλινή εκπομπή μια βδομάδα πριν οι ισραηλινοί αρχίσουν τον βομβαρδισμό της Γάζας.
Ομως, ανεξάρτητα από τους πανηγυρισμούς για τη διπλωματική νίκη, δύο γεγονότα είναι αναμφισβήτητα. Πρώτον, ότι κανείς στην Παλαιστίνη δεν πιστώνει την επιτυχία στον Αμπάς. Ολοι θεωρούν πως η πλειοψηφία στον ΟΗΕ σχηματίστηκε μετά τη νίκη της Αντίστασης στη Γάζα. Δεύτερο, ότι σε όλο το πέραν της ηγετικής ομάδας της Φάταχ πολιτικό φάσμα της Παλαιστίνης αποτελεί κοινή πεποίθηση πλέον (και διακηρύσσεται σε όλους τους τόνους), ότι οι διπλωματικές προσπάθειες πρέπει να υποταγούν σε μια στρατηγική αντίστασης. Ο παλαιστινιακός λαός έχει πλέον έμπρακτη επιβεβαίωση, μετά την αδιαμφισβήτητη νίκη της Αντίστασης στη Γάζα.
