Αφού έφαγαν το μεγαλόπρεπο φτύσιμο από τα πρώην στελέχη της Siemens (μεταξύ των οποίων και ο Χριστοφοράκος), τα οποία υποτίθεται πως θα ανέκριναν στη Γερμανία, οι βουλευτές της διακομματικής (πλην ΣΥΡΙΖΑ, που απέφυγε τις κακοτοπιές) αντιπροσωπείας συγκεντρώθηκαν μαζί με τους υπόλοιπους συναδέλφους τους της εξεταστικής επιτροπής της Βουλής για να κάνουν «αποτίμηση» του ταξιδιού.
Αντί να συζητήσουν για το φτύσιμο, που ήρθε από το γερμανικό κράτος που έθεσε υπό την προστασία του τους κατηγορούμενους, άκουσαν τον πρόεδρο της εξεταστικής Σ. Βαλυράκη να δηλώνει ότι δεν έχουν εξαντληθεί όλα τα περιθώρια πιέσεων προς τη Siemens, η οποία έχει δεσμεύσει τα στελέχη της με συμφωνία εχεμύθειας και γι’ αυτό η εξεταστική θα κινηθεί στην κατεύθυνση της Eurojust, την οποία θα καλέσει να ενεργοποιηθεί με βάση τις διατάξεις για το οργανωμένο έγκλημα, ενώ θα κινηθεί εκ νέου η διαδικασία της δικαστικής συνδρομής.
Το τελευταίο είναι πραγματικά για γέλια. Τι θα ζητηθεί αυτή τη φορά από το γερμανικό κράτος; Να υπογράψει νέα συμφωνία δικαστικής συνδρομής με την Ελλάδα, η οποία δεν θα εξασφαλίζει προστασία για τους γερμανούς πολίτες; Σε ποιον τις πουλάει αυτές τις παπάρες ο Βαλυράκης; Οσο για τη Eurojust, τι ακριβώς θα της ζητηθεί; Να στήσει τη Siemens στο απόσπασμα; Αν υπάρχουν τέτοιες δυνατότητες, γιατί δεν το κάνει η ελληνική κυβέρνηση; Γιατί δεν πετάει τη Siemens έξω από το σύστημα προμηθειών και εργολαβιών του ελληνικού κράτους; Εχει κανείς τους τον κώλο να τα βάλει με το γερμανικό κράτος; Γιατί είναι το γερμανικό κράτος που έχει υπό την προστασία του τη Siemens, ένα από τα ιστορικά γερμανικά μονοπώλια. Η υπόθεση Siemens για τη Γερμανία έχει κλείσει. Η Siemens τα βρήκε με το αμερικάνικο κράτος (μην ξεχνάτε ότι στις ΗΠΑ πρωτοξετυλίχτηκε το κουβάρι, χάρη στις καταγγελίες της General Electric) πληρώνοντας τα πρόστιμά της, η γερμανική Δικαιοσύνη έκανε τη δική της «κάθαρση» με διαδοχικές συμφωνίες με όλα τα εμπλεκόμενα στελέχη και χωρίς ν’ ακουμπήσει τον ηγετικό πυρήνα της Siemens, γι’ αυτό και δεν υπάρχει περίπτωση να ξανανοίξει το ζήτημα, επειδή στην Ελλάδα έχει εμπλακεί στην πολιτική αντιπαράθεση και τα κόμματα δεν παίρνουν την ευθύνη να το κλείσουν.
Η κυβέρνηση Παπανδρέου ακολουθεί μια συγκεκριμένη τακτική. Αφήνει τον Βαλυράκη να το παίζει άτεγκτος δικαστής που θα βγάλει άκρη στο σκάνδαλο και την ίδια στιγμή δεν ασκεί καμιά πολιτική πίεση στη γερμανική πλευρά. Ο Βαλυράκης τη δουλειά του (τη μπάλα στην κερκίδα, για να κυλάει ο χρόνος) και η κυβέρνηση τη δική της (παρασκηνιακό προσκύνημα των Γερμανών, για να έχει την ανοχή τους).
