Ο νέος ανθύπατος, ο Τσαρλς Ρις, έβαλε τη σφραγίδα του σε μια νέα φάση τρομοϋστερίας, αφού τα παπαγαλάκια της πρεσβείας προετοίμασαν το έδαφος μερικές μέρες πριν, μιλώντας για «ασύλληπτα μέλη της 17Ν», «νέο κύκλο φιλικών ανακρίσεων» κ.λπ. και «φωτογραφίζοντας» συγκεκριμένους ανθρώπους, που έχουν ξαναμπλέξει στις τρομοϊστορίες τους. Οι άνθρωποι που «φωτογραφίζονται» είναι συγκεκριμένοι, αλλά εμείς δεν πρόκειται να γράψουμε τα ονόματά τους, γιατί δεν θέλουμε να συμβάλλουμε στο κλίμα που προσπαθούν να δημιουργήσουν. Περιττεύει, βέβαια, να θυμίσουμε ότι στο παιχνίδι έσπευσε να συμμετάσχει αμέσως ο πιο πιστός σύμμαχος των Αμερικανών στην Ελλάδα, ο Μητσοτάκης, που καταθέτει τη δική του συμβολή κάθε φορά που ξεκινά μια φάση τρομοϋστερίας και προετοιμάζεται ένας νέος κύκλος κυνηγιού μαγισσών.
Στελέχη της κυβέρνησης και της ΝΔ, με off the record δηλώσεις τους, συνέδεσαν την ενεργό ανάμιξη της πρεσβείας και προσωπικά του Ρις στα τρομοσενάρια με την άσκηση πίεσης για αγορές οπλικών συστημάτων (F-16). Aυτή, βέβαια, είναι μια συνηθισμένη μέθοδος των Αμερικανών. Δημιουργούν κλίμα, ασκούν πιέσεις, πιάνουν την κυβέρνηση από το λαιμό και πετυχαίνουν το στόχο τους. Από την άλλη, όμως, όπως έχει αποδείξει το απώτερο και το πρόσφατο παρελθόν, τα ζητήματα της «τρομοκρατίας» έχουν την αυτονομία τους στη στρατηγική των Αμερικάνων. Θέλουμε να πούμε ότι, πέρα από την άσκηση εκβιασμών για την αγορά οπλικών συστημάτων, οι Αμερικάνοι έχουν κάθε λόγο να ασκούν συνεχή πίεση για «πλήρη εξάρθρωση της τρομοκρατίας», για δυο λόγους. Πρώτο, επειδή έτσι μπορούν να παρεμβαίνουν και να ελέγχουν την πολιτική ζωή της χώρας και, δεύτερο, επειδή αυτό εντάσσεται στη στρατηγική τους, του «διεθνούς πολέμου κατά της τρομοκρατίας». Οχι μόνο δεν θα τους ενοχλούσαν καθόλου μερικές ακόμη σκευωρίες, μερικοί ακόμη αγωνιστές που θα τους επεδείκνυαν στα κανάλια ως τρόπαια ενός νέου ρωμαϊκού θριάμβου (κατά την προσφυή έκφραση που χρησιμοποίησε ο Δ. Κουφοντίνας σε μια παρέμβασή του στο έκτακτο τρομοδικείο του Κορυδαλλού), αλλά και θα χρησιμοποιούσαν αυτές τις συλλήψεις ως εφαλτήριο για ένα συνεχές κυνήγι μαγισσών.
Υπερβολές; Δείτε την προκλητική φρονηματικού τύπου δίωξη κατά του Κώστα Αβραμίδη, θυμηθείτε με ποιο τρόπο ξαναδικάζεται ο Γιάννης Σερίφης (οι εισαγγελείς άσκησαν έφεση ενάντια στην ίδια την αθωωτική πρότασή τους, ικανοποιώντας πιέσεις της πρεσβείας) και θα συμφωνήσετε ότι δεν πρόκειται για υπερβολές. Ο κίνδυνος νέων σκευωριών, νέων συλλήψεων είναι πάντα υπαρκτός και το μέτωπο ενάντια σ’ αυτή την πτυχή της τρομοϋστερίας πρέπει να είναι συνέχεια ανοιχτό.
Οπως μπορείτε να δείτε στο ρεπορτάζ παραπάνω, το θέμα τέθηκε και στη δίκη για την υπόθεση 17Ν. Το έθεσαν, καταρχάς, παράγοντες της πολιτικής αγωγής, αναπαράγοντας όλη τη φιλολογία των ημερών. Για να λέμε, όμως, τα πράγματα με τ’ όνομά τους, υποβόσκει μια διαφορετική τοποθέτηση και μεταξύ των πολιτικών κρατούμενων.
Στην πολιτική αγωγή απάντησε πρώτη η Γ. Κούρτοβικ, σε συνεννόηση προφανώς με τον εντολέα της Δ. Κουφοντίνα. Η συνήγορος στηλίτευσε τη νέα εκστρατεία τρομοϋστερίας και δήλωσε ότι όποιος μιλάει για ασύλληπτα μέλη νομιμοποιεί και ενισχύει τη φιλολογία για συλλήψεις, ένα νέο γύρο στο κυνήγι μαγισσών, που ξεκίνησε πριν το καλοκαίρι του 2002. Στην Γ. Κούρτοβικ απάντησε με μια σιβυλλική δήλωση ο Β. Τζωρτζάτος, που είπε πως κανένας δεν μπορούσε να γνωρίζει πόσα και ποια ήταν τα μέλη της οργάνωσης. Δήλωση που ερμηνεύτηκε από τους δημοσιογράφους ως εναντίωση στην εναντίωση Κούρτοβικ κατά της φιλολογίας περί ασύλληπτων μελών. Οταν του ζητήθηκαν εξηγήσεις, μέσω του συνηγόρου του επιβεβαίωσε, εμμέσως πλην σαφώς, ότι αυτός ήταν ο λόγος της δήλωσής του. Ηταν σαν να απηύθυνε στη συνήγορο την κατηγορία ότι εναντιωνόμενη στην τρομοφιλολογία περί ασύλληπτων μελών είναι σαν να υποστηρίζει ότι οι κατηγορούμενοι είναι τα μέλη της 17Ν! Ο κύκλος έκλεισε -τουλάχιστον σ’ αυτή τη φάση- με μια σε αυστηρό τόνο δήλωση του Δ. Κουφοντίνα, που ξεκαθάρισε προς κάθε κατεύθυνση, ότι ουδείς έχει δικαίωμα να παίζει μ’ αυτά τα πράγματα.
Η ιστορία αυτή ξεκινάει από το τέλος της πρωτόδικης διαδικασίας. Τελειώνοντας την αγόρευσή του, ο Γ. Ραχιώτης προσέθεσε ένα τέτοιο επιχείρημα στο υπερασπιστικό οπλοστάσιο του εντολέα του Αλ. Γιωτόπουλου. Ενα επιχείρημα που ουδείς από τους κατηγορούμενους ή τους υπερασπιστές τους είχε επιστρατεύσει. Το επιχείρημα ήταν ότι υπάρχουν ασύλληπτα μέλη και φίλοι της 17Ν, δεν τους βγαίνει το σενάριο και γι’ αυτό βουλώνουν τις τρύπες με τον Γιωτόπουλο. Το πλήρες κείμενο είναι μεγάλο και δεν μπορεί να παρατεθεί όλο εδώ, παραθέτουμε όμως μερικά χαρακτηριστικά αποσπάσματα:
«Αυτό από τίποτα δεν αποδείχθηκε ότι έχετε εδώ το σύνολο των μελών της Οργάνωσης και των υποστηρικτών της. Αν από τους κατηγορούμενους εξαιρεθούν κάποια εμφανώς άσχετα πρόσωπα ή κατά περιόδους είτε στο σύνολό τους άσχετα, αυτοί που δικάζετε, ακόμα και αν τους κηρύξετε όλους ενόχους, δε φτάνουν ούτε για να στελεχώσουν τις ενέργειες που έκανε η 17Ν.
Κατά τη γνώμη μου, τουλάχιστον ορισμένες ήταν πολύ πιο πολυπρόσωπες απ΄ όσο φαίνονται σήμερα στο κατηγορητήριο. Σας θυμίζω, γιατί δε μπορώ να έχω στο μυαλό μου κάθε ενέργεια της 17Ν πώς παρουσιαζόταν στον Τύπο κάποτε, αλλά σας θυμίζω την τελευταία, ότι η γενική αίσθηση που υπήρχε στον Τύπο και αυτό συνήθως είναι διαρροή από τις αστυνομικές αρχές, είναι ότι σε αυτήν πρέπει να είχαν πάρει μέρος 8-12 άτομα, έτσι γραφόταν τότε στις εφημερίδες. Εδώ το βολέψαμε με 3-4.
Νομίζω ότι αν προσέξετε και άλλες πολυπρόσωπες ενέργειες, ειδικά κάποιες ληστείες, δεν φαίνονται πολύ λογικά αυτά που λέει το βούλευμα. Φαίνεται σα να μη σκεφτήκατε ότι η Οργάνωση σε κάθε εποχή θα έχει κάποιους ανθρώπους από τους οποίους θα μπορούσε να πάρει μια πολιτική γνώμη ή μια παραπομπή σε ένα λογοτεχνικό κείμενο ή κάποιες διορθώσεις σε μια προκήρυξη. Και αν ακόμα αυτός βοηθούσε έτσι, ο Χ ή ο Ψ άνθρωπος, μπορεί να ήξερε, μπορεί να μην ήξερε, μπορεί να μην ήθελε να ξέρει. Αυτές όλες τις εκδοχές φαίνεται σα να μην πέρασαν από δω. Νομίζετε ότι έχετε εδώ 15 ανθρώπους και αυτό ήταν, καλύψατε και τα 30 χρόνια. Δε φαίνονται πολύ σοβαρές αυτές οι εξηγήσεις και αυτή είναι εσφαλμένη προϋπόθεση που προσεγγίζετε διάφορα γεγονότα. […]
Γιατί εγώ σε αυτά που σας λέω στηρίζομαι απλώς στην κοινή λογική και στην προσπάθεια να σκεφτώ συγκεκριμένα πώς κινούνται κάποιοι δράστες σε ορισμένες ενέργειες. Πώς φεύγουν, πού πάνε, με τί πάνε, πώς προσεγγίζουν το χώρο, τέτοια πράγματα».
Ο καθένας μπορεί να κάνει τέτοιες λογικές σκέψεις. Κάποιος, όμως, που σκέφτεται πολιτικά σταθμίζει τη δυναμική των λόγων του και των ενεργειών του. Αν τότε, τέλη του 2003, η φιλολογία περί ασύλληπτων μελών δεν υπήρχε (έλεγαν απλώς για δυο-τρεις που είναι αδρανοποιημένοι), σήμερα που έχει επανέλθει στο προσκήνιο, με «φωτογραφίσεις» ανθρώπων και απαίτηση για συλλήψεις, κάθε αναφορά από την πλευρά των κατηγορούμενων και των υπερασπιστών τους πρέπει να είναι ιδιαίτερα προσεκτική και σταθμισμένη, ώστε να μη ρίχνει νερό στο μύλο της τρομοϋστερίας και να μη νομιμοποιεί πολιτικά το κυνήγι μαγισσών. Γιατί από τέτοιες αναφορές θα πιαστούν οι φορείς της τρομοϋστερίας. Το πρώτο κρούσμα το είχαμε στη δίκη, όταν συνήγορος πολιτικής αγωγής αναφέρθηκε στις πρόσφατες επιστολές και συνεντεύξεις Τζωρτζάτου, για να υποστηρίξει ότι απ’ αυτές βγαίνει πως υπάρχουν ασύλληπτα μέλη της 17Ν. Ο Β. Τζωρτζάτος απάντησε ότι αυτός αναφέρθηκε μόνο στις υποθέσεις Μάτη και Μομφεράτου και σε καμιά άλλη, χωρίς να δώσει σαφή απάντηση στα όσα είπε ο συνήγορος πολιτικής αγωγής. Απαντώντας, όμως, στη συνέχεια, εμμέσως, στη Γ. Κούρτοβικ, ουσιαστικά τροφοδότησε αυτή τη φιλολογία.
Πρέπει, λοιπόν, να είναι ιδιαίτερα προσεκτική η πλευρά των κατηγορουμένων, γιατί οτιδήποτε λεχθεί απ’ αυτή, ευθέως ή υπαινικτικά, θα γίνει σημαία από τα παπαγαλάκια της τρομοϋστερίας, με τίτλους του τύπου: «Ο τάδε κατηγορούμενος ή ο τάδε υπερασπιστής επιβεβαιώνει πως υπάρχουν ασύλληπτα μέλη της 17Ν».
Ξέρουμε την απάντηση, που δήθεν αφελώς, θα εισπράξουμε: Εσείς, δηλαδή, υποστηρίζετα ότι μέλη της 17Ν είναι όσοι συνελήφθησαν και κανένας άλλος; Ας αφήσουμε τις κουτοπονηριές και τα σοφίσματα και ας αντικρίσουμε κατάματα την πραγματικότητα. Εμάς δεν μας ενδιαφέρει ποια ήταν τα μέλη της 17Ν. Αυτό κανείς δεν μπορεί να το γνωρίζει, εκτός από τα ίδια τα μέλη της οργάνωσης. Οσο για τους κατηγορούμενους, δεχόμαστε αυτό που ο καθένας υποστηρίζει για τον εαυτό του, αφού δεν υπάρχει κανένα αδιάσειστο στοιχείο που να πείθει για το αντίθετο. Γι’ αυτό και τους στηρίξαμε όλους (πλην των συνεργαζόμενων), τον καθένα με την υπερασπιστική του γραμμή. Τα δικαστήρια, όπως δηλώνει κάθε νομικός που σέβεται τον εαυτό του, δεν έχουν καθήκον την ανακάλυψη της αλήθειας. Στα δικαστήρια αποκαλύπτεται μια δικανική αλήθεια, η οποία (πρέπει να) έχει στο κέντρο της την υπεράσπιση των δικαιωμάτων του κατηγορούμενου. Ο κατηγορούμενος μπορεί να κρύψει την αλήθεια, προκειμένου να υπερασπιστεί τον εαυτό του. Γι’ αυτό και τεκμαίρεται αθώος. Η κατηγορούσα αρχή πρέπει να αποδείξει ότι είναι ένοχος. Αν δεν μπορέσει, αν μείνει έστω και μια αμφιβολία, τότε ο κατηγορούμενος κηρύσσεται αθώος. Δεν περιμένουμε, λοιπόν, από κανένα δικαστήριο να μας πει ποιοι ήταν και ποιοι δεν ήταν μέλη της 17Ν. Περιμένουμε να κρίνει τους κατηγορούμενους σε σχέση με τις κατηγορίες, με βάση τα αποδεικτικά μέσα.
Γι’ αυτό και ο κατηγορούμενος σ’ αυτή την υπόθεση δεν έχει κανένα λόγο να επικαλείται τα «ασύλληπτα μέλη», για να υπερασπιστεί τη δική του αθωότητα. Ως επιχείρημα αυτό δεν του προσφέρει τίποτα, ενώ από την άλλη νομιμοποιεί και ενισχύει την τρομοϋστερία και το κυνήγι μαγισσών, που δεν είναι γενικό και αόριστο, αλλά στοχευμένο και «φωτογραφικό». Επαναλαμβάνουμε αυτό που γράψαμε και παραπάνω: αν το 2003 το τρομο-επιτελείο δεν έπαιζε με τη φιλολογία περί ασύλληπτων μελών, διότι ήθελε να περάσει την άποψη του «ολοκληρωτικού ξεκαθαρίσματος», σήμερα αυτό το ίδιο επιτελείο παίζει με τα «ασύλληπτα μέλη» και χρησιμοποιεί αυτό το επιχείρημα ως εργαλείο για την ανάπτυξη της τρομοϋστερίας. Θα συμφωνήσουμε, λοιπόν, με τον Δ. Κουφοντίνα: «Το γεγονός ότι ανάμεσα στους κατηγορούμενους βρίσκονται σχετικοί και άσχετοι με την οργάνωση δεν δικαιολογεί κανέναν να προτρέπει σε ένα νέο κυνήγι μαγισσών και να το νομιμοποιεί. Φτάνει πια!». Δυστυχώς, όμως, εδώ που φτάσαμε, δεν είμαστε καθόλου αισιόδοξοι ότι θα υπάρξει τέρμα.
