Είναι δυνατόν ένας καπιταλιστής να βλέπει μια επιχείρηση που δε λειτουργεί, να του «γυαλίζει», να ανοίγει το χρηματοκιβώτιό του, να βγάζει ένα χοντρό πακέτο ευρώπουλα και να τα δίνει για να επαναλειτουργήσει; Αυτό είναι πέρα από κάθε λογική, θα μας απαντήσετε. Και όμως, τους εργάτες της καπνοβιομηχανίας ΚΕΡΑΝΗΣ προσπαθούν να τους πείσουν, ότι βρέθηκε ένας επενδυτής (ο Συρίγος, που είχε παλιότερα τη ΒΟΚΤΑΣ), που θα επαναλειτουργήσει την επιχείρηση (την έχουν κάποιες εταιρίες holding) και μάλιστα θα δώσει στους εργάτες τρία μηνιάτικα από τα συσσωρευμένα χρωστούμενα προκαταβολή και κάθε μήνα θα τους πληρώνει τον τρέχοντα μισθό και μισό μηνιάτικο από τα χρωστούμενα! Υπογράφηκε, μάλιστα, και σχετικό πρακτικό στο γραφείο του Γιακουμάτου, ανάμεσα στο σωματείο εργαζομένων και το νομικό σύμβουλο του «νέου επενδυτή», παρουσία του τρισευτυχισμένου Πολυζωγόπουλου. Σε 10 μέρες ο «νέος επενδυτής» θα παρουσιάσει το επιχειρηματικό σχέδιο.
Μα καλά, είναι δυνατόν να επαναλειτουργήσει κάποιος μια επιχείρηση που δεν του ανήκει; Η ΚΕΡΑΝΗΣ ανήκει σε συγκεκριμένους ιδιοκτήτες που έχουν το πακέτο των μετοχών της, είναι καταχρεωμένη και για να αποφύγει τον πλειστηριασμό από τους πιστωτές η διοίκησή της προσέφυγε στο Εφετείο, ζητώντας την υπαγωγή της στο άρθρο 46 του ν. 1892/90 (διαδικασία εκκαθάρισης, μέσω της οποίας μπλοκάρονται οι κινήσεις των πιστωτών).
Το ερώτημα αυτό θέσαμε στην ομήγυρη των συνδικαλιστών αμέσως μετά τη συνάντηση στο γραφείο του Γιακουμάτου. «Βρες εσύ άλλη λύση», απάντησε εμφανώς ενοχλημένος ο Πολυζωγόπουλος. Η παλιά γνώριμη τακτική. Εχουμε παρατήσει τόσο καιρό τους εργάτες, τους φέρνουμε σε απόγνωση και μετά, με το μαχαίρι στο λαιμό, τους σερβίρουμε μια γιαλαντζί λύση, για να τους οδηγήσουμε στην παγίδα.
Ποια είναι η παγίδα; Η υπαγωγή στο άρθρο 46Α του ίδιου νόμου, την οποία θα διερευνήσει ο Γιακουμάτος, όπως αναφέρει στην ανακοίνωσή του. Τι σημαίνει αυτό; Οτι όλοι οι εργάτες απολύονται χωρίς αποζημίωση και θα περιμένουν από την εκκαθάριση να πάρουν τις αποζημιώσεις και τα δεδουλευμένα. Τότε, δε θα έχουν κανένα λόγο να παραμένουν στο εργοστάσιο. Κι αν ποτέ ξαναλειτουργήσει η επιχείρηση, ποιος ξέρει πόσοι απ’ αυτούς θα πιάσουν δουλειά.
Ποιο θα έπρεπε να είναι το μέλημά τους; Η διασφάλιση των θέσεων εργασίας και των συλλογικών συμβάσεών τους. Πάνω σ’ αυτά να στριμώξουν τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία.
