Κόντρες

«Αν κανείς πιστεύει ότι θα πρέπει η Ελλάδα να σηκώσει μαύρη πειρατική σημαία και να έχει την ψευδαίσθηση μιας αυτοδύναμης αναπτυξιακής πρότασης στο σημερινό παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον, ας το καταθέσει. Αυτοί μπορεί να είναι οι οπαδοί του λόμπι της δραχμής. Δεν αφορούν εμάς αυτές οι απαντήσεις»! Αυτός που μιλάει είναι ο εκπρόσωπος Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ και μέλος της ηγετικής ομάδας Πάνος Σκουρλέτης (ραδιόφωνο ΝΕΤ, 14.11.12). Και είναι σαφέστατος. Αναπαράγει με μοντέρνο τρόπο τη θεωρία της «ψωροκώσταινας». Η Ελλάδα αποκλείεται να έχει μια αυτοδύναμη ανάπτυξη, πρέπει να είναι ενταγμένη στο παγκόσμιο σύστημα του ιμπεριαλισμού, στο διεθνή καπιταλιστικό καταμερισμό της εργασίας. Ευτυχώς που δεν ζουν ο Μπάτσης, ο Κιτσίκης και οι άλλοι μαρξιστές επιστήμονες του «Ανταίου», γιατί θα έπρεπε να κάψουν τις πολύτομες εργασίες τους, με τις οποίες απέδειξαν –στα μέσα της δεκαετίας του ’40, όταν είχαν μπροστά τους μια καθυστερημένη και κατεστραμμένη Ελλάδα– ότι η χώρα μπορεί να έχει μια λαμπρή αυτοδύναμη ανάπτυξη, φτάνει να υπάρξει επαναστατική ανατροπή.

Εμμέσως πλην σαφέστατα, ο ΣΥΡΙΖΑ, διά στόματος Σκουρλέτη, εμφανίζεται ως υπερασπιστής του αστικού καθεστώτος και της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης. Και το κάνει με τον πιο αισχρό, λακέδικο τρόπο. Από την άποψη της πρακτικής πολιτικής ξέρετε πού οδηγεί αυτό; Στην άμεση προσαρμογή του ΣΥΡΙΖΑ στις απαιτήσεις των ιμπεριαλιστών δανειστών-προστατών-επικυρίαρχων, άπαξ και βρεθεί ποτέ στην κυβέρνηση. Προσαρμογή ίδια κι απαράλλαχτη μ’ αυτή που έκαναν οι Σαμαράς-Βενιζέλος-Κουβέλης, πετώντας στα σκουπίδια τις προεκλογικές (εν μέρει και μετεκλογικές) διακηρύξεις τους. Θα επικαλεστεί και ο ΣΥΡΙΖΑ τα ίδια που επικαλούνται οι σημερινοί συγκυβερνώντες. Οτι η χώρα δεν μπορεί να ζήσει μόνη της, δεν μπορεί να ζήσει εκτός ΕΕ και Ευρωζώνης και γι’ αυτό πρέπει να γίνει αυτό που απαιτείται.

Τέλος, υπάρχει και μια άλλη ανάγνωση σ’ αυτό το ζήτημα. Η μοίρα μιας καπιταλιστικής Ελλάδας (για λόγους που είναι ιστορικά εξηγήσιμοι, αλλά εκφεύγουν του παρόντος) είναι συνυφασμένη με την ιμπεριαλιστική εξάρτηση, όποια μορφή κι αν έχει αυτή. Μια Ελλάδα ανεξάρτητη, με το λαό αφέντη στον τόπο του, μπορεί να υπάρξει μόνο με την εξαφάνιση του ελληνικού καπιταλισμού. Ας το έχουν αυτό υπόψη τους οι εργάτες και οι λοιποί εργαζόμενοι. Οπως έγραφε και το πανό της «Κόντρας» στην πορεία του Πολυτεχνείου, «Η λύση ή θα είναι επαναστατική ή δε θα υπάρξει».

 

Στην αρχή νομίσαμε ότι ο Ρουπακιώτης προετοιμάζει την ηρωική του έξοδο από τη συγκυβέρνηση. Οταν, όμως, είδαμε ότι υπέγραψε και τις δυο Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου, που κουρελιάζουν το ίδιο το πολίτευμα, πειστήκαμε ότι μάλλον για ηρωικό ξέσπασμα επρόκειτο. Σημάδι πανικού από έναν άνθρωπο ο οποίος –όπως και οι υπόλοιποι ΔΗΜΑΡίτες– κάπως αλλιώς φανταζόταν την ημέρα που το όραμά τους της «κυβερνώσας αριστεράς» θα γινόταν πράξη. Φανταζόταν ότι θα μπορούν να ψιλοδημαγωγούν και όχι ότι θα ήταν αναγκασμένοι να υπογράφουν τα πιο αποκρουστικά κοινωνικά και πολιτικά μέτρα. Οφείλουμε να τον ευχαριστήσουμε, πάντως, για δυο πράγματα. Πρώτο, επειδή ξεβράκωσε δημόσια όλα το σύστημα της συγκυβέρνησης με τους υπουργούς-μαριονέτες. Δεύτερο, επειδή μας δίνει ένα λαμπρό δείγμα του τι σημαίνει «κυβερνώσα αριστερά». Κι αυτό δεν αφορά μόνο τους ΔΗΜΑΡίτες της σημερινής συγκυβέρνησης, αλλά και εκείνους που υπόσχονται μια «κυβέρνηση της αριστεράς» που θ’ αλλάξει άρδην την κατάσταση. Επειδή δεν κυβερνούν οι κυβερνήσεις, αλλά το κεφάλαιο, όλα τα παχιά λόγια εξατμίζονται μόλις αυτοί που τα εκφωνούν καθήσουν στους κυβερνητικούς θώκους.

ΥΓ: Αφού εκτονώθηκε από το πρωινάδικο του ΑΝΤ1, ο Ρουπακιώτης μπόρεσε με μεγαλύτερη ευκολία να υπογράψει την Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου που εγκαθιδρύει ένα Μνημόνιο διαρκείας με αυτόματο πιλότο, με διαδικασίες που ξεφτιλίζουν την ίδια την έννοια της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Επιλογή για την οποία δεν είχε την παραμικρή αντίρρηση και ο άλλος μεγάλος δημοκράτης, ο Κουβέλης, που τάχα δεν μπορούσε να ψηφίσει το πολυνομοσχέδιο-εφιάλτη, λόγω των εργασιακών.

Πέρασε στα ψιλά, γι’ αυτό και πρέπει να το σημειώσουμε. Στην ελληνογερμανική πολιτικοεπιχειρηματική φιέστα της Θεσσαλονίκης, πριν την οποία έγιναν τα γνωστά με τους φραπέδες στον πρόξενο και άλλα μέλη της γερμανικής αντιπροσωπείας, συμμετείχε και η πρόεδρος της Επιτροπής Φιλίας της γερμανικής βουλής Ανέτ Γκροθ. Ξέρετε σε ποιο κόμμα ανήκει η φράου Γκροθ; Στο Die Linke, τον ΣΥΡΙΖΑ της Γερμανίας! Οπως γράφτηκε στον Τύπο, λειτούργησε πυροσβεστικά και είχε συνομιλία με τον Μπαλασόπουλο. Οταν ανέβηκε να χαιρετίσει, πάντως, όχι μόνο δεν άσκησε καμιά κριτική στη γερμανική πολιτική, αλλά είπε πως «είναι ανόητο να ισχυρίζεται κανείς ότι η γερμανική κυβέρνηση θέλει να διώξει την Ελλάδα από το ευρώ». Να τη χαίρονται…

 

«Οχι, δεν είναι αλήθεια ότι ο Ομπάμα είναι ένας Μπους με ανθρώπινο πρόσωπο», κραυγάζει ο Σλαβόι Ζίζεκ από τις στήλες του βρετανικού Guardian. Και συνεχίζει: «Πολλοί τον κατηγόρησαν ότι διχάζει τους Αμερικανούς αντί να τους ενώνει. Ισως όμως αυτή ακριβώς να είναι η μεγαλύτερη αρετή του».

Δεδομένου ότι ο Ζίζεκ δεν κάνει τίποτα τζάμπα, δικαιούμαστε να ρωτήσουμε. Πληρώθηκε σε χρήμα γι’ αυτή την αβάντα στον Ομπάμα ή τον βοήθησε το επιτελείο του αμερικανού προέδρου να κλείσει τίποτα δουλειές στις ΗΠΑ;

Επί τη ευκαιρία, να επαναλάβουμε ένα παλιό ερώτημα που έχει μείνει αναπάντητο. Πόσο είχε πληρωθεί ο Ζίζεκ από τον ΣΥΡΙΖΑ για να ‘ρθει προεκλογικά στην Αθήνα και να μας συστήσει τον Τσίπρα σαν «αυριανό πρωθυπουργό»; Οφείλουμε να του αναγνωρίσουμε, πάντως, καλή επιρροή στους μαθητές του. Με τον ίδιο θαυμασμό για τον Ομπάμα μιλάει και ο Τσίπρας.

 

«Η λύση είναι να μπορέσουμε να σταθούμε στα πόδια μας. Να παράξουμε υπεραξία. Να έχουμε θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης. Και ο παραγόμενος αυτός πλούτος να μοιραστεί δίκαια στον ελληνικό λαό». Κάποιος να πει επειγόντως στον Τσίπρα (το απόσπασμα είναι από την ομιλία του στη ΛΑΡΚΟ) τι ακριβώς είναι η υπεραξία. Διότι τη μπερδεύει με τη χυδαία χρηματιστηριακή ορολογία (π.χ. «υπεραξία των μετοχών»). Να του πείτε πρώτον ότι στην παραγωγή παράγεται καταρχήν αξία, η οποία οφείλεται αποκλειστικά στην ανθρώπινη εργασία. Η υπεραξία είναι εκείνο το κομμάτι που κλέβουν οι καπιταλιστές και το μετατρέπουν σε κέρδος (αυτό, να πείτε στον Αλέξη, γίνεται στη σφαίρα της κυκλοφορίας, όχι στη σφαίρα της παραγωγής). Τέλος, να του πείτε ότι ο παραγόμενος πλούτος στον καπιταλισμό ΠΟΤΕ δεν υπάρχει περίπτωση να μοιραστεί δίκαια. Ακόμα και αν τα μεροκάματα αυξηθούν θεαματικά, ακόμα και αν μειωθούν οι ώρες εργασίας, ακόμα κι αν υπάρξει βελτίωση στις κοινωνικοασφαλιστικές παροχές, στο βαθμό που θα εξακολουθεί να υπάρχει αξία της εργατικής δύναμης και υπεραξία που την καρπώνονται οι καπιταλιστές, θα υπάρχει κοινωνική αδικία. Να του πείτε πως για να υπάρξει κοινωνική δικαιοσύνη θα πρέπει να μην υπάρχει υπεραξία, δηλαδή να μην υπάρχει καπιταλισμός.

 

♦ Το μονοπάτι της λευτεριάς

► Είναι πραγματικά κατάντια. Να πηγαίνεις στο γραφείο του γερμανού προξένου και να ζητάς συγγνώμη, γιατί «είχες συναισθηματική φόρτιση» και πήρες μέρος στις αποδοκιμασίες εναντίον του. Είτε το δει κανείς πολιτικά, είτε το δει συνδικαλιστικά, είτε το δει με τα κοινωνικά μέτρα και σταθμά, είναι κατάντια. Ενας εργαζόμενος έγινε γλάστρα στο γραφείο ενός ιμπεριαλιστή διπλωμάτη.