Η εγκύκλιος Κυριακού για την άμεση εφαρμογή του προγράμματος «εργασιακής εφεδρείας» σε 151 φορείς του ευρύτερου δημόσιου τομέα είναι μόνο η αρχή, η κορυφή του παγόβουνου. Η καμπάνα χτυπά για εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους, όχι μόνο στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, αλλά και μονίμους. Η εγκύκλιος Κυριακού προετοιμάζει για άμεσο «σουτ» μερικές χιλιάδες εργαζόμενους, ενώ η λογική της αποκαλύπτει τι πρόκειται να γίνει στη συνέχεια.
Με την εγκύκλιό του ο ειδικός γραμματέας ΔΕΚΟ απαιτεί από τις διοικήσεις των 151 επιχειρήσεων και φορέων του δημόσιου να συντάξουν μέχρι τις 26 Σεπτέμβρη λίστα με το 10% τουλάχιστον του προσωπικού τους που θα τεθεί σε εργασιακή εφεδρεία. Ολα εκείνα τα ηχηρά περί αξιοκρατίας, ορθολογικής κατανομής του προσωπικού και τα παρόμοια πετιούνται στα σκουπίδια. Ο στόχος που τίθεται είναι καθαρά αριθμητικός: διώξτε για αρχή το 10%! Τα κριτήρια με τα οποία θα επιλεγεί αυτό το 10%, έτσι όπως τα παρουσιάζει η κυβερνητική προπαγάνδα, δεν έχουν καμιά σημασία. Στην πράξη ξέρουμε ότι θα γίνει επιλογή με κομματικά και άλλα κριτήρια. Ηδη, σε αρκετές υπηρεσίες (κι αυτό είναι το πλέον λυπηρό) έχει αρχίσει ένας παρασκηνιακός πόλεμος μεταξύ εργαζόμενων, ένα κανιβαλικό γαϊτανάκι που εξευτελίζει την ίδια την έννοια του εργαζόμενου και της αλληλεγγύης απέναντι στον εργοδότη.
Το 10% αφορά περίπου 3.500 εργαζόμενους, οι οποίοι θα πάρουν την άγουσα προς την «εφεδρεία» τις επόμενες εβδομάδες (κυβέρνηση και τρόικα επείγονται) κι ύστερα από ένα χρόνο, στη διάρκεια του οποίου θα πληρώνονται με το 60% του μισθού τους, θα πάρουν την άγουσα για την ανεργία (τα περί νέας αξιολόγησης και επανακατάρτισης για ν’ αναζητήσουν νέες ευκαιρίες είναι παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του).
Ομως οι απολύσεις δεν θα σταματήσουν εδώ. Οσοι φορείς συνεχίσουν –και μετά το διώξιμο του 10% των εργαζόμενων– να απασχολούν πάνω από 100 άτομα θα μπουν σε νέα διαδικασία «αξιολόγησης», την οποία θα κάνουν ιδιωτικές εταιρίες (!), που θα προσληφθούν από τον φορέα και θα βρίσκονται «υπό την εποπτεία του ΑΣΕΠ». Θα πληρώσουν εταιρίες συμβούλων, δηλαδή, για να διώξουν κόσμο. Ο Ρόβλιας, απαντώντας σε επίκαιρη ερώτηση, επιβεβαίωσε στη Βουλή ότι στο τέλος αυτής της διαδικασίας θα έχουν μπει σε «εφεδρεία» 30.000 εργαζόμενοι του ευρύτερου δημόσιου τομέα. «Δεν θα απολύσουμε 300.000 υπαλλήλους. Δεν το κάνουμε για λόγους σαδισμού, αλλά για να αντιμετωπίσουμε μια δραματική κατάσταση», είπε χαρακτηριστικά.
Ομως, το πογκρόμ δεν πρόκειται να σταματήσει στους 3.500 ή στους 30.000 εργαζόμενους του ευρύτερου δημόσιου τομέα. Θα έχει και συνέχεια στο στενό δημόσιο τομέα. «Βρισκόμαστε σε ένα πρόγραμμα αναδιάρθρωσης του κράτους, που προβλέπει περιορισμό των κρατικών δομών σε ποσοστό έως 30%», δήλωσε κυνικά ο Ρέππας. Αυτό σημαίνει απώλεια άνω των 200.000 θέσεων εργασίας, που θα επιτευχθεί με την εφαρμογή του κανόνα 1 πρόσληψη για κάθε 10 συνταξιοδοτήσεις, με την «εφεδρεία», αλλά και με «εφεδρεία»-απολύσεις στο στενό δημόσιο τομέα.
Πώς θα γίνει αυτό; Πώς θα ξεπεραστεί ο συνταγματικός σκόπελος; Το κυβερνητικό σχέδιο περιλαμβάνει δυο φάσεις. Στην πρώτη, οι δημόσιοι υπάλληλοι θα μετονομαστούν σε κρατικούς υπάλληλους και το κράτος θα έχει τη δυνατότητα να τους μετακινεί από θέση σε θέση και από υπηρεσία σε υπηρεσία. Οι υποχρεωτικές μετατάξεις σε όλο το εύρος της δημόσιας διοίκησης θα βρίσκονται για χρόνια στην ημερήσια διάταξη. Στη δεύτερη φάση, με τις συγχωνεύσεις υπηρεσιών και την αλλαγή όλης της διοικητικής πυραμίδας, θα καταργηθούν οργανικές θέσεις και με την κατάργησή τους ο δημόσιος υπάλληλος θα θεωρείται ως… περιττός. Αυτό είναι ένα παλιό σχέδιο που πρώτος το είχε υπαινιχθεί ο Πάγκαλος.
Το καμπανάκι δεν χτυπάει για λίγους, χτυπάει για πολλούς, για πάρα πολλούς. Χτυπάει για όλους. Κανένας δεν μπορεί να αισθάνεται ασφαλής. Κανένας δεν ξέρει πότε θα έρθει η σειρά του. Αν δεν ξεσηκωθούν σήμερα όλοι οι εργαζόμενοι στο δημόσιο, στο στενό και ευρύτερο τομέα, μόνιμοι, αορίστου χρόνου και λοιποί συμβασιούχοι, παλιοί και νέοι, αν δεν βάλλουν στην άκρη τους κάθε είδους διαχωρισμούς, αν αναδιπλωθούν πίσω από γελοίες συντεχνιακές άμυνες, αύριο θα βρεθούν στη θέση εκείνου του Γερμανού που αδιαφορούσε όταν οι ναζί συλλάμβαναν τους κομμουνιστές, τους συνδικαλιστές, τους εβραίους, κι όταν πήγαν για να συλλάβουν αυτόν, δεν υπήρχε κανένας για να τον υπερασπιστεί. Κι όταν μιλάμε για ξεσηκωμό, δεν εννοούμε τις άσφαιρες εθιμοτυπικές 24ωρες απεργίες ή στάσεις εργασίας της ΑΔΕΔΥ, ούτε τις μούντζες και τις βρισιές στην πλατεία Συντάγματος, αλλά έναν πραγματικό ξεσηκωμό, που θα κάνει τη χώρα άνω-κάτω, απειλώντας το ίδιο το σύστημα. Αλλιώς, ας περιμένει ο καθένας και η καθεμιά τη σειρά του.
