Επιστολή στον πρόεδρο του Ευρωκοινοβούλιου Μάρτιν Σουλτς έστειλαν οι εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ, ζητώντας του να την κοινοποιήσει σε όλους τους ευρωβουλευτές. Και ποιο είναι το πρώτο πράγμα που επισημαίνουν, πέραν του ότι «μεγάλα τμήματα του ελληνικού λαού οδηγούνται στην περιθωριοποίηση», είναι ότι «η απαραίτητη κοινωνική συνοχή απειλείται και αναπτύσσονται στον ελληνικό λαό έντονα αντι-ευρωπαϊκά σύνδρομα»!
Αφού εκφράσουν την αγωνία τους για την «αναγκαία βελτίωση της ανταγωνιστικότητας των επιχειρήσεων και της ελληνικής οικονομίας», η οποία δεν επιτυγχάνεται «εξαιτίας της λανθασμένης συνταγής» (!), και για το «επιχειρηματικό περιβάλλον» που είναι «πλήρως αρνητικό» (!), επιδίδονται σ’ ένα γλοιώδες κήρυγμα ευρωλαγνείας: «Οι κανόνες δημοσιονομικής πειθαρχίας έχουν καλύψει το κοινωνικό πρόσωπο της ΕΕ, που αποτυπώνεται χαρακτηριστικά στη Συνθήκη Ευρωπαϊκής Ενωσης» – «Επειδή απαιτείται άμεση, ειλικρινής και έμπρακτη συστράτευση όλων των ευρωπαϊκών δυνάμεων προς διάσωση των αξιών που στηρίζουν τον ευρωπαϊκό πολιτισμό, σας καλούμε να περιφρουρήσετε και να διασφαλίσετε τις αξίες αυτές»!
Ενδιαμέσως, κάνουν ευρεία αναφορά στον «κοινωνικό εταιρισμό» και στις άριστες σχέσεις που έχουν με τους καπιταλιστές: «Η υποχρέωση προσήκοντος και έγκαιρου κοινωνικού διαλόγου έχει εκφυλισθεί σε μια τυπικά ενημερωτική, επιφανειακή και προσχηματική διαδικασία με προειλημμένες αποφάσεις, παρά το γεγονός ότι η κρισιμότητα των περιστάσεων στη χώρα επιβάλλει την μεγιστοποίηση της κοινωνικής συναίνεσης και της κοινωνικής συνοχής» – «Οι κοινωνικοί εταίροι, έχοντας συνείδηση της σοβαρότητας της οικονομικής κρίσης, πλήρη γνώση της ελληνικής πραγματικότητας και υψηλό αίσθημα ευθύνης κάθησαν στο τραπέζι του διαλόγου και πέτυχαν ένα minimum συμφωνίας».
Δεν φτάνει που ωραιοποιούν την ιμπεριαλιστική ΕΕ, παρουσιάζοντάς την σαν θεσμό που έχει κυρίως ένα κοινωνικό πρόσωπο, δεν φτάνει που ωραιοποιούν το Ευρωκοινοβούλιο, αυτή την απατηλή βιτρίνα της Ευρωένωσης, ωραιοποιούν και τους καπιταλιστές, εμφανίζοντάς τους ως δήθεν αντίθετους στην πολιτική που εφαρμόζουν συγκυβέρνηση και τρόικα. Επ’ αυτού, την καλύτερη απάντηση στους ξεδιάντροπους εργατοπατέρες δίνει η απόφαση που πήρε στις 14 Φλεβάρη, δυο μέρες μετά την ψήφιση του Μνημόνιου-2, το Γενικό Συμβούλιο του ΣΕΒ, η οποία καταλήγει ως εξής: «Η υπογραφή της νέας δανειακής σύμβασης μάς ανοίγει ένα παράθυρο ευκαιρίας για να μη χάσουμε την ευρωπαϊκή μας προοπτική. Αλλά το μέλλον δεν εξασφαλίζεται με δανεικά. Η ανάπτυξη αποτελεί το μοναδικό αντίδοτο στην κρίση. Και ανάπτυξη θα έρθει μόνο μέσα από τις δικές μας δυνάμεις, τις δικές μας αποφάσεις, τις δικές μας πράξεις. Τώρα ή ποτέ είναι η ώρα των μεγάλων, αποφασιστικών αλλαγών στην οικονομία και την κοινωνία»!
Οι καπιταλιστές όχι μόνο υπερασπίζονται (και) το Μνημόνιο-2, αλλά φτύνουν κατάμουτρα την εργατική τάξη, ισχυριζόμενοι ότι αυτοί «μεριμνούν για το εισόδημα των εργαζομένων τους και δίνουν προτεραιότητα στη διαφύλαξη των θέσεων εργασίας, αξιοποιώντας κατά προτεραιότητα άλλους τρόπους βελτίωσης της παραγωγικότητας και μείωσης του κόστους» και ότι «αγωνίζονται να προσαρμοστούν στις σημερινές συνθήκες και να επιβιώσουν της κρίσης, σε συνεννόηση με τους εργαζόμενους και στο πλαίσιο του νόμου, χωρίς άλλες κόκκινες γραμμές από αυτές που θέτει η ίδια η πραγματικότητα». Αυτοί στραγγαλίζουν τους εργαζόμενους, για λογαριασμό τους νομοθετούν συγκυβέρνηση και τρόικα κι αυτοί, παρέα με τους εργατοπατέρες, καμαρώνουν για την προστασία των εργαζόμενων!
Ακόμα πιο προκλητικός ο Δασκαλόπουλος, δήλωσε στο Bloomberg, ότι υπάρχει κόσμος που είναι έτοιμος να δραστηριοποιηθεί και να επενδύσει στη χώρα, αλλά για να το πράξει «θα πρέπει να αφεθεί η οικονομία να αναπνεύσει». Οπως είπε, ζήσαμε την τελευταία πράξη του δράματος και τώρα, ελπίζει πως είναι η αρχή για την νέα εποχή στην οποία προσβλέπουμε!
– Ερώτηση: Η Γερμανία όμως έχει μεγάλες αμφιβολίες για το αν αρκούν περισσότερα χρήματα και χρόνος.
Αναγνωρίζουμε όσα έκαναν ο γερμανικός λαός και οι εργαζόμενοι. Γνωρίζουμε ότι τα τελευταία 20 χρόνια περιόρισαν πολύ τις μισθολογικές απαιτήσεις τους. Οταν όμως ζητείται από την Ελλάδα να εφαρμόσει ριζικές οικονομικές μεταρρυθμίσεις μέσα σε δύο με τρία χρόνια μόνο, τότε αυτό ισοδυναμεί με πρόσκληση σε αυτοκτονία…
– Ερώτηση: Ωστόσο, η αιτία της κρίσης είναι στην Ελλάδα. Ποια λάθη έγιναν ιδίως στον ιδιωτικό τομέα;
Εγιναν πολλά λάθη. Η πίεση για περισσότερες μεταρρυθμίσεις χάθηκε με την ένταξη στην ΕΕ και στην ΟΝΕ. Ξαφνικά υπήρχαν χαμηλότοκα δάνεια. Δημιουργήθηκε επίπλαστη ευημερία, αλλά χάθηκε χρόνος για μεταρρυθμίσεις…
Για να μην προβληματίζεστε από πού είναι το απόσπασμα, σας λέμε ευθύς εξαρχής ότι είναι από συνέντευξη που έδωσε ο εργατοπατέρας πρόεδρος της ΓΣΕΕ Γ. Παναγόπουλος στην ηλεκτρονική έκδοση της γερμανικής Die Zeit (ZEIT- Online). Eνας έξυπνος καπιταλιστής ενδεχομένως να ήταν πιο συγκρατημένος. Ο Παναγόπουλος, όμως, είναι ασυγκράτητος.
Θαυμάζει το γερμανικό «θαύμα» με την άγρια αντεργατική πολιτική της τελευταίας εικοσαετίας. Αυτή την πολιτική που η συντηρητική Κριστίν Λαγκάρντ, όταν ήταν υπουργός Οικονομικών της Γαλλίας, αποκαλούσε «κοινωνικό ντάμπινγκ», κατηγορώντας τη Γερμανία ότι κατεδάφισε το ευρωπαϊκό κοινωνικό κράτος, δημιουργώντας συνθήκες αθέμιτου ανταγωνισμού προς τις άλλες ιμπεριαλιστικές χώρες της Ευρώπης. Το πρόβλημα του εργατοπατέρα δεν είναι η αντεργατική πολιτική, αλλά μόνο ο ρυθμός επιβολής της (μέσα σε δυο-τρία χρόνια). Εχει το θράσος να μιλά για «επίπλαστη ευημερία» και για χαμένο χρόνο για μεταρρυθμίσεις, εννοώντας προφανέστατα τις αντεργατικές μεταρρυθμίσεις.
Ο άνθρωπος αυτός έχει το θράσος να εμφανίζεται σαν εκπρόσωπος των εργαζόμενων. Το θράσος του δεν θα έπρεπε να εκπλήσσει. Αν, κατά κάποιο τρόπο, εκπλήσσει κάτι, είναι το γεγονός ότι οι εργαζόμενοι του το επιτρέπουν.
